Romanos 4

SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ivëh, ka nat e no pan, a soe to kiun non po Vavaasis pe Mosës to teꞌ man e non. Ivëh, ka se kokoman vavih rakah pa soe ne sipuura napan va Israël, e Abraham to taum voh, eꞌ a soe man.
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Eꞌ se keh teꞌ man non pan e Abraham to nonok voh non a ma taateꞌ vih, ka taateꞌ vih pamëh nok poan keꞌ tavus en a teꞌ totoopin pa matan e Sosoenën. Ivëh, keꞌ onöt kës e non pa kë koman hah a ëhnaneah? Ahik rakah! E Sosoenën to hikta koman non pan a tah pamëh to teꞌ man non.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Ea to nat e no pa pusun in a ö ne Abraham to tavus suk voh a teꞌ totoopin pa matan e Sosoenën, suk ataeah a soe to kiun non po Puk pe Sosoenën to soe non pan,
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 A teꞌ to kiu moniꞌ non sih, ko voen peꞌ hikta teꞌ va non manih pan o heꞌ, ahik, o voen peꞌ to teꞌ va non manih pa tah neꞌ to kikiu suk non.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Ea to nat va no manih pan, o teꞌ varih to hikta vavatet ne o Vavaasis pe Mosës, ee to teen e ne pa hat. Ivëhkëk, ee to vaman e ne pe Sosoenën vëh to popokaꞌ non sih a napan pan, ee ro teꞌ totoopin. E Sosoenën to ep non o vaman pee, pareꞌ popokaꞌ e non pee o teꞌ totoopin. E Sosoenën to pokaꞌ a napan o teꞌ totoopin to teꞌ va non manih, po heꞌ neꞌ to heꞌ raoe.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 A Teꞌ Sunön vëh e Devit to soe voh en pa pah tah pa ö neꞌ to soe pan, a teꞌ to teꞌ me non a tasun vih pa ö ne Sosoenën to ep va in non poan manih pa teꞌ totoopin, eꞌ hikta se vavatet ro non o Vavaasis pe Mosës. E Devit to soe vavoh manih pan,
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Vaeö rakah po teꞌ varih to heꞌ tonun voh o Vavaasis pe Mosës,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Vaeö rakah pa teꞌ vëh ne Sosoenën to hikta ep hah va non manih pan,
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Ivëh, ka tasun vih pöꞌ pamëh to teꞌ suk varoe pöꞌ non a ra o Jiuꞌ peꞌ a ö na to pe voh a ö kokoaan va pa sioniira? Keꞌ a tasun vih pöꞌ pamëh to teꞌ suk varoe pöꞌ non o teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ varih to hikta pe voh a ö kokoaan va pa sioniire? Ea to nat e no pa soe to kiun non manih po Puk pe Sosoenën to man. A soe pamëh to sosoe suk non e Abraham pan, “E Abraham to vaman voh en pa tah ne Sosoenën to soe ke voh poan, ivëh, ne Sosoenën to ep suk va i non poan manih pa teꞌ totoopin.”
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Ivëh, ke Abraham nok vahvapoꞌ voh nih, ke Sosoenën pokaꞌ poan a teꞌ vih no a taateꞌ peꞌ to totoopin? E Sosoenën kës to kon vovoh voh poan pa ö neꞌ to meꞌ avoeꞌ e non pa pe, keꞌ murin in a ö neꞌ to pe en pa ö kokoaan peꞌ? Ahik! Eꞌ to kon vovoh voh poan, keꞌ pah pe poꞌ a ö kokoaan peꞌ.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 E Abraham to meꞌ avoeꞌ voh e non pa pe a ö kokoaan peꞌ, ke Sosoenën pokaꞌ en peꞌ a teꞌ totoopin. E Sosoenën to heꞌ poan a taateꞌ va pa pe a ö kokoaan to teꞌ va non manih po vëknöm, to vëknöm non poan a teꞌ totoopin suk o vaman peꞌ. Ivëh, keꞌ teꞌ va non manih e Abraham e tamëëro teꞌ varih to hikta pe voh, ivëhkëk, ee to vaman e ne pe Sosoenën. E Abraham eꞌ e tamëëra napan varih ne Sosoenën to vatompoan vavih me voh.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 E Abraham pet me, e tamëëra napan varih to pe voh, pare vavatet ne a taateꞌ va po vaman vëh, o vaman pamëh ne tamaara Abraham to teꞌ me voh non, momoaan voh in a ö neꞌ to meꞌ avoeꞌ voh e non pa pe a ö kokoaan peꞌ.