Lucas 15
SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs ACF
1 A ma teꞌ kokon takis me a ma teꞌ nonok vahat to huk vatet ee manuh pe Ieesuꞌ pa pënton a soe peꞌ.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ka ma Parësiꞌ, me o teꞌ vavaasis to nat ne o Vavaasis pe Mosës to vaato vaheheve e ne pan, “A teꞌ vaꞌih to vakamöꞌ me non a ma teꞌ nonok vahat, pareꞌ vavaëën me non raoe.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Ivëh, ke Ieesuꞌ heꞌ raoe a soe vapipinoꞌ vëh,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Ta pah teꞌ topnineöm se keh teꞌ me non a 100 sipsip ka paeh se keh ro, e tövaneah pa ma sipsip se këh en pa 99 sipsip to ënëën ne, pareꞌ nö en pa vaiu a paeh sipsip vëh to ro, keꞌ onöt rakah a ö neꞌ se taum poan.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 O poen neꞌ to taum hah poan, eꞌ to vatok poan pa koꞌkoneah, pareꞌ vaeö rakah, pareꞌ teꞌ hah en peꞌ manuh pa ö no 99 sipsip to teꞌ vavih ne.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ko tavus en iuun peꞌ, pareꞌ vaoe a ma vakamöꞌ me a ta vöön peꞌ, kee tönun maꞌ, keꞌ soe ke raoe pan, ‘Eöm se vaeö me a neoꞌ. A pah sipsip peöꞌ to ro köꞌ vaiu eah, paröꞌ taum hah eoꞌ peꞌ.’
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Eöꞌ to soe ka neöm, “Kuru vëh manuh pa vöön va kin, ee to vaeö e ne po 99 teꞌ totoopin to hikta teꞌ me ne ta ma taateꞌ hat nee se panih suk. Ivëhkëk, ta pah teꞌ nonok vahat se keh panih a ma taateꞌ hat peꞌ, a, o vaeö apuh oah se tavus manuh pa vöön va kin.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Ta pah köövo se keh teꞌ me non a K10.00 ka K1.00 ro, eꞌ se vëkrea o ram, pareꞌ vavaiu koman a iuun pareꞌ epep vavih, keꞌ onöt rakah a ö neꞌ se taum hah a moniꞌ vëh to ro.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 O poen neꞌ to taum hah poan, eꞌ se vaoe a ma vakamöꞌ me a ta vöön peꞌ, kee tönun maꞌ, keꞌ soe ke raoe pan, ‘Eöm se vaeö me a neoꞌ. A moniꞌ peöꞌ to ro voh, ivëhkëk, eöꞌ to taum hah eoꞌ peꞌ.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Eöꞌ to soe ka neöm, kuru vëh manuh pa vöön va kin a ma ankeroꞌ pe Sosoenën to vavaeö ne sih a pah teꞌ nonok vahat to panih a ma taateꞌ hat peꞌ, ko tarih hah maꞌ pe Sosoenën.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ke Ieesuꞌ vavaato avoeꞌ e non, pareꞌ soe pan, “A pah teꞌ to teꞌ me non a poa koaꞌ oeteꞌ.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Ka vapöök koaꞌ soe ke tamëëre pan, ‘Tamön, eöꞌ to koman noꞌ a ma tah kurus nën to iu ki vakëh ka no möm a poa tom kea. A papan peöꞌ sën heꞌ eöm peöꞌ kuru. Ke tamëëre ki vakëh ken pee pa ma tah kurus peꞌ manih pee pon.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Keꞌ hikta teꞌ varë, ke vapöök koaꞌ ununun a ma tah kurus peꞌ, pareꞌ nö en ko teꞌ e non maꞌ pa meh muhin. Eꞌ to teꞌ non pa muhin pamëh, pareꞌ pah vi vahik en pa ma moniꞌ peꞌ, pa ma taateꞌ hat vatösoe neꞌ to nonok non.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Eꞌ to vi vahik rakah en pa ma tah peꞌ, ko maë apuh tavus pa muhin pamëh, keꞌ hikta teꞌ rakah me non ta moniꞌ seꞌ voen ta taëën, me ta tah ohop, pareꞌ pah mamaë rakah e non.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ivëh, keꞌ nö pareꞌ kiu non pa pah teꞌ va pa muhin pamëh. Ka teꞌ vanö en peꞌ manuh pa matop o pus kuꞌ peꞌ.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 O kuꞌ to ënëën ne sih a ma voaꞌ pin, keꞌ pah iu rakah e non pa ëën a ma kap pin ëën këh po kuꞌ. Ivëhkëk, a hikta pah teꞌ to heꞌ poan a taëën neꞌ se ëën.