Romanos 4

Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Chí quila̱huaníu, ¿tucu quinca̱ma̱si̱niyá̱n ixlatáma̱t quili̱talakapasnicán Abraham?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Calacpuhuántit, para Dios ixtili̱máca̱lh Abraham tla̱n chixcú tí ni̱cxni tláhualh tala̱kalhí̱n tla̱n ixquintica̱lactlancanín pero chí ni̱ lá lactláncalh ixlacati̱n Dios.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Porque nac Escrituras huan: “Abraham li̱pá̱hualh tú ma̱lacnú̱nilh Dios y huá xlacata Dios li̱mákxtakli nama̱lacatzuhuí la̱ tla̱n chixcú tí yaj cakálhi̱lh tala̱kalhí̱n.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Chí cca̱huaniyá̱n, amá tí tlahuá lactlá̱n tascújut nac ixlatáma̱t, Dios ama ma̱xquí ixtaxokó̱n porque mini̱ní napa̱xcatcatzi̱ní pero ni̱ xlacata ma̱ccha̱ní nali̱taxtuní tú tlahuani̱t;
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 y amá tí ni̱ tlahuá lhu̱hua lactlá̱n tascújut pero li̱pa̱huán Cristo xoko̱nánilh Dios ixlacata, Dios na̱ktzonksuaní ixtatzaca̱tni y nali̱makxtaka nama̱lacatzuhuí porque li̱macá̱n la̱ ni̱ cakálhi̱lh tala̱kalhí̱n.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Ca̱ksántit la̱ rey David li̱chihui̱nán ixtapa̱xahuá̱n cha̱tum chixcú tí ni̱ tlahuani̱t lhu̱hua tla̱n tascújut pero Dios li̱macá̱n tla̱n cristiano la̱ ni̱ cakálhi̱lh tala̱kalhí̱n.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Rey David tzokli:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 ¡Xli̱ca̱na! Capa̱xáhualh ni̱tú cali̱púhualh namá cristiano tí Dios ni̱ ma̱xoko̱ní ixtala̱kalhí̱n.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Chí cca̱kalasquiniyá̱n, ¿jaé tapa̱xahuá̱n ni̱ma̱ maklhcátzi̱lh rey David huata tla̱n tali̱pa̱xahuá judíos tí tacircuncidarlani̱t, o na̱ tla̱n tali̱pa̱xahuá amá judíos tí ni̱ tacircuncidarlani̱t? Calacpuhuántit tú cama ca̱huaniyá̱n: Dios li̱má̱nu̱lh Abraham tla̱n chixcú la̱ ni̱ cakálhi̱lh tala̱kalhí̱n porque ca̱nájlalh tú ma̱lacnú̱nilh.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Pero quila̱huaníu, ¿xnicu li̱máca̱lh Dios tla̱n chixcú la̱ ni̱ catláhualh tala̱kalhí̱n, acxni ca̱nájlalh tú ma̱lacnú̱nilh, o acxni circuncidarlalh? Calacpuhuántit, Dios li̱máca̱lh Abraham ni̱ li̱xcájnit chixcú acxni li̱pá̱hualh tú ma̱lacnú̱nilh, ¡ni̱ acxni circuncidárlalh!
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 A̱stá̱n acxni ixli̱ma̱nu̱ni̱ttá tla̱n chixcú Dios li̱ma̱páksi̱lh cacircuncidárlalh xlacata nali̱lakapascán Dios ixlakalhamani̱t porque ni̱ aklhu̱huá̱tnalh li̱pá̱hualh tú ma̱lacnú̱nilh Dios. Huá jaé xlacata Abraham na̱ min li̱tamakxtaka ixti̱cucán tí tali̱pa̱huán tú ma̱lacnú Dios ma̱squi ni̱ tacircuncidarlani̱t y xlá ca̱li̱ma̱nú lactlá̱n cristianos la̱ ni̱ catakálhi̱lh tala̱kalhí̱n.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Jaé qui̱taxtú judíos tí tacircuncidarlani̱t tla̱n tali̱ma̱nú Abraham ixti̱cucán tí ca̱ma̱lacatzuqui̱ni̱t. Pero Abraham na̱ min li̱tamakxtaka ixti̱cucán namá cristianos tí taca̱najlá tú ma̱lacnú Dios ma̱squi ni̱ tacircuncidarlani̱t porque tamakslihueké la̱ xlá li̱pá̱hualh Dios ma̱squi ya̱ itcircuncidarlá.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Dios pá̱xqui̱lh Abraham y ma̱lacnú̱nilh xlacata ixli̱talakapasni tí natali̱pa̱huán Dios la̱ xlá li̱pá̱hualh ixama tamaklhti̱nán tú Dios ixca̱laclhca̱nini̱t natali̱pa̱xahuá ixcamán ca̱quilhtamacú. Pero calacpuhuántit, Dios pá̱xqui̱lh Abraham y li̱mákxtakli nama̱lacatzuhuí ni̱ ixlacata tla̱n ma̱kantáxti̱lh ixli̱ma̱paksí̱n sino que porque ca̱nájlalh la̱ ma̱lacnú̱nilh Dios tla̱n nalakma̱xtú.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Para Dios huata ama ca̱ma̱xquí tú laclhca̱ni̱t natali̱pa̱xahuá ixcamán amá tí tali̱tanú lactlá̱n cristianos porque tama̱kantaxtí ixley Moisés, entonces ni̱tú li̱macuán la̱ huan lacasquín catali̱pá̱hualh cristianos ixli̱hua̱k ixnacujcán, y ¿ticu tla̱n nama̱ccha̱ní namaklhti̱nán tú ma̱lacnu̱ni̱t Dios?
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Jaé huamputún tí tzaksá ma̱kantaxtí ixley Moisés xlacata nataxtuní ma̱s ma̱kstoka ixcastigo porque siempre tzaca̱tnán. ¡Para ni̱ ixtahui ixley Moisés ni̱tí ixca̱tzi̱lh acxni aktzanká tlahuá tala̱kalhí̱n!
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Dios ma̱lacnú̱nilh Abraham ixama ca̱ma̱xquí ixtapa̱xahua̱ncán ixli̱talakapasni tí natali̱pa̱huán y natama̱tla̱ní caca̱lakalhámalh Dios, y Dios tla̱n ca̱lakma̱xtú tí tama̱kantaxti̱pútun ixley Moisés na̱ chuná la̱ tí ni̱ tama̱kantaxtí para tali̱pa̱huán la̱ ca̱nájlalh Abraham tú ma̱lacnú̱nilh Dios. Chuná jaé Abraham min li̱tamakxtaka xapuxcu quinta̱tajcán hua̱k tí li̱pa̱huaná̱u Dios.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Porque nac Escrituras huan la̱ Dios huánilh: “Aquit cli̱maca̱ná̱n ixta̱tajcán lhu̱hua cristianos.” Abraham ta̱chihuí̱nalh namá Dios tí tla̱n ca̱ma̱lacastacuaní ni̱n y ca̱ma̱lakahuaní o ma̱lacnú tú lacasquín ma̱kantaxtí ixli̱ti̱lanca ca̱quilhtamacú.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ma̱squi Abraham ni̱ tancs ixcatzí Dios xli̱ca̱na ixama ma̱kantaxtí tú ma̱lacnú̱nilh xlá aktum huíli̱lh ixtapuhuá̱n ca̱nájlalh ixtachihuí̱n xlacata ixama li̱tanú ixta̱tajcán lhu̱hua cristianos. Dios ixuanