Lucas 7
SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NTLH
1 E Ieesuꞌ to heꞌ vahik en pa soe manih pa ma napan, pareꞌ nö en manuh pa vöön va Kapaneam.
1 Quando Jesus acabou de dizer essas coisas ao povo, foi para a cidade de Cafarnaum.
2 A pah teꞌ susun pa 100 teꞌ vëvënsun va Room to teꞌ non nën, eꞌ to teꞌ me non a pah teꞌ kikiu peꞌ. A teꞌ susun pamëh to iu rakah non a teꞌ kikiu peꞌ. Ivëhkëk, kuru no a teꞌ pamëh to haraꞌ non a moeh, ka siꞌ ö keꞌ mët en.
2 Havia ali um oficial romano que tinha um empregado a quem estimava muito. O empregado estava gravemente doente, quase morto.
3 A teꞌ susun to pënton a ö ne Ieesuꞌ to teꞌ non, ivëh keꞌ vanö na a ma teꞌ sunön po Jiuꞌ pan, ee se nö ko vaoe maꞌ e Ieesuꞌ keꞌ nö maꞌ ko vatoꞌ a teꞌ kikiu peꞌ.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, enviou alguns líderes judeus para pedirem a ele que viesse curar o seu empregado.
4 Ee to tavus e Ieesuꞌ, pare hin vakis e Ieesuꞌ pan, “Eꞌ a teꞌ no a taateꞌ peꞌ to vih, eën antoen e nom pa ö nën se vaꞌaus keah a teꞌ kikiu pe, eh?
4 Eles foram falar com Jesus e lhe pediram com insistência: — Esse homem merece, de fato, a sua ajuda,
5 Eꞌ to iu rakah a rora o Jiuꞌ, pareꞌ eok voh ka ra a iuun hinhin soneꞌ.”
5 pois estima muito o nosso povo e até construiu uma sinagoga para nós.
6 E Ieesuꞌ to nö vaꞌpeh me en pee, ko öök vatët en manih iuun. Ke susun pa nap vëvënsun vanö en pa ma vakamöꞌ peꞌ ke soe ke Ieesuꞌ pan, “Topoan, eën to meꞌ pak koraꞌ eom maꞌ, eöꞌ hikta teꞌ vih onöt noꞌ a ö nën se ho maꞌ pa iuun peöꞌ.
6 Então Jesus foi com eles. Porém, quando já estava perto da casa, o oficial romano mandou alguns amigos dizerem a Jesus: — Senhor, não se incomode, pois eu não mereço que entre na minha casa.
7 Ivëh kö’ nat voh e noꞌ peöꞌ to hikta teꞌ noꞌ a teꞌ vih pa nö maꞌ pa ep ka oah. Eën se soe varoe ka teꞌ kikiu peöꞌ toꞌ hah.
7 E acho também que não mereço a honra de falar pessoalmente com o senhor. Dê somente uma ordem, e o meu empregado ficará bom.
8 Suk ataeah, eöꞌ me to teꞌ noꞌ paan in a teꞌ vëh to vovoh ka non eoꞌ pa heꞌ a neoꞌ a kiu. Eöꞌ koman to teꞌ me noꞌ po teꞌ vëvënsun to teꞌ ne paan. Eöꞌ se këh soe ke a teꞌ pamëh, ‘Nö ah,’ keꞌ nö en. Eöꞌ se keh soe ke a teꞌ pan, eꞌ se nö maꞌ, keꞌ se nö en maꞌ. Eöꞌ se keh taꞌ a teꞌ kikiu peöꞌ, ‘Nok a kiu vaꞌih, eꞌ se pënton en pa soe peöꞌ. Pareꞌ nok en pa kiu pamëh.”
8 Eu também estou debaixo da autoridade de oficiais superiores e tenho soldados que obedecem às minhas ordens. Digo para um: “Vá lá”, e ele vai. Digo para outro: “Venha cá”, e ele vem. E digo também para o meu empregado: “Faça isto”, e ele faz.
