Lucas 1

SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Eën A Teꞌ Topoan Tiopiras, A napan peo to puta voh pa kiun vavih suk hah o vahutët vëh ne Ieesuꞌ Kristo to nok voh marën a vakikis o vaman pea.
1 Visto que muitos houve que empreenderam uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 Ee to kiun suk hah voh o vahutët po teꞌ varih to ep momoaan voh ne pa ma tah poë varih, keꞌ ee voh ivarih to vatvus voh ka ra a kiu me o vavaasis pe Ieesuꞌ Kristo a teꞌ vëh ne Sosoenën to vateꞌ maꞌ, keꞌ nö maꞌ manih po oeh.
2 conforme nos transmitiram os que desde o princípio foram deles testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Eöꞌ e Luk to iu kiun meꞌ noꞌ o vahutët pamëh to vanö ka nös oah. Ko poen neöꞌ to kehkeh nat vavih noꞌ pa pusun in a soe pamëh, ka kuru neöꞌ se kiun suk hah va eoꞌ manih pa ö nea to pënton moaan vavoh no.
3 igualmente a mim me pareceu bem, depois de acurada investigação de tudo desde sua origem, dar-te por escrito, excelentíssimo Teófilo, uma exposição em ordem,
4 Ivëh kën sih nat vavih eom pa soe vaꞌih nee to vavaasis voh ne oah a man rakah.
4 para que tenhas plena certeza das verdades em que foste instruído.
5 O poen ne Hëërot to matop non a muhin va Jiutiaꞌ, keꞌ teꞌ voh non a teꞌ ësës heꞌ a ëhnaneah e Sëkaraëaꞌ. E Sëkaraëaꞌ voh a teꞌ ësës heꞌ va po vu teꞌ va pe Apaësaꞌ to taneꞌ maꞌ pe Aron. Ka ëhnan e köövo peꞌ e Lisabet, eꞌ me e köövo va po vuteꞌ va pe Aron.
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, houve um sacerdote chamado Zacarias, do turno de Abias. Sua mulher era das filhas de Arão e se chamava Isabel.
6 Ka manih pa matan e Sosoenën nee to pah teꞌ vavih rakah e ne pon, pare vavatet vavih rakah kov e ne pa ma taateꞌ pe Sunön, pare hikta teꞌ me ne ta siꞌ hat manih pa matan e Sosoenën.
6 Ambos eram justos diante de Deus, vivendo irrepreensivelmente em todos os preceitos e mandamentos do Senhor.
7 Ivëhkëk, ee to hikta teꞌ me ne ta koaꞌ, suk ataeah, o ihoꞌpaeꞌ to pos voh en, keꞌ hikta onöt non a han koaꞌ. E Sëkaraëaꞌ pen e Lisabet to manot varo rakah voh ee.
7 E não tinham filhos, porque Isabel era estéril, sendo eles avançados em dias.
8 O poen no vakum teꞌ pe Sëkaraëaꞌ to vovoh ne pa matop a kiu va pa ës a tah avoavuh vih ke na e Sosoenën manih koman a Iuun Hinhin Apuh, ke Sëkaraëaꞌ nö pa ës a tah avoavuh vih vamanih peꞌ a teꞌ ësës heꞌ manih pa matan e Sosoenën.
8 Ora, aconteceu que, exercendo ele diante de Deus o sacerdócio na ordem do seu turno, coube-lhe por sorte,
9 Ka manih pa taateꞌ va po teꞌ ësës heꞌ, o teꞌ ësës heꞌ va po kum teꞌ pe Sëkaraëaꞌ to vi a saatuꞌ pa ep këh peteh se ho manuh pa koman a siꞌ piprom vasioꞌ, pareꞌ ës ke na e Sosoenën a tah avoavuh vih. Kee kon ee pe Sëkaraëaꞌ se ho.
9 segundo o costume sacerdotal, entrar no santuário do Senhor para queimar o incenso;
10 Ko poen no a tah avoavuh vih pamëh to ësës non, a nap peo rakah he hinhin ne manih mahën.
10 e, durante esse tempo, toda a multidão do povo permanecia da parte de fora, orando.
11 Ka pah ankeroꞌ tavus e Sëkaraëaꞌ, pareꞌ sun non manih pa papmatö in a pok vëh no a tah avoavuh vih pamëh to ësës non.
11 E eis que lhe apareceu um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 Ka ankeroꞌ to tavus maꞌ, ke Sëkaraëaꞌ ep in poan, pareꞌ pah töhkak ko naöp suntan en.
