Romanos 4

SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ivëh, ka nat e no pan, a soe to kiun non po Vavaasis pe Mosës to teꞌ man e non. Ivëh, ka se kokoman vavih rakah pa soe ne sipuura napan va Israël, e Abraham to taum voh, eꞌ a soe man.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Eꞌ se keh teꞌ man non pan e Abraham to nonok voh non a ma taateꞌ vih, ka taateꞌ vih pamëh nok poan keꞌ tavus en a teꞌ totoopin pa matan e Sosoenën. Ivëh, keꞌ onöt kës e non pa kë koman hah a ëhnaneah? Ahik rakah! E Sosoenën to hikta koman non pan a tah pamëh to teꞌ man non.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ea to nat e no pa pusun in a ö ne Abraham to tavus suk voh a teꞌ totoopin pa matan e Sosoenën, suk ataeah a soe to kiun non po Puk pe Sosoenën to soe non pan,
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 A teꞌ to kiu moniꞌ non sih, ko voen peꞌ hikta teꞌ va non manih pan o heꞌ, ahik, o voen peꞌ to teꞌ va non manih pa tah neꞌ to kikiu suk non.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ea to nat va no manih pan, o teꞌ varih to hikta vavatet ne o Vavaasis pe Mosës, ee to teen e ne pa hat. Ivëhkëk, ee to vaman e ne pe Sosoenën vëh to popokaꞌ non sih a napan pan, ee ro teꞌ totoopin. E Sosoenën to ep non o vaman pee, pareꞌ popokaꞌ e non pee o teꞌ totoopin. E Sosoenën to pokaꞌ a napan o teꞌ totoopin to teꞌ va non manih, po heꞌ neꞌ to heꞌ raoe.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 A Teꞌ Sunön vëh e Devit to soe voh en pa pah tah pa ö neꞌ to soe pan, a teꞌ to teꞌ me non a tasun vih pa ö ne Sosoenën to ep va in non poan manih pa teꞌ totoopin, eꞌ hikta se vavatet ro non o Vavaasis pe Mosës. E Devit to soe vavoh manih pan,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Vaeö rakah po teꞌ varih to heꞌ tonun voh o Vavaasis pe Mosës,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Vaeö rakah pa teꞌ vëh ne Sosoenën to hikta ep hah va non manih pan,
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Ivëh, ka tasun vih pöꞌ pamëh to teꞌ suk varoe pöꞌ non a ra o Jiuꞌ peꞌ a ö na to pe voh a ö kokoaan va pa sioniira? Keꞌ a tasun vih pöꞌ pamëh to teꞌ suk varoe pöꞌ non o teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ varih to hikta pe voh a ö kokoaan va pa sioniire? Ea to nat e no pa soe to kiun non manih po Puk pe Sosoenën to man. A soe pamëh to sosoe suk non e Abraham pan, “E Abraham to vaman voh en pa tah ne Sosoenën to soe ke voh poan, ivëh, ne Sosoenën to ep suk va i non poan manih pa teꞌ totoopin.”
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ivëh, ke Abraham nok vahvapoꞌ voh nih, ke Sosoenën pokaꞌ poan a teꞌ vih no a taateꞌ peꞌ to totoopin? E Sosoenën kës to kon vovoh voh poan pa ö neꞌ to meꞌ avoeꞌ e non pa pe, keꞌ murin in a ö neꞌ to pe en pa ö kokoaan peꞌ? Ahik! Eꞌ to kon vovoh voh poan, keꞌ pah pe poꞌ a ö kokoaan peꞌ.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 E Abraham to meꞌ avoeꞌ voh e non pa pe a ö kokoaan peꞌ, ke Sosoenën pokaꞌ en peꞌ a teꞌ totoopin. E Sosoenën to heꞌ poan a taateꞌ va pa pe a ö kokoaan to teꞌ va non manih po vëknöm, to vëknöm non poan a teꞌ totoopin suk o vaman peꞌ. Ivëh, keꞌ teꞌ va non manih e Abraham e tamëëro teꞌ varih to hikta pe voh, ivëhkëk, ee to vaman e ne pe Sosoenën. E Abraham eꞌ e tamëëra napan varih ne Sosoenën to vatompoan vavih me voh.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 E Abraham pet me, e tamëëra napan varih to pe voh, pare vavatet ne a taateꞌ va po vaman vëh, o vaman pamëh ne tamaara Abraham to teꞌ me voh non, momoaan voh in a ö neꞌ to meꞌ avoeꞌ voh e non pa pe a ö kokoaan peꞌ.