Lucas 1
SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NVT
1 Eën A Teꞌ Topoan Tiopiras, A napan peo to puta voh pa kiun vavih suk hah o vahutët vëh ne Ieesuꞌ Kristo to nok voh marën a vakikis o vaman pea.
1 Muitos se propuseram a escrever uma narração dos acontecimentos que se cumpriram entre nós.
2 Ee to kiun suk hah voh o vahutët po teꞌ varih to ep momoaan voh ne pa ma tah poë varih, keꞌ ee voh ivarih to vatvus voh ka ra a kiu me o vavaasis pe Ieesuꞌ Kristo a teꞌ vëh ne Sosoenën to vateꞌ maꞌ, keꞌ nö maꞌ manih po oeh.
2 Usaram os relatos que nos foram transmitidos por aqueles que, desde o princípio, foram testemunhas oculares e servos da palavra.
3 Eöꞌ e Luk to iu kiun meꞌ noꞌ o vahutët pamëh to vanö ka nös oah. Ko poen neöꞌ to kehkeh nat vavih noꞌ pa pusun in a soe pamëh, ka kuru neöꞌ se kiun suk hah va eoꞌ manih pa ö nea to pënton moaan vavoh no.
3 Depois de investigar tudo detalhadamente desde o início, também decidi escrever-lhe um relato preciso, excelentíssimo Teófilo,
4 Ivëh kën sih nat vavih eom pa soe vaꞌih nee to vavaasis voh ne oah a man rakah.
4 para que tenha plena certeza de tudo que lhe foi ensinado.
5 O poen ne Hëërot to matop non a muhin va Jiutiaꞌ, keꞌ teꞌ voh non a teꞌ ësës heꞌ a ëhnaneah e Sëkaraëaꞌ. E Sëkaraëaꞌ voh a teꞌ ësës heꞌ va po vu teꞌ va pe Apaësaꞌ to taneꞌ maꞌ pe Aron. Ka ëhnan e köövo peꞌ e Lisabet, eꞌ me e köövo va po vuteꞌ va pe Aron.
5 Quando Herodes era rei da Judeia, havia um sacerdote chamado Zacarias, que fazia parte do grupo sacerdotal de Abias. Sua esposa, Isabel, também pertencia à linhagem sacerdotal de Arão.
6 Ka manih pa matan e Sosoenën nee to pah teꞌ vavih rakah e ne pon, pare vavatet vavih rakah kov e ne pa ma taateꞌ pe Sunön, pare hikta teꞌ me ne ta siꞌ hat manih pa matan e Sosoenën.
6 Zacarias e Isabel eram justos aos olhos de Deus e obedeciam cuidadosamente a todos os mandamentos e estatutos do Senhor.
7 Ivëhkëk, ee to hikta teꞌ me ne ta koaꞌ, suk ataeah, o ihoꞌpaeꞌ to pos voh en, keꞌ hikta onöt non a han koaꞌ. E Sëkaraëaꞌ pen e Lisabet to manot varo rakah voh ee.
7 Não tinham filhos, pois Isabel era estéril, e ambos já estavam bem velhos.
8 O poen no vakum teꞌ pe Sëkaraëaꞌ to vovoh ne pa matop a kiu va pa ës a tah avoavuh vih ke na e Sosoenën manih koman a Iuun Hinhin Apuh, ke Sëkaraëaꞌ nö pa ës a tah avoavuh vih vamanih peꞌ a teꞌ ësës heꞌ manih pa matan e Sosoenën.
8 Certo dia, Zacarias estava servindo diante de Deus no templo, pois seu grupo realizava o trabalho sacerdotal, conforme a escala.
9 Ka manih pa taateꞌ va po teꞌ ësës heꞌ, o teꞌ ësës heꞌ va po kum teꞌ pe Sëkaraëaꞌ to vi a saatuꞌ pa ep këh peteh se ho manuh pa koman a siꞌ piprom vasioꞌ, pareꞌ ës ke na e Sosoenën a tah avoavuh vih. Kee kon ee pe Sëkaraëaꞌ se ho.