9 E Ieesuꞌ to pënton a soe vaꞌih, pareꞌ pah koman vörep e non pa teꞌ pamëh. Ke Ieesuꞌ tarih, pareꞌ soe ke a ma napan peo varih to vavatet vah ne poë pan, “Eöꞌ to soe ka neöm, manih pa muhin va Israël, eöꞌ to hikta ep noꞌ ta pah teꞌ no vaman peꞌ to eh va non manih pa teꞌ susun pa nap vëvënsun vëh.”
9 Jesus ficou muito admirado quando ouviu isso. Então virou-se e disse para a multidão que o seguia:
10 Ka napan varih ne susun pa nap vëvënsun to vanö voh maꞌ hah ee iuun, pare taum ee pa teꞌ kikiu no a mët to hik këh en peꞌ, keꞌ vih hah en.
10 Aí os amigos do oficial voltaram para a casa dele e encontraram o empregado curado.
11 A ma siꞌ poen to oah en ke Ieesuꞌ nö en pa vöön vëh ëhnaneah a Naën. A ma vamomhë peꞌ me a napan peo to nö vaꞌpeh me poë.
11 Pouco tempo depois Jesus foi para uma cidade chamada Naim. Os seus discípulos e uma grande multidão foram com ele.
12 E Ieesuꞌ me a napan to öök vatët ee maꞌ sinten o hopaꞌ in a vöön pamëh, ka napan teꞌ ee maꞌ pa teꞌ mët. E sinan a teꞌ mët pamëh, eꞌ a paeh koaꞌ oeteꞌ ro ko peꞌ. E voe pe köövo pamëh to mët voh en. A napan o pöh peo to nö vaꞌpeh me maꞌ e köövo pa pe e sunaiꞌeah.
12 Quando ele estava chegando perto do portão da cidade, ia saindo um enterro. O defunto era filho único de uma viúva, e muita gente da cidade ia com ela.
13 E Ieesuꞌ to ep e köövo pamëh, pareꞌ pah ururuan en peꞌ, pareꞌ soe ke köövo pan, “Koe a ook.”
13 Quando o Senhor a viu, ficou com muita pena dela e disse:
14 E Ieesuꞌ to nö vatët en pa pokis, pareꞌ vaket en pa pokis pamëh ka napan varih to teꞌteꞌ nö ne pa teꞌ mët sun ee. Ke Ieesuꞌ soe, “Teꞌ sekaꞌ, Eöꞌ to soe ka oah, ‘Sun ah!’”
14 Então ele chegou mais perto e tocou no caixão. E os que o estavam carregando pararam. Então Jesus disse:
15 Ka teꞌ vëh to mët voh en sun hah en, pareꞌ ihoꞌ non ko taneo en pa vaato. Ke Ieesuꞌ vanö en peꞌ manih pe sinaneah.
15 O moço sentou-se no caixão e começou a falar, e Jesus o entregou à mãe.
16 Ivëh ka ma napan kurus ta rakah e ne pe Ieesuꞌ, pare pah kë ee pa ëhnan e Sosoenën. Ee to soe pan, “A pah teꞌ vanënën soe to tavus topniira.” Pare soe pan, “E Sosoenën to nö voh en maꞌ marën a kon hah a ma napan peꞌ.”
16 Todos ficaram com muito medo e louvavam a Deus, dizendo: — Que grande
17 Ka ma napan vanat vavah ee po vahutët in a tah vëh ne Ieesuꞌ to nok manih pa muhin va Jiutiaꞌ me pa ma ö muhin to teꞌ vatët ne.
17 Essas notícias a respeito de Jesus se espalharam por todo o país e pelas regiões vizinhas.
18 A ma vamomhë pe Jon Tövapupui to soe ke peꞌ pa ma tah kurus ne Ieesuꞌ to nonok non.
18 Os discípulos de João Batista contaram tudo isso a ele. Aí João chamou dois deles
19 Ke Jon vaoe en pa poa vamomhë peꞌ, pareꞌ vanö en pee pon pa hi e Ieesuꞌ, “Eöm se nö ko hi pan, ‘Eën pöꞌ kov e vëh a teꞌ to se voh nö maꞌ, keꞌ, emöm se anoeh nem ta meh teꞌ eh?’”
