Lucas 15
SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NAA
1 A ma teꞌ kokon takis me a ma teꞌ nonok vahat to huk vatet ee manuh pe Ieesuꞌ pa pënton a soe peꞌ.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ka ma Parësiꞌ, me o teꞌ vavaasis to nat ne o Vavaasis pe Mosës to vaato vaheheve e ne pan, “A teꞌ vaꞌih to vakamöꞌ me non a ma teꞌ nonok vahat, pareꞌ vavaëën me non raoe.”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Ivëh, ke Ieesuꞌ heꞌ raoe a soe vapipinoꞌ vëh,
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Ta pah teꞌ topnineöm se keh teꞌ me non a 100 sipsip ka paeh se keh ro, e tövaneah pa ma sipsip se këh en pa 99 sipsip to ënëën ne, pareꞌ nö en pa vaiu a paeh sipsip vëh to ro, keꞌ onöt rakah a ö neꞌ se taum poan.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 O poen neꞌ to taum hah poan, eꞌ to vatok poan pa koꞌkoneah, pareꞌ vaeö rakah, pareꞌ teꞌ hah en peꞌ manuh pa ö no 99 sipsip to teꞌ vavih ne.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Ko tavus en iuun peꞌ, pareꞌ vaoe a ma vakamöꞌ me a ta vöön peꞌ, kee tönun maꞌ, keꞌ soe ke raoe pan, ‘Eöm se vaeö me a neoꞌ. A pah sipsip peöꞌ to ro köꞌ vaiu eah, paröꞌ taum hah eoꞌ peꞌ.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Eöꞌ to soe ka neöm, “Kuru vëh manuh pa vöön va kin, ee to vaeö e ne po 99 teꞌ totoopin to hikta teꞌ me ne ta ma taateꞌ hat nee se panih suk. Ivëhkëk, ta pah teꞌ nonok vahat se keh panih a ma taateꞌ hat peꞌ, a, o vaeö apuh oah se tavus manuh pa vöön va kin.”
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Ta pah köövo se keh teꞌ me non a K10.00 ka K1.00 ro, eꞌ se vëkrea o ram, pareꞌ vavaiu koman a iuun pareꞌ epep vavih, keꞌ onöt rakah a ö neꞌ se taum hah a moniꞌ vëh to ro.
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 O poen neꞌ to taum hah poan, eꞌ se vaoe a ma vakamöꞌ me a ta vöön peꞌ, kee tönun maꞌ, keꞌ soe ke raoe pan, ‘Eöm se vaeö me a neoꞌ. A moniꞌ peöꞌ to ro voh, ivëhkëk, eöꞌ to taum hah eoꞌ peꞌ.’
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Eöꞌ to soe ka neöm, kuru vëh manuh pa vöön va kin a ma ankeroꞌ pe Sosoenën to vavaeö ne sih a pah teꞌ nonok vahat to panih a ma taateꞌ hat peꞌ, ko tarih hah maꞌ pe Sosoenën.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ke Ieesuꞌ vavaato avoeꞌ e non, pareꞌ soe pan, “A pah teꞌ to teꞌ me non a poa koaꞌ oeteꞌ.
11 Jesus continuou:
12 Ka vapöök koaꞌ soe ke tamëëre pan, ‘Tamön, eöꞌ to koman noꞌ a ma tah kurus nën to iu ki vakëh ka no möm a poa tom kea. A papan peöꞌ sën heꞌ eöm peöꞌ kuru. Ke tamëëre ki vakëh ken pee pa ma tah kurus peꞌ manih pee pon.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Keꞌ hikta teꞌ varë, ke vapöök koaꞌ ununun a ma tah kurus peꞌ, pareꞌ nö en ko teꞌ e non maꞌ pa meh muhin. Eꞌ to teꞌ non pa muhin pamëh, pareꞌ pah vi vahik en pa ma moniꞌ peꞌ, pa ma taateꞌ hat vatösoe neꞌ to nonok non.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Eꞌ to vi vahik rakah en pa ma tah peꞌ, ko maë apuh tavus pa muhin pamëh, keꞌ hikta teꞌ rakah me non ta moniꞌ seꞌ voen ta taëën, me ta tah ohop, pareꞌ pah mamaë rakah e non.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ivëh, keꞌ nö pareꞌ kiu non pa pah teꞌ va pa muhin pamëh. Ka teꞌ vanö en peꞌ manuh pa matop o pus kuꞌ peꞌ.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 O kuꞌ to ënëën ne sih a ma voaꞌ pin, keꞌ pah iu rakah e non pa ëën a ma kap pin ëën këh po kuꞌ. Ivëhkëk, a hikta pah teꞌ to heꞌ poan a taëën neꞌ se ëën.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Ka varuꞌ vamanih, eꞌ to kokoman vörep en pa ö neꞌ to teꞌ vahat va non, pareꞌ soe hah kea pan, ‘A ma teꞌ kikiu pe tamön to teꞌ me ne pa ma taëën peo rakah. Ivëhkëk, eöꞌ to teꞌ noꞌ manih, paröꞌ pah mamaë rakah e noꞌ.