12 Vendo-o, Zacarias turbou-se, e apoderou-se dele o temor.
13 Ivëhkëk, a ankeroꞌ to soe ke poan pan, “Sëkaraëaꞌ koe a naöp, Sosoenën to pënton en maꞌ pa hin pën. E köövo manot pën se han a pah koaꞌ oeteꞌ, kën vëhnan eah e Jon.
13 Disse-lhe, porém, o anjo: Zacarias, não temas, porque a tua oração foi ouvida; e Isabel, tua mulher, te dará à luz um filho, a quem darás o nome de João.
14 O kokoman pën se vih vörep, me eën se puh rakah nom po vaeö. Amot no a napan se vaeö rakah po poen ne sinaneah se vahuh poan.”
14 Em ti haverá prazer e alegria, e muitos se regozijarão com o seu nascimento.
15 “Eꞌ se teꞌ rakah o ëhnan apuh manih pa matan e Sunön, pareꞌ hikta se kaak non to voaën me a ma ruiꞌ pais, pö ne sinaneah to han non poan ka Tuvuh Vasioꞌ to puh rakah non peꞌ.
15 Pois ele será grande diante do Senhor, não beberá vinho nem bebida forte e será cheio do Espírito Santo, já do ventre materno.
16 Eꞌ se kon hah maꞌ a napan va Israël, kee tarih hah maꞌ manih pe Sunön Sosoenën pee.”
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus.
17 “Eꞌ se kon a taateꞌ me o kikis vëh ne Elaëjaꞌ to teꞌ me voh non, pareꞌ vovoh ke maꞌ e Sunön. Eꞌ se panih a ma kokoman po taman, kee tarih hah ke maꞌ manih pa ma koaꞌ pee, kee vapöh kokoman hah ee. Pareꞌ panih me en pa ma kokoman po teꞌ vatösoe, kee kon taneꞌ a taateꞌ me o kokoman natsean manih po teꞌ no a taateꞌ pee to teꞌ totoopin non sih manih pa matan e Sunön, pareꞌ vavaasis a napan pa taateꞌ vih, kee sih anoeh ne e Sunön, pare pënton a soe peꞌ.”
17 E irá adiante do Senhor no espírito e poder de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos, converter os desobedientes à prudência dos justos e habilitar para o Senhor um povo preparado.
18 Ke Sëkaraëaꞌ hi poan pan, “Eöꞌ se vaman vah va in a soe pën nih? Emöm poꞌ e köövo peöꞌ to pah manot varo em.”
18 Então, perguntou Zacarias ao anjo: Como saberei isto? Pois eu sou velho, e minha mulher, avançada em dias.
19 Ka ankeroꞌ piun poan, pareꞌ soe pan, “Eöꞌ e Gebriël, to sun noꞌ sih pa matan e Sosoenën. Eꞌ koman ivëh to vanö maꞌ neoꞌ köꞌ teꞌ maꞌ a soe vih vaꞌih manih pën.
19 Respondeu-lhe o anjo: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para falar-te e trazer-te estas boas-novas.
20 A ma soe peöꞌ se tavus vaman. Ivëhkëk, eën to hikta pënton a soe peöꞌ, parën hikta vaman nom, ivëh, kën se hikta vaato me ro upöm teꞌ, keꞌ onöt rakah po poen ne koaꞌ se tavus.”
20 Todavia, ficarás mudo e não poderás falar até ao dia em que estas coisas venham a realizar-se; porquanto não acreditaste nas minhas palavras, as quais, a seu tempo, se cumprirão.
21 Komön o poen pamëh ne Sëkaraëaꞌ to teꞌ non maꞌ manuh pa koman a piprom vapenpen pe Sosoenën, a nap peo to anoeh ne poë to pah kokoman vörep e ne pataeah to tavus vu peꞌ?
21 O povo estava esperando a Zacarias e admirava-se de que tanto se demorasse no santuário.
22 E Sëkaraëaꞌ to tavus maꞌ, pareꞌ hikta onöt non a vaato me ra napan, pareꞌ vauhioꞌ koren me non raoe, ivëh, kee nat e ne peꞌ to ep vu maꞌ ta tah manuh koman a piprom vapenpen.
22 Mas, saindo ele, não lhes podia falar; então, entenderam que tivera uma visão no santuário. E expressava-se por acenos e permanecia mudo.