9 Foi escolhido por sorteio, como era costume dos sacerdotes, para entrar no santuário do Senhor e queimar incenso.
10 Ko poen no a tah avoavuh vih pamëh to ësës non, a nap peo rakah he hinhin ne manih mahën.
10 Enquanto o incenso era queimado, uma grande multidão orava do lado de fora.
11 Ka pah ankeroꞌ tavus e Sëkaraëaꞌ, pareꞌ sun non manih pa papmatö in a pok vëh no a tah avoavuh vih pamëh to ësës non.
11 Então um anjo do Senhor lhe apareceu, à direita do altar de incenso.
12 Ka ankeroꞌ to tavus maꞌ, ke Sëkaraëaꞌ ep in poan, pareꞌ pah töhkak ko naöp suntan en.
12 Ao vê-lo, Zacarias ficou muito abalado e assustado.
13 Ivëhkëk, a ankeroꞌ to soe ke poan pan, “Sëkaraëaꞌ koe a naöp, Sosoenën to pënton en maꞌ pa hin pën. E köövo manot pën se han a pah koaꞌ oeteꞌ, kën vëhnan eah e Jon.
13 O anjo, porém, lhe disse: “Não tenha medo, Zacarias! Sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, lhe dará um filho, e você o chamará João.
14 O kokoman pën se vih vörep, me eën se puh rakah nom po vaeö. Amot no a napan se vaeö rakah po poen ne sinaneah se vahuh poan.”
14 Você terá grande satisfação e alegria, e muitos se alegrarão com o nascimento do menino,
15 “Eꞌ se teꞌ rakah o ëhnan apuh manih pa matan e Sunön, pareꞌ hikta se kaak non to voaën me a ma ruiꞌ pais, pö ne sinaneah to han non poan ka Tuvuh Vasioꞌ to puh rakah non peꞌ.
15 pois ele será grande aos olhos do Senhor. Nunca tomará vinho nem outra bebida forte. Será cheio do Espírito Santo, antes mesmo de nascer.
16 Eꞌ se kon hah maꞌ a napan va Israël, kee tarih hah maꞌ manih pe Sunön Sosoenën pee.”
16 Fará muitos israelitas voltarem ao Senhor, seu Deus.
17 “Eꞌ se kon a taateꞌ me o kikis vëh ne Elaëjaꞌ to teꞌ me voh non, pareꞌ vovoh ke maꞌ e Sunön. Eꞌ se panih a ma kokoman po taman, kee tarih hah ke maꞌ manih pa ma koaꞌ pee, kee vapöh kokoman hah ee. Pareꞌ panih me en pa ma kokoman po teꞌ vatösoe, kee kon taneꞌ a taateꞌ me o kokoman natsean manih po teꞌ no a taateꞌ pee to teꞌ totoopin non sih manih pa matan e Sunön, pareꞌ vavaasis a napan pa taateꞌ vih, kee sih anoeh ne e Sunön, pare pënton a soe peꞌ.”
17 Será um homem com o espírito e o poder de Elias, e preparará o povo para a vinda do Senhor. Fará o coração dos pais voltar para seus filhos e levará os rebeldes a aceitarem a sabedoria dos justos”.
18 Ke Sëkaraëaꞌ hi poan pan, “Eöꞌ se vaman vah va in a soe pën nih? Emöm poꞌ e köövo peöꞌ to pah manot varo em.”
18 Zacarias disse ao anjo: “Como posso ter certeza de que isso acontecerá? Já sou velho, e minha mulher também é de idade avançada”.
19 Ka ankeroꞌ piun poan, pareꞌ soe pan, “Eöꞌ e Gebriël, to sun noꞌ sih pa matan e Sosoenën. Eꞌ koman ivëh to vanö maꞌ neoꞌ köꞌ teꞌ maꞌ a soe vih vaꞌih manih pën.