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Eꞌ hikta teꞌ non pan, e Abraham to vavatet voh non o Vavaasis pe Mosës, ivëh, ke Sosoenën soe vatökrus voh en pa ö neꞌ se heꞌ poan, me ra ken supnaiꞌ peꞌ o oeh ovoes. Ahik! Suk ataeah, e Sosoenën to ep varoe non o vaman peꞌ, ivëh, keꞌ ep va in non poan manih pa teꞌ totoopin.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ivëh, keꞌ man rakah e non, suk ataeah, o teꞌ varih to vavatet varoe ne sih o Vavaasis pe Mosës se keh onöt e ne pa kon o oeh ovoes, va pa ö ne Sosoenën to soe vaman vavoh. A, a taateꞌ vaman se örakuk en, ko teꞌ hikta onöt ne a kon a tah vëh ne Sosoenën to soe vaman voh pan eꞌ se heꞌ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Ea to nat va e no manih pan, e Sosoenën to heve ov e non pa napan, suk ee to hikta onöt ne a vatet kurus o Vavaasis pe Mosës. Ivëhkëk, o Vavaasis pamëh se keh hikta teꞌ non, a, ka taateꞌ vatösoe hikta se teꞌ me non.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Ivëh, ke Sosoenën hikta se heꞌ non a tah neꞌ to soe vaman ke voh a napan. Suk o teꞌ varih to heꞌ tonun ne o Vavaasis pe Mosës. Eꞌ se heꞌ varoe o teꞌ varih to vaman ne poë, kee se kon ee pa tah neꞌ to soe vaman ke voh raoe, suk ataeah, eꞌ to ururuan non raoe. Ivëh, ka tah neꞌ to soe vaman voh vamanih po heꞌ, o pus koaꞌ kurus pe Abraham se kon ee. Eꞌ hikta teꞌ non pan o Jiuꞌ varoe ivarih to vaman ne, pare vavatet ne o Vavaasis pe Mosës. Ahik! O teꞌ me varih to vaman va ne manih pa ö ne Abraham to vaman vavoh non, ee to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ. E Abraham to teꞌ va non manih pe tamaara o Jiuꞌ varih to vaman no, me o teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ to vaman ne.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Ka soe to kiun non manih po Puk Vapenpen pe Sosoenën to soe non non pan,
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 E Abraham to vaman a soe vaman pe Sosoenën, eꞌ he manot ko hikta onöt non a ö seꞌ vataman ta koaꞌ oeteꞌ. Ivëhkëk, eꞌ to anoeh rakah e non pe Sosoenën se vatvus a tah neꞌ to soe vaman voh ke poan. Ivëh, keꞌ vataman a ma kum teꞌ peo vamanih pa ö ne Sosoenën to soe vavoh ke poan pan,
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 E Abraham to hikta ponkiꞌ voh non po vaman, suk eꞌ to nat e non pe Sosoenën se vakikis en pa sionineah, keꞌ onöt e non pa vataman ta koaꞌ oeteꞌ, a sionineah he teꞌ ro va non manih pa teꞌ to mët voh en. Eꞌ to onöt non o 100 kirismas, pareꞌ nat pet e non pe köövo peꞌ Saraꞌ to hikta onöt non a vasinan ta koaꞌ, suk ataeah, a komaneah to teꞌ pet va e non manih pa teꞌ to mët voh en.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Ivëhkëk, eꞌ to hikta panih o kokoman peꞌ, pareꞌ hikta koe a vaman a soe ne Sosoenën to soe vaman voh, ivëhpëhkëk, o vaman peꞌ to pah teꞌ kikis avoeꞌ nö e non, keꞌ soe tavus en pan, e Sosoenën a kikis oah rakah.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 E Abraham to vaman rakah e non pe Sosoenën to teꞌ me e non po kikis pa nok a tah neꞌ to soe ke voh poan.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Ivëh, ka soe to kiun non manih po Puk pe Sosoenën to soe va non manih pan,
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 — ausente —
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 E Sosoenën to vaheꞌ voh e Ieesuꞌ, pan eꞌ se mët suk a ma hat pea, pareꞌ sun taneꞌ hah voh pa mët, marën a ö na se vatompoan vavih me e Sosoenën.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.