23 Ka ma poen kiu peꞌ manih pa Iuun Hinhin Apuh hik ee, ke Sëkaraëaꞌ hah en manuh pa vöön peꞌ.
23 Sucedeu que, terminados os dias de seu ministério, voltou para casa.
24 Ko vasuksuk ne köövo manot peꞌ to kiuk en, pareꞌ teꞌ varoe ko non iuun peꞌ pa tönim sivö.
24 Passados esses dias, Isabel, sua mulher, concebeu e ocultou-se por cinco meses, dizendo:
25 Ke Lisabet soe en pan, “Sunön to vaꞌaus a neoꞌ po poen vëh, pareꞌ vahik këh en peöꞌ po poet vëh manih pa matëëra ma napan, suk moaan voh eöꞌ to hikta han koaꞌ noꞌ.”
25 Assim me fez o Senhor, contemplando-me, para anular o meu opróbrio perante os homens.
26 O kiuk pe Lisabet to onöt non a tönim sivö me a paeh, ke Sosoenën vanö hah en pe ankeroꞌ Gebriël manuh pa siꞌ vöön va pa muhin va Galiliꞌ, a ëhnaneah Nasarët.
26 No sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado, da parte de Deus, para uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 Ka ankeroꞌ teꞌ a soe manuh pa koaꞌ sepeꞌ a ëhnaneah e Mariaꞌ, nee to soe vaonöt voh, pan eꞌ se vaen pen e Jeosëp a teꞌ va po vuteꞌ pe sunön peꞌ e Devit.
27 a uma virgem desposada com certo homem da casa de Davi, cujo nome era José; a virgem chamava-se Maria.
28 Ka ankeroꞌ tavus e Mariaꞌ, pareꞌ soe pan, “Potan avih Mariaꞌ, Sosoenën to ep vavih ko nom oah, ke Sunön to teꞌ vaꞌpeh me a nom oah.”
28 E, entrando o anjo aonde ela estava, disse: Alegra-te, muito favorecida! O Senhor é contigo.
29 E Mariaꞌ to pënton a soe pe Gebriël, pareꞌ pah töhkak vahat en, pareꞌ koman pan, “A soe vaꞌih, eꞌ a soe taeah?”
29 Ela, porém, ao ouvir esta palavra, perturbou-se muito e pôs-se a pensar no que significaria esta saudação.
30 Ka ankeroꞌ soe ke poan pan, “Mariaꞌ koe a naöp, o kokoman pe Sosoenën to vih vi rakah ka nom oah.
30 Mas o anjo lhe disse: Maria, não temas; porque achaste graça diante de Deus.
31 Pënton nom ah, eën se han koaꞌ, parën vahuh a pah koaꞌ oeteꞌ, parën vëhnan rakah eah e Ieesuꞌ.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, a quem chamarás pelo nome de Jesus.
32 Eꞌ se teꞌ rakah non a teꞌ Sunön, ka napan se popokaꞌ ne poë e Koaꞌ pe Sosoenën va pa vöön va kin. E Sunön Sosoenën se vateꞌ poan a teꞌ Sunön rakah vamanih pe sipun voh eah e Devit.
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo; Deus, o Senhor, lhe dará o trono de Davi, seu pai;
33 Eꞌ me se teꞌ tamoaan non e Sunön va po vuteꞌ va pe Jekop, ka Matop Vih peꞌ hikta onöt rakah non ahik.”
33 ele reinará para sempre sobre a casa de Jacó, e o seu reinado não terá fim.
34 Ke Mariaꞌ hi a ankeroꞌ pan, “A tah vaꞌih se tavus vahvanih? Eöꞌ to hikta vaen avoeꞌ noꞌ.”
34 Então, disse Maria ao anjo: Como será isto, pois não tenho relação com homem algum?
35 Ka ankeroꞌ piun a soe pe Mariaꞌ, pareꞌ soe pan, “A Tuvuh Vasioꞌ se nö maꞌ manih pën, ko kikis pe Sosoenën se kopös a oah. E koaꞌ vivihan pamëh, nee se popokaꞌ ne poë, e Koaꞌ pe Sosoenën.
35 Respondeu-lhe o anjo: Descerá sobre ti o Espírito Santo, e o poder do Altíssimo te envolverá com a sua sombra; por isso, também o ente santo que há de nascer será chamado Filho de Deus.
36 Eën to nat e nom e pömah Lisabet no a napan to sosoe voh ne pan, eꞌ to hikta onöt voh non a han koaꞌ. Ivëhkëk kuru vëh, a tönim sivö me a paeh to oah ee peꞌ to teꞌ me non o kiuk.
36 E Isabel, tua parenta, igualmente concebeu um filho na sua velhice, sendo este já o sexto mês para aquela que diziam ser estéril.