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Eöꞌ se nö hah eöꞌ manuh pe tamön, paröꞌ soe keah pan, ‘Tamön, eöꞌ to nok a hat manih pe Sosoenën me manih pën.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Eöꞌ to hikta teꞌ noꞌ a teꞌ vih to onöt noꞌ a ö nën se pokaꞌ a neoꞌ e koaꞌ pën. Eën se vateꞌ va ka neoꞌ manih pa teꞌ kikiu pën.’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Keꞌ sun ko nö hah en manuh pe tamaneah.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Ke koaꞌ soe ke tamaneah pan, ‘Tamön, eöꞌ to nok voh a hat manih pe Sosoenën me manih pën. Eöꞌ to hikta teꞌ vih onöt noꞌ a ö nën se pokaꞌ a neoꞌ e koaꞌ pën.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Ivëhkëk, e tamaneah soe ke a ma teꞌ kikiu peꞌ pan, ‘Eöm se kon maꞌ o ohop rë vih oah peöꞌ, paröm teꞌ ohoꞌ maꞌ, paröm ohop eah. Paröm vahoꞌ a pë manih pa koreneah, ko ohop eah pa suꞌ.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Paröm nö ko teꞌ maꞌ a purmakaöꞌ sekaꞌ vëh a vusvus, paröm ip vamët. Ka se ëën para vaeö rakah.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Suk e koaꞌ peöꞌ vëh to mët voh en, ivëhkëk, eꞌ to toꞌ hah en. Eꞌ to ro voh en, ivëhkëk, ea to taum hah ee peꞌ.’ Ivëh, kee nok ee po vaënëën.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 Ivëhkëk, e koaꞌ vamomoaan to teꞌ no maꞌ pa rak. Eꞌ to hah maꞌ, ko öök vatët maꞌ iuun, pareꞌ tënan a napan to vaeö ne po pinoꞌ.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Pareꞌ vaoe na a pah teꞌ kikiu pareꞌ hi poan, ‘Eꞌe nonok ne ataeah?’
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Ka teꞌ kikiu soe ke poan pan, ‘E kea pën to hah en maꞌ, ke tamëneöm ip a purmakaöꞌ sekaꞌ vusvus, suk eꞌ to taum hah en pe koaꞌ to teꞌ toꞌtoꞌ e non to hikta ro voh.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Ivëhkëk, e koaꞌ vamomoaan to pah heve rakah en, ko hikta iu ho non manuh iuun. Ke tamaneah tavus maꞌ, pareꞌ heꞌ poan a soe vih pa vöknah o heve peꞌ, ko keh vakis rakah en peꞌ pan, eꞌ se ho maꞌ.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Ivëhkëk, e koaꞌ to piun a soe pe tamëëre pareꞌ soe pan, ‘Pa ma kirismas peo rakah nöꞌ to matop voh noꞌ a kiu pën, vamanih pa teꞌ kikiu akuk. Eöꞌ to hikta pënton varo voh a oah. Ivëhkëk, eën to hikta heꞌ voh a neöꞌ ta pah soneꞌ meemeꞌ, köꞌ se ëën vaeö me voh a ma vakamöꞌ peöꞌ, ahik rakah.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Ivëhkëk, e siꞌ koaꞌ pën to vahik voh en maꞌ pa ma tah kurus pën manih po köövo teꞌteꞌvaasiꞌ. Pareꞌ hah maꞌ, kën uruan eah parën ip keah a purmakaöꞌ sekaꞌ vusvus rakah na to teꞌ me no.’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Ke tamëëre soe ke poan pan, ‘Koaꞌ peöꞌ, a ma tamoaan voh ne ea to teꞌ vaꞌpeh e no. Ka ma tah kurus peöꞌ, eꞌe a ma tah pën.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Ivëhkëk, kuru ea se vaeö ko kokoman pea se teꞌ vavih rakah non. Suk e kea pën vaꞌih to mët voh en, ivëhkëk, kuru eꞌ to toꞌtoꞌ hah en. Eꞌ to ro voh en, ivëhkëk, kuru ea to taum hah ee peꞌ.’”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.