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Ka varuꞌ vamanih, eꞌ to kokoman vörep en pa ö neꞌ to teꞌ vahat va non, pareꞌ soe hah kea pan, ‘A ma teꞌ kikiu pe tamön to teꞌ me ne pa ma taëën peo rakah. Ivëhkëk, eöꞌ to teꞌ noꞌ manih, paröꞌ pah mamaë rakah e noꞌ.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Eöꞌ se nö hah eöꞌ manuh pe tamön, paröꞌ soe keah pan, ‘Tamön, eöꞌ to nok a hat manih pe Sosoenën me manih pën.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Eöꞌ to hikta teꞌ noꞌ a teꞌ vih to onöt noꞌ a ö nën se pokaꞌ a neoꞌ e koaꞌ pën. Eën se vateꞌ va ka neoꞌ manih pa teꞌ kikiu pën.’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Keꞌ sun ko nö hah en manuh pe tamaneah.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ke koaꞌ soe ke tamaneah pan, ‘Tamön, eöꞌ to nok voh a hat manih pe Sosoenën me manih pën. Eöꞌ to hikta teꞌ vih onöt noꞌ a ö nën se pokaꞌ a neoꞌ e koaꞌ pën.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ivëhkëk, e tamaneah soe ke a ma teꞌ kikiu peꞌ pan, ‘Eöm se kon maꞌ o ohop rë vih oah peöꞌ, paröm teꞌ ohoꞌ maꞌ, paröm ohop eah. Paröm vahoꞌ a pë manih pa koreneah, ko ohop eah pa suꞌ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Paröm nö ko teꞌ maꞌ a purmakaöꞌ sekaꞌ vëh a vusvus, paröm ip vamët. Ka se ëën para vaeö rakah.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Suk e koaꞌ peöꞌ vëh to mët voh en, ivëhkëk, eꞌ to toꞌ hah en. Eꞌ to ro voh en, ivëhkëk, ea to taum hah ee peꞌ.’ Ivëh, kee nok ee po vaënëën.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Ivëhkëk, e koaꞌ vamomoaan to teꞌ no maꞌ pa rak. Eꞌ to hah maꞌ, ko öök vatët maꞌ iuun, pareꞌ tënan a napan to vaeö ne po pinoꞌ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Pareꞌ vaoe na a pah teꞌ kikiu pareꞌ hi poan, ‘Eꞌe nonok ne ataeah?’
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ka teꞌ kikiu soe ke poan pan, ‘E kea pën to hah en maꞌ, ke tamëneöm ip a purmakaöꞌ sekaꞌ vusvus, suk eꞌ to taum hah en pe koaꞌ to teꞌ toꞌtoꞌ e non to hikta ro voh.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ivëhkëk, e koaꞌ vamomoaan to pah heve rakah en, ko hikta iu ho non manuh iuun. Ke tamaneah tavus maꞌ, pareꞌ heꞌ poan a soe vih pa vöknah o heve peꞌ, ko keh vakis rakah en peꞌ pan, eꞌ se ho maꞌ.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Ivëhkëk, e koaꞌ to piun a soe pe tamëëre pareꞌ soe pan, ‘Pa ma kirismas peo rakah nöꞌ to matop voh noꞌ a kiu pën, vamanih pa teꞌ kikiu akuk. Eöꞌ to hikta pënton varo voh a oah. Ivëhkëk, eën to hikta heꞌ voh a neöꞌ ta pah soneꞌ meemeꞌ, köꞌ se ëën vaeö me voh a ma vakamöꞌ peöꞌ, ahik rakah.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ivëhkëk, e siꞌ koaꞌ pën to vahik voh en maꞌ pa ma tah kurus pën manih po köövo teꞌteꞌvaasiꞌ. Pareꞌ hah maꞌ, kën uruan eah parën ip keah a purmakaöꞌ sekaꞌ vusvus rakah na to teꞌ me no.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ke tamëëre soe ke poan pan, ‘Koaꞌ peöꞌ, a ma tamoaan voh ne ea to teꞌ vaꞌpeh e no. Ka ma tah kurus peöꞌ, eꞌe a ma tah pën.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ivëhkëk, kuru ea se vaeö ko kokoman pea se teꞌ vavih rakah non. Suk e kea pën vaꞌih to mët voh en, ivëhkëk, kuru eꞌ to toꞌtoꞌ hah en. Eꞌ to ro voh en, ivëhkëk, kuru ea to taum hah ee peꞌ.’”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.