19 e os enviou ao Senhor Jesus para perguntarem: “O senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?”
20 — ausente —
20 Então eles foram até o lugar onde Jesus estava e disseram: — João Batista nos mandou perguntar o seguinte: o senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?
21 — ausente —
21 Naquele momento Jesus curou muitas pessoas das suas doenças e dos seus sofrimentos, expulsou espíritos maus e também curou muitos cegos.
22 E Ieesuꞌ to pënton a hi pamëh, pareꞌ piun ko soe pan, “Eöm pom se nö hah na manuh pe Jon, paröm vavatët eah a ma taneah nöm to ep, me pënton. O teꞌ varih o kehoꞌ to ep vavih hah ee, ko teꞌ varih o hathat ma moe to nö vavavih hah ee, ko teꞌ varih pa mët töpaꞌ a ma sioniire to voon hah ee. Ko teꞌ varih no a tenëre to hat ee to pënton hah ee, ko teꞌ mët, toꞌtoꞌ hah ee, ko teꞌ varih o arus to pënton ee pa Soe Vih pe Sosoenën.
22 Depois respondeu aos discípulos de João:
23 A ma napan varih no vaman pee manih peöꞌ, me pa ma tah nöꞌ to nonok noꞌ, ee se nat ne haraꞌ vahat ne, ee se vaeö. E Sosoenën se tapui raoe.”
23 E felizes são as pessoas que não duvidam de mim!
24 Ka poa vamomhë pe Jon Tövapupui nönö hah ko nee, ke Ieesuꞌ taneo en pa vahutët ke ra napan a ma taateꞌ pe Jon, pareꞌ to soe pan, “Moaan voh eöm to nö pa moeh upin pa ep pe Jon, keꞌ pa ep a mëto no a tuvuh to vataata non, keꞌ eöm koman voh nem a ep in ataeah?
24 Quando os discípulos de João foram embora, Jesus começou a dizer ao povo o seguinte a respeito de João:
25 Eöm to nö voh nös pa ep in a teꞌ to ohop non a ma ohop ep vavih? Ahik. A napan to ohop ne a ma ohop ep vavih, pare teꞌ me ne pa ma tah vih va po sionin. A pap teꞌ poë varih to teꞌ ne sih pa iuun pa teꞌ sunön.
25 O que foram ver? Um homem bem-vestido? Ora, os que se vestem bem e vivem no luxo moram nos palácios!
26 Soe ka neoꞌ öm, eöm nö voh nös pa ep ataeah? Eöm to nö pöꞌ voh nös pa ep a teꞌ vanënën soe? A, eöꞌ to soe ka neöm, a teꞌ vanënën soe vëh e Jon, no a tasun peꞌ to apuh oah e non pa ma teꞌ tasun po upöm teꞌ vanënën soe.
26 Então me digam: o que foram ver? Um
27 E Jon voh a teꞌ ko poan no Puk Vapenpen to sosoe suk voh non po kiun peꞌ. O kiun to soe non pan,
27 Porque João é aquele a respeito de quem as
28 “Eöꞌ to soe ka neöm, e Jon no a tasun peꞌ to teꞌ oah e non pa ma teꞌ tasun po upöm teꞌ manih po oeh. Ivëhkëk, a teꞌ to teꞌ va non manih pa siꞌ koaꞌ soneꞌ manih pa Matop Vih pe Sosoenën no tasun peꞌ to apuh oah e non pa teꞌ tasun pe Jon.
28 — Eu digo a vocês que de todos os homens que já nasceram João é o maior. Porém quem é o menor no
29 A ma napan to pënton vahik ee pa ma soe, ka nap kokon takis soe pan, “A taateꞌ pe Sosoenën to totoopin rakah.” Ee to kon voh a tapui manih pe Jon Tövapupui.
29 Os cobradores de impostos e todo o povo ouviram isso. Eles eram aqueles que haviam obedecido às ordens justas de Deus e tinham sido batizados por João.