19 O anjo respondeu: “Sou Gabriel, e estou sempre na presença de Deus. Foi ele quem me enviou para lhe trazer estas boas-novas.
20 A ma soe peöꞌ se tavus vaman. Ivëhkëk, eën to hikta pënton a soe peöꞌ, parën hikta vaman nom, ivëh, kën se hikta vaato me ro upöm teꞌ, keꞌ onöt rakah po poen ne koaꞌ se tavus.”
20 Agora, porém, você ficará mudo até os dias em que essas coisas acontecerão, pois não acreditou em minhas palavras, que se cumprirão no devido tempo”.
21 Komön o poen pamëh ne Sëkaraëaꞌ to teꞌ non maꞌ manuh pa koman a piprom vapenpen pe Sosoenën, a nap peo to anoeh ne poë to pah kokoman vörep e ne pataeah to tavus vu peꞌ?
21 Enquanto isso, o povo esperava Zacarias sair do santuário e se perguntava por que ele demorava tanto.
22 E Sëkaraëaꞌ to tavus maꞌ, pareꞌ hikta onöt non a vaato me ra napan, pareꞌ vauhioꞌ koren me non raoe, ivëh, kee nat e ne peꞌ to ep vu maꞌ ta tah manuh koman a piprom vapenpen.
22 Quando finalmente saiu, não conseguia falar com eles, e perceberam por seus gestos e seu silêncio que ele havia tido uma visão no santuário.
23 Ka ma poen kiu peꞌ manih pa Iuun Hinhin Apuh hik ee, ke Sëkaraëaꞌ hah en manuh pa vöön peꞌ.
23 Ao fim de seus dias de serviço no templo, Zacarias voltou para casa.
24 Ko vasuksuk ne köövo manot peꞌ to kiuk en, pareꞌ teꞌ varoe ko non iuun peꞌ pa tönim sivö.
24 Pouco tempo depois, sua esposa, Isabel, engravidou e não saiu de casa por cinco meses.
25 Ke Lisabet soe en pan, “Sunön to vaꞌaus a neoꞌ po poen vëh, pareꞌ vahik këh en peöꞌ po poet vëh manih pa matëëra ma napan, suk moaan voh eöꞌ to hikta han koaꞌ noꞌ.”
25 “Como o Senhor foi bom para mim em minha velhice!”, exclamou ela. “Tirou de mim a humilhação pública de não ter filhos!”
26 O kiuk pe Lisabet to onöt non a tönim sivö me a paeh, ke Sosoenën vanö hah en pe ankeroꞌ Gebriël manuh pa siꞌ vöön va pa muhin va Galiliꞌ, a ëhnaneah Nasarët.
26 No sexto mês da gestação de Isabel, Deus enviou o anjo Gabriel a Nazaré, uma cidade da Galileia,
27 Ka ankeroꞌ teꞌ a soe manuh pa koaꞌ sepeꞌ a ëhnaneah e Mariaꞌ, nee to soe vaonöt voh, pan eꞌ se vaen pen e Jeosëp a teꞌ va po vuteꞌ pe sunön peꞌ e Devit.
27 a uma virgem de nome Maria. Ela estava prometida em casamento a um homem chamado José, descendente do rei Davi.
28 Ka ankeroꞌ tavus e Mariaꞌ, pareꞌ soe pan, “Potan avih Mariaꞌ, Sosoenën to ep vavih ko nom oah, ke Sunön to teꞌ vaꞌpeh me a nom oah.”
28 Gabriel apareceu a ela e lhe disse: “Alegre-se, mulher favorecida! O Senhor está com você!”.
29 E Mariaꞌ to pënton a soe pe Gebriël, pareꞌ pah töhkak vahat en, pareꞌ koman pan, “A soe vaꞌih, eꞌ a soe taeah?”
29 Confusa, Maria tentou imaginar o que o anjo quis dizer.
30 Ka ankeroꞌ soe ke poan pan, “Mariaꞌ koe a naöp, o kokoman pe Sosoenën to vih vi rakah ka nom oah.
30 “Não tenha medo, Maria”, disse o anjo, “pois você encontrou favor diante de Deus.