37 Ahikta pah tah ne Sosoenën to hikta onöt non a nok.”
37 Porque para Deus não haverá impossíveis em todas as suas promessas.
38 Ke Mariaꞌ soe en pan, “Eöꞌ e köövo kikiu pe Sosoenën, ke Sosoenën se nok va en peöꞌ manih pa ö nën to soe ava.” Ka ankeroꞌ këh en pe Mariaꞌ ko hah en.
38 Então, disse Maria: Aqui está a serva do Senhor; que se cumpra em mim conforme a tua palavra. E o anjo se ausentou dela.
39 — ausente —
39 Naqueles dias, dispondo-se Maria, foi apressadamente à região montanhosa, a uma cidade de Judá,
40 — ausente —
40 entrou na casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 E Mariaꞌ to not e Lisabet me o vaeö apuh, ke koaꞌ vëh ne Lisabet to teen non variu en maꞌ. E Lisabet to puh rakah non pa Tuvuh Vasioꞌ.
41 Ouvindo esta a saudação de Maria, a criança lhe estremeceu no ventre; então, Isabel ficou possuída do Espírito Santo.
42 E Lisabet to vaato vaꞌpuh en, ko soe pan, “Sosoenën to heꞌ a oah o vaeö apuh to oah e non po upöm köövo, pareꞌ heꞌ pet en po vaeö apuh pe koaꞌ vëh nën se vahuh.”
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito o fruto do teu ventre!
43 Ke Lisabet soe pet en pan, “Suk ataeah, ke sinan e Sunön peöꞌ nö maꞌ pa ep peöꞌ?
43 E de onde me provém que me venha visitar a mãe do meu Senhor?
44 Eöꞌ to pënton a soe vaeö pën, ke koaꞌ vëh to teꞌ non pa komaneoꞌ vaeö vörep, pareꞌ variu en maꞌ.”
44 Pois, logo que me chegou aos ouvidos a voz da tua saudação, a criança estremeceu de alegria dentro de mim.
45 Ke Lisabet soe vamanih pan, “Eën to vaman vi voh eom, ivëh, kën se vaeö, amot ne Sosoenën se nok va en pën manih pa ö neꞌ to soe vaman va voh ka oah.”
45 Bem-aventurada a que creu, porque serão cumpridas as palavras que lhe foram ditas da parte do Senhor.
46 E Mariaꞌ to soe pan,
46 Então, disse Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 Ka apeneoꞌ vaeö rakah ke non pe Sosoenën to vaꞌaus a neoꞌ.
47 e o meu espírito se alegrou em Deus, meu Salvador,
48 — ausente —
48 porque contemplou na humildade da sua serva. Pois, desde agora, todas as gerações me considerarão bem-aventurada,
49 — ausente —
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas. Santo é o seu nome.
50 A ma vu koaꞌ va kuru me a ma teꞌ se tavus amot maꞌ, se keh ta ne poë,
50 A sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 Eꞌ to vataare voh en po kikis peꞌ pa ma kiu apaꞌpuh neꞌ to nok voh.
51 Agiu com o seu braço valorosamente; dispersou os que, no coração, alimentavam pensamentos soberbos.
52 Eꞌ to vöknah en po teꞌ sipoan këh a ma tasun apaꞌpuh pee,
52 Derribou do seu trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 Eꞌ to makën vamhun en pa nap maë pa ma taëën vihvih.
53 Encheu de bens os famintos e despediu vazios os ricos.
54 — ausente —
54 Amparou a Israel, seu servo, a fim de lembrar-se da sua misericórdia
55 — ausente —
55 a favor de Abraão e de sua descendência, para sempre, como prometera aos nossos pais.
56 Keꞌ teꞌ vaꞌpeh me Lisabet pa kukön sivö, pareꞌ hah en Nasarët.
56 Maria permaneceu cerca de três meses com Isabel e voltou para casa.
57 Ko poen vahuh pe Lisabet öök en, keꞌ vahuh en pa koaꞌ oeteꞌ.
57 A Isabel cumpriu-se o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Ka ta vöön peꞌ me o vuteꞌ peꞌ tënan a ö ne Sunön to ururuan va in e Lisabet, ko heꞌ poan e koaꞌ, ivëh, kee pët vaeö me ee peꞌ.
58 Ouviram os seus vizinhos e parentes que o Senhor usara de grande misericórdia para com ela e participaram do seu regozijo.