30 Ivëhkëk, o Parësiꞌ me o teꞌ vavaasis to nat i ne o Vavaasis pe Mosës eꞌe to hikta kon voh a tapui manih pe Jon suk, ee to heꞌ tonun voh ee pa hanan vih ne Sosoenën to vataare raoe.
30 Mas os fariseus e os mestres da Lei não quiseram ser batizados por João e assim rejeitaram o plano de Deus para eles.
31 Ke Ieesuꞌ soe pan, “Eöꞌ se vëknöm vah va in a taateꞌ pa napan va kuru nih? Ee o teꞌ to teꞌ vah va ne nih?
31 E Jesus terminou, dizendo:
32 Ee to teꞌ va ne manih po koaꞌ to ihoꞌ ne pa ma ö totoaan, pare vavaasis piu ne, ivëhkëk o meoh upöm pee to hikta vaëhëh ne. Kee varek ke raoe, pare soe pan,
32 Elas são como crianças sentadas na praça. Um grupo grita para o outro:
33 “E Jon Tövapupui to nö voh en maꞌ, pareꞌ vapenpen vapeo non pa ëën. Ko hikta kakaak voaën voh non, köm soe em pan, ‘A oraꞌ hat to teꞌ non manih peꞌ.’
33 João Batista jejua e não bebe vinho, e vocês dizem: “Ele está dominado por um demônio.”
34 Ivëhkëk kuru, eöꞌ E Koaꞌ Teꞌ Pa Napan Kurus to nö maꞌ, paröꞌ ënëën noꞌ ko kakaak noꞌ, köm soe em pan, ‘Ep öm, eꞌ a teꞌ ënëën vörep, ko kakaak voaën vörep, pareꞌ teꞌ e non e vakamöꞌ pa nap kokon takis me ra nap nonok a ma taateꞌ hat.’
34 O
35 Ivëhkëk, a napan to vatet ne o nat vih pe Sosoenën, eꞌe to vataare e ne a taateꞌ vih, eꞌ o nat vih rakah, suk eꞌe to vaman ne e Sosoenën.
35 Mas aqueles que aceitam a sabedoria de Deus mostram que ela é verdadeira.
36 A pah Parësiꞌ, to vaoe e Ieesuꞌ pa iuun peꞌ keꞌ nö maꞌ, kee ihoꞌ to ëën vaꞌpeh.
36 Um fariseu convidou Jesus para jantar. Jesus foi até a casa dele e sentou-se para comer.
37 Ka pah köövo teꞌteꞌvaasi to teꞌ non pa vöön pamëh, to pënton a ö ne Ieesuꞌ to ënëën non pa iuun pa to Parësiꞌ. Ivëh, ke köövo kon o puto vös vih no o vanom voen vapeah to isu non, ko nö maꞌ pa iuun vëh ne Ieesuꞌ to teꞌ non.
37 Naquela cidade morava uma mulher de má fama. Ela soube que Jesus estava jantando na casa do fariseu. Então pegou um frasco feito de alabastro , cheio de perfume,
38 E köövo to sun non pa havin mon pe Ieesuꞌ, pareꞌ okook non, ka hunun mataneah vuꞌvuꞌ non pa mon e Ieesuꞌ, keꞌ vaꞌnaꞌ pa uvineah. Eꞌ to umaꞌ vapeo a mon e Ieesuꞌ, pareꞌ uh a moneah po vanom.
38 e ficou aos pés de Jesus, por trás. Ela chorava e as suas lágrimas molhavam os pés dele. Então ela os enxugou com os seus próprios cabelos. Ela beijava os pés de Jesus e derramava o perfume neles.
39 Ka to Parësiꞌ vëh to vaoe na e Ieesuꞌ ep in a tah vaꞌih, pareꞌ koman va non manih pan, “A teꞌ vëh se keh teꞌ e non a teꞌ vanënën soe vamaman, eꞌ se nat e non pa taateꞌ pe köövo vëh to vaket poan, eꞌ a köövo teꞌteꞌvaasiꞌ.”