31 Pënton nom ah, eën se han koaꞌ, parën vahuh a pah koaꞌ oeteꞌ, parën vëhnan rakah eah e Ieesuꞌ.
31 Ficará grávida e dará à luz um filho, e o chamará Jesus.
32 Eꞌ se teꞌ rakah non a teꞌ Sunön, ka napan se popokaꞌ ne poë e Koaꞌ pe Sosoenën va pa vöön va kin. E Sunön Sosoenën se vateꞌ poan a teꞌ Sunön rakah vamanih pe sipun voh eah e Devit.
32 Ele será grande, e será chamado Filho do Altíssimo. O Senhor Deus lhe dará o trono de seu antepassado Davi,
33 Eꞌ me se teꞌ tamoaan non e Sunön va po vuteꞌ va pe Jekop, ka Matop Vih peꞌ hikta onöt rakah non ahik.”
33 e ele reinará sobre Israel para sempre; seu reino jamais terá fim!”
34 Ke Mariaꞌ hi a ankeroꞌ pan, “A tah vaꞌih se tavus vahvanih? Eöꞌ to hikta vaen avoeꞌ noꞌ.”
34 Maria perguntou ao anjo: “Como isso acontecerá? Eu sou virgem!”.
35 Ka ankeroꞌ piun a soe pe Mariaꞌ, pareꞌ soe pan, “A Tuvuh Vasioꞌ se nö maꞌ manih pën, ko kikis pe Sosoenën se kopös a oah. E koaꞌ vivihan pamëh, nee se popokaꞌ ne poë, e Koaꞌ pe Sosoenën.
35 O anjo respondeu: “O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a cobrirá com sua sombra. Portanto, o bebê que vai nascer será santo, e será chamado Filho de Deus.
36 Eën to nat e nom e pömah Lisabet no a napan to sosoe voh ne pan, eꞌ to hikta onöt voh non a han koaꞌ. Ivëhkëk kuru vëh, a tönim sivö me a paeh to oah ee peꞌ to teꞌ me non o kiuk.
36 Além disso, sua parenta, Isabel, ficou grávida em idade avançada. As pessoas diziam que ela era estéril, mas ela concebeu um filho e está no sexto mês de gestação.
37 Ahikta pah tah ne Sosoenën to hikta onöt non a nok.”
37 Pois nada é impossível para Deus”.
38 Ke Mariaꞌ soe en pan, “Eöꞌ e köövo kikiu pe Sosoenën, ke Sosoenën se nok va en peöꞌ manih pa ö nën to soe ava.” Ka ankeroꞌ këh en pe Mariaꞌ ko hah en.
38 Maria disse: “Sou serva do Senhor. Que aconteça comigo tudo que foi dito a meu respeito”. E o anjo a deixou.
39 — ausente —
39 Alguns dias depois, Maria dirigiu-se apressadamente à região montanhosa da Judeia, à cidade
40 — ausente —
40 onde Zacarias morava. Ela entrou na casa e saudou Isabel.
41 E Mariaꞌ to not e Lisabet me o vaeö apuh, ke koaꞌ vëh ne Lisabet to teen non variu en maꞌ. E Lisabet to puh rakah non pa Tuvuh Vasioꞌ.
41 Ao ouvir a saudação de Maria, o bebê de Isabel se agitou dentro dela, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 E Lisabet to vaato vaꞌpuh en, ko soe pan, “Sosoenën to heꞌ a oah o vaeö apuh to oah e non po upöm köövo, pareꞌ heꞌ pet en po vaeö apuh pe koaꞌ vëh nën se vahuh.”
42 Em alta voz, Isabel exclamou: “Você é abençoada entre as mulheres, e abençoada é a criança em seu ventre!
43 Ke Lisabet soe pet en pan, “Suk ataeah, ke sinan e Sunön peöꞌ nö maꞌ pa ep peöꞌ?
43 Por que tenho a grande honra de receber a visita da mãe do meu Senhor?
44 Eöꞌ to pënton a soe vaeö pën, ke koaꞌ vëh to teꞌ non pa komaneoꞌ vaeö vörep, pareꞌ variu en maꞌ.”
44 Quando ouvi sua saudação, o bebê em meu ventre se agitou de alegria.
45 Ke Lisabet soe vamanih pan, “Eën to vaman vi voh eom, ivëh, kën se vaeö, amot ne Sosoenën se nok va en pën manih pa ö neꞌ to soe vaman va voh ka oah.”
45 Você é abençoada, pois creu no que o Senhor disse que faria!”.
46 E Mariaꞌ to soe pan,
46 Maria respondeu: “Minha alma exalta ao Senhor!
47 Ka apeneoꞌ vaeö rakah ke non pe Sosoenën to vaꞌaus a neoꞌ.
47 Como meu espírito se alegra em Deus, meu Salvador!
48 — ausente —
48 Pois ele observou sua humilde serva, e, de agora em diante, todas as gerações me chamarão abençoada.
49 — ausente —
49 Pois o Poderoso é santo, e fez grandes coisas por mim.
50 A ma vu koaꞌ va kuru me a ma teꞌ se tavus amot maꞌ, se keh ta ne poë,
50 Demonstra misericórdia a todos que o temem, geração após geração.
51 Eꞌ to vataare voh en po kikis peꞌ pa ma kiu apaꞌpuh neꞌ to nok voh.
51 Seu braço poderoso fez coisas tremendas! Dispersou os orgulhosos e os arrogantes.
52 Eꞌ to vöknah en po teꞌ sipoan këh a ma tasun apaꞌpuh pee,
52 Derrubou príncipes de seus tronos e exaltou os humildes.
53 Eꞌ to makën vamhun en pa nap maë pa ma taëën vihvih.
53 Encheu de coisas boas os famintos e despediu de mãos vazias os ricos.
54 — ausente —
54 Ajudou seu servo Israel e lembrou-se de ser misericordioso.
55 — ausente —
55 Pois assim prometeu a nossos antepassados, a Abraão e a seus descendentes para sempre”.
56 Keꞌ teꞌ vaꞌpeh me Lisabet pa kukön sivö, pareꞌ hah en Nasarët.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses, e então voltou para casa.
57 Ko poen vahuh pe Lisabet öök en, keꞌ vahuh en pa koaꞌ oeteꞌ.
57 Chegado o tempo de seu bebê nascer, Isabel deu à luz um filho.
58 Ka ta vöön peꞌ me o vuteꞌ peꞌ tënan a ö ne Sunön to ururuan va in e Lisabet, ko heꞌ poan e koaꞌ, ivëh, kee pët vaeö me ee peꞌ.
58 Vizinhos e parentes se alegraram ao tomar conhecimento de que o Senhor havia sido tão misericordioso com ela.
59 E Jon to onöt non o pöh nënkikiu, kee pe ee pa ö kokoaan peꞌ, pare iu vëhnan ne poë e Sëkaraëaꞌ, pa ëhnan e tamaneah.
59 Quando o bebê estava com oito dias, eles vieram para a cerimônia de circuncisão. Queriam chamar o menino de Zacarias, como o pai,
60 Ivëhkëk, e Lisabet to soe pan, “Ahik, ea se vëhnan eah e Jon.”
60 mas Isabel disse: “Não! Seu nome é João!”.
61 Ivëhkëk, a kën poan e Lisabet to soe ke poë pan, “Ahik voh ta pah teꞌ va po vuteꞌ pën to vëhnan voh non e Jon.”
61 Então eles lhe disseram: “Não há ninguém em sua família com esse nome”,
62 Ivëh, kee vauhioꞌ koren me e Sëkaraëaꞌ pan, “O ëhnan poanheh nën se vëhnan e sumuiꞌah?”
62 e com gestos perguntaram ao pai como queria chamar o bebê.
63 Ke Sëkaraëaꞌ hin poꞌ a tah neꞌ se kiun, pareꞌ kiun vamanih pan, “A ëhnaneah e Jon.” Kee pah kokoman vörep rakah e ne.
63 Ele pediu que lhe dessem uma tabuinha e, para surpresa de todos, escreveu: “Seu nome é João”.
64 Ka varuꞌ rakah vakomanih e Sëkaraëaꞌ to vaato vavih hah en, pareꞌ taneo en pa kë a ëhnan e Sosoenën.
64 No mesmo instante, Zacarias voltou a falar e começou a louvar a Deus.
65 Ka kën poaneah pah vananaöp ee, ko vahutët va pa tah pamëh vatvi vëvëhöꞌ vavah en pa ma vöön kurus to teꞌ ne pa moeh totope va Jiutiaꞌ.
65 Toda a vizinhança se encheu de temor, e a notícia do que havia acontecido se espalhou por toda a região montanhosa da Judeia.
66 A napan kurus to pënton o vahutët pamëh pah kokoman tamoaan e ne, pare vaiihi e ne pan, “Amot ne koaꞌ vaꞌih se teꞌ non a koaꞌ taeah?” Ee to nat e ne po kikis pe Sunön to teꞌ vaꞌpeh me non poan.
66 Todos que ficavam sabendo meditavam sobre esses acontecimentos e perguntavam: “O que vai ser esse menino?”. Pois a mão do Senhor estava sobre ele.
67 E taman e Jon, e Sëkaraëaꞌ to puh rakah non pa Tuvuh Vasioꞌ ko soe vanënën pan,
67 Então seu pai, Zacarias, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou:
68 “Ea se kë a ëhnan e Sunön Sosoenën va Israël,
68 “Seja bendito o Senhor, o Deus de Israel, pois visitou e resgatou seu povo.
69 Eꞌ to vanö maꞌ a pah teꞌ to öt non a tasun apuh va po vuteꞌ va pa teꞌ kikiu peꞌ, Devit,
69 Ele nos enviou poderosa salvação da linhagem real de seu servo Davi,
70 Vamanih pa ö neꞌ to soe vaman vavoh,
70 como havia prometido muito tempo atrás por meio de seus santos profetas.
71 Eꞌ to soe vaman voh en pan,
71 Agora seremos salvos de nossos inimigos e de todos que nos odeiam.
72 — ausente —
72 Ele foi misericordioso com nossos antepassados ao lembrar-se de sua santa aliança,
73 — ausente —
73 o juramento solene que fez com nosso antepassado Abraão.
74 Ea hikta se naöp no po poen na to nonok no a kiu peꞌ,
74 Prometeu livrar-nos de nossos inimigos para o servirmos sem medo,
75 Ka sih teꞌ vivihan tamoaan no pa mataneah.”
75 em santidade e justiça, enquanto vivermos.
76 “Ke eën e Jon e koaꞌ peöꞌ,
76 “E você, meu filhinho, será chamado profeta do Altíssimo, pois preparará o caminho para o Senhor.
77 Eën se vavaasis a ma napan peꞌ,
77 Dirá a seu povo como encontrar salvação por meio do perdão de seus pecados.
78 Manih po ururuan apuh pe Sosoenën pea,
78 Graças à terna misericórdia de nosso Deus, a luz da manhã, vinda do céu, está prestes a raiar sobre nós,
79 Eꞌ se heꞌ a soe man maaka manih pa napan varih to teꞌ ne sih pa popoen,
79 para iluminar aqueles que estão na escuridão e na sombra da morte e nos guiar ao caminho da paz”.
80 Ke Jon apuh, ko natsean en, ka Tuvuh Vasioꞌ puh non manih peꞌ, keꞌ nö, pareꞌ teꞌ non pa moeh upin to anoeh non a ö neꞌ se vatvus a soe manih pa napan va Israël.
80 João cresceu e se fortaleceu em espírito. E viveu no deserto até chegar o tempo de se apresentar ao povo de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.