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Eꞌ hikta teꞌ non pan, e Abraham to vavatet voh non o Vavaasis pe Mosës, ivëh, ke Sosoenën soe vatökrus voh en pa ö neꞌ se heꞌ poan, me ra ken supnaiꞌ peꞌ o oeh ovoes. Ahik! Suk ataeah, e Sosoenën to ep varoe non o vaman peꞌ, ivëh, keꞌ ep va in non poan manih pa teꞌ totoopin.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Ivëh, keꞌ man rakah e non, suk ataeah, o teꞌ varih to vavatet varoe ne sih o Vavaasis pe Mosës se keh onöt e ne pa kon o oeh ovoes, va pa ö ne Sosoenën to soe vaman vavoh. A, a taateꞌ vaman se örakuk en, ko teꞌ hikta onöt ne a kon a tah vëh ne Sosoenën to soe vaman voh pan eꞌ se heꞌ.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Ea to nat va e no manih pan, e Sosoenën to heve ov e non pa napan, suk ee to hikta onöt ne a vatet kurus o Vavaasis pe Mosës. Ivëhkëk, o Vavaasis pamëh se keh hikta teꞌ non, a, ka taateꞌ vatösoe hikta se teꞌ me non.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Ivëh, ke Sosoenën hikta se heꞌ non a tah neꞌ to soe vaman ke voh a napan. Suk o teꞌ varih to heꞌ tonun ne o Vavaasis pe Mosës. Eꞌ se heꞌ varoe o teꞌ varih to vaman ne poë, kee se kon ee pa tah neꞌ to soe vaman ke voh raoe, suk ataeah, eꞌ to ururuan non raoe. Ivëh, ka tah neꞌ to soe vaman voh vamanih po heꞌ, o pus koaꞌ kurus pe Abraham se kon ee. Eꞌ hikta teꞌ non pan o Jiuꞌ varoe ivarih to vaman ne, pare vavatet ne o Vavaasis pe Mosës. Ahik! O teꞌ me varih to vaman va ne manih pa ö ne Abraham to vaman vavoh non, ee to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ. E Abraham to teꞌ va non manih pe tamaara o Jiuꞌ varih to vaman no, me o teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ to vaman ne.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Ka soe to kiun non manih po Puk Vapenpen pe Sosoenën to soe non non pan,
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 E Abraham to vaman a soe vaman pe Sosoenën, eꞌ he manot ko hikta onöt non a ö seꞌ vataman ta koaꞌ oeteꞌ. Ivëhkëk, eꞌ to anoeh rakah e non pe Sosoenën se vatvus a tah neꞌ to soe vaman voh ke poan. Ivëh, keꞌ vataman a ma kum teꞌ peo vamanih pa ö ne Sosoenën to soe vavoh ke poan pan,
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 E Abraham to hikta ponkiꞌ voh non po vaman, suk eꞌ to nat e non pe Sosoenën se vakikis en pa sionineah, keꞌ onöt e non pa vataman ta koaꞌ oeteꞌ, a sionineah he teꞌ ro va non manih pa teꞌ to mët voh en. Eꞌ to onöt non o 100 kirismas, pareꞌ nat pet e non pe köövo peꞌ Saraꞌ to hikta onöt non a vasinan ta koaꞌ, suk ataeah, a komaneah to teꞌ pet va e non manih pa teꞌ to mët voh en.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Ivëhkëk, eꞌ to hikta panih o kokoman peꞌ, pareꞌ hikta koe a vaman a soe ne Sosoenën to soe vaman voh, ivëhpëhkëk, o vaman peꞌ to pah teꞌ kikis avoeꞌ nö e non, keꞌ soe tavus en pan, e Sosoenën a kikis oah rakah.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 E Abraham to vaman rakah e non pe Sosoenën to teꞌ me e non po kikis pa nok a tah neꞌ to soe ke voh poan.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Ivëh, ka soe to kiun non manih po Puk pe Sosoenën to soe va non manih pan,
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 — ausente —
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 — ausente —
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 E Sosoenën to vaheꞌ voh e Ieesuꞌ, pan eꞌ se mët suk a ma hat pea, pareꞌ sun taneꞌ hah voh pa mët, marën a ö na se vatompoan vavih me e Sosoenën.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.