39 Quando o fariseu viu isso, pensou assim: “Se este homem fosse, de fato, um profeta , saberia quem é esta mulher que está tocando nele e a vida de pecado que ela leva.”
40 Ke Ieesuꞌ nat e non po kokoman pe Saëmon, pareꞌ soe pan, “Eöꞌ to teꞌ me noꞌ a pah tah noꞌ to iu soe ka nom oah.”
40 Jesus então disse ao fariseu: — Fale, Mestre! — respondeu Simão.
41 Ke Ieesuꞌ soe, “A poa teꞌ to teꞌ me ne o ötop manih pa pah teꞌ. A paeh to teꞌ me non o K500.00, ka meh po K50.00.
41 Jesus disse:
42 Ee pon to hikta onöt ne a piun a ma ötop pee, ivëh ka teꞌ vëh to heꞌ voh o ötop ururuan raoe, ko vanun en po ötop pee pon. Manih pee pon eteh se iu oah non a teꞌ vëh to heꞌ o ötop?”
42 mas nenhum dos dois podia pagar ao homem que havia emprestado. Então ele perdoou a dívida de cada um. Qual deles vai estimá-lo mais?
43 Ke Saëmon piun, pareꞌ soe vamanih pan, “Eöꞌ to koman noꞌ a teꞌ vëh to teꞌ me non o K500.00 se iu oah non a teꞌ vëh to heꞌ o ötop.”
43 — Eu acho que é aquele que foi mais perdoado! — respondeu Simão.
44 Ke Ieesuꞌ tarih manuh pe köövo, pareꞌ soe ke Saëmon, “Eën ep e nom pe köövo vëh, ha? Eöꞌ to ho maꞌ pa iuun pën, kën hikta heꞌ a neoꞌ ta ruen köꞌ pupui a moneoꞌ. Ivëhkëk, a hunun mataneah to pupui a moneoꞌ, pareꞌ vaꞌnaꞌ pa uvineah.
44 Então virou-se para a mulher e disse a Simão:
45 Eën to hikta uumaꞌ a neoꞌ. Ivëhkëk kuru, eöꞌ to ho maꞌ ke köövo vëh to umaꞌ vapeo a moneoꞌ.
45 Você não me beijou quando cheguei; ela, porém, não para de beijar os meus pés desde que entrei.
46 Eën to hikta uh a pasuneoꞌ po kompoꞌ to voen vöknah, ivëhkëk, e köövo vëh to uh a moneoꞌ po vanom voen vapeah.
46 Você não pôs azeite perfumado na minha cabeça , porém ela derramou perfume nos meus pés.
47 Ivëh, köꞌ soe ka oah, e köövo nonok vahat vëh no a pop peꞌ to hikta teꞌ vih voh non, to iu vi ka no neoꞌ. Ke Sosoenën to ihan anoe a ma hat peo peꞌ. Ivëhkëk, a teꞌ to nok a hat soneꞌ e Sosoenën se ihan anoe a hat soneꞌ peꞌ, ka teꞌ pamëh se iu vasoneꞌ e non pe Sosoenën.”
47 Eu afirmo a você, então, que o grande amor que ela mostrou prova que os seus muitos pecados já foram perdoados. Mas onde pouco é perdoado, pouco amor é mostrado.
48 Ke Ieesuꞌ soe ke köövo, “Eöꞌ to ihan anoe eoꞌ pa ma hat pën.”
48 Então Jesus disse à mulher:
49 A ma napan to ihoꞌ vaꞌpeh me ne e Ieesuꞌ to taneo ee pa varek koman pan, “A teꞌ vëh koman rakah non pan, eꞌ e Sosoenën, pareꞌ ihan anoe non pa ma hat, ha?”
49 Os que estavam sentados à mesa começaram a perguntar: — Que homem é esse que até perdoa pecados?
50 Ke Ieesuꞌ soe ke köövo pamëh, “O vaman pën manih pe Sosoenën to kon hah vur en pën kën teꞌ vaꞌpeh me nom peꞌ. Nö ah me o kokoman moomo.”
50 Mas Jesus disse à mulher:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.