59 E Jon to onöt non o pöh nënkikiu, kee pe ee pa ö kokoaan peꞌ, pare iu vëhnan ne poë e Sëkaraëaꞌ, pa ëhnan e tamaneah.
59 Sucedeu que, no oitavo dia, foram circuncidar o menino e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 Ivëhkëk, e Lisabet to soe pan, “Ahik, ea se vëhnan eah e Jon.”
60 De modo nenhum! Respondeu sua mãe. Pelo contrário, ele deve ser chamado João.
61 Ivëhkëk, a kën poan e Lisabet to soe ke poë pan, “Ahik voh ta pah teꞌ va po vuteꞌ pën to vëhnan voh non e Jon.”
61 Disseram-lhe: Ninguém há na tua parentela que tenha este nome.
62 Ivëh, kee vauhioꞌ koren me e Sëkaraëaꞌ pan, “O ëhnan poanheh nën se vëhnan e sumuiꞌah?”
62 E perguntaram, por acenos, ao pai do menino que nome queria que lhe dessem.
63 Ke Sëkaraëaꞌ hin poꞌ a tah neꞌ se kiun, pareꞌ kiun vamanih pan, “A ëhnaneah e Jon.” Kee pah kokoman vörep rakah e ne.
63 Então, pedindo ele uma tabuinha, escreveu: João é o seu nome. E todos se admiraram.
64 Ka varuꞌ rakah vakomanih e Sëkaraëaꞌ to vaato vavih hah en, pareꞌ taneo en pa kë a ëhnan e Sosoenën.
64 Imediatamente, a boca se lhe abriu, e, desimpedida a língua, falava louvando a Deus.
65 Ka kën poaneah pah vananaöp ee, ko vahutët va pa tah pamëh vatvi vëvëhöꞌ vavah en pa ma vöön kurus to teꞌ ne pa moeh totope va Jiutiaꞌ.
65 Sucedeu que todos os seus vizinhos ficaram possuídos de temor, e por toda a região montanhosa da Judeia foram divulgadas estas coisas.
66 A napan kurus to pënton o vahutët pamëh pah kokoman tamoaan e ne, pare vaiihi e ne pan, “Amot ne koaꞌ vaꞌih se teꞌ non a koaꞌ taeah?” Ee to nat e ne po kikis pe Sunön to teꞌ vaꞌpeh me non poan.
66 Todos os que as ouviram guardavam-nas no coração, dizendo: Que virá a ser, pois, este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 E taman e Jon, e Sëkaraëaꞌ to puh rakah non pa Tuvuh Vasioꞌ ko soe vanënën pan,
67 Zacarias, seu pai, cheio do Espírito Santo, profetizou, dizendo:
68 “Ea se kë a ëhnan e Sunön Sosoenën va Israël,
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e redimiu o seu povo,
69 Eꞌ to vanö maꞌ a pah teꞌ to öt non a tasun apuh va po vuteꞌ va pa teꞌ kikiu peꞌ, Devit,
69 e nos suscitou plena e poderosa salvação na casa de Davi, seu servo,
70 Vamanih pa ö neꞌ to soe vaman vavoh,
70 como prometera, desde a antiguidade, por boca dos seus santos profetas,
71 Eꞌ to soe vaman voh en pan,
71 para nos libertar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam;
72 — ausente —
72 para usar de misericórdia com os nossos pais e lembrar-se da sua santa aliança
73 — ausente —
73 e do juramento que fez a Abraão, o nosso pai,
74 Ea hikta se naöp no po poen na to nonok no a kiu peꞌ,
74 de conceder-nos que, livres das mãos de inimigos, o adorássemos sem temor,
75 Ka sih teꞌ vivihan tamoaan no pa mataneah.”
75 em santidade e justiça perante ele, todos os nossos dias.
76 “Ke eën e Jon e koaꞌ peöꞌ,
76 Tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor, preparando-lhe os caminhos,
77 Eën se vavaasis a ma napan peꞌ,
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, no redimi-lo dos seus pecados,
78 Manih po ururuan apuh pe Sosoenën pea,
78 graças à entranhável misericórdia de nosso Deus, pela qual nos visitará o sol nascente das alturas,
79 Eꞌ se heꞌ a soe man maaka manih pa napan varih to teꞌ ne sih pa popoen,
79 para alumiar os que jazem nas trevas e na sombra da morte, e dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.
80 Ke Jon apuh, ko natsean en, ka Tuvuh Vasioꞌ puh non manih peꞌ, keꞌ nö, pareꞌ teꞌ non pa moeh upin to anoeh non a ö neꞌ se vatvus a soe manih pa napan va Israël.
80 O menino crescia e se fortalecia em espírito. E viveu nos desertos até ao dia em que havia de manifestar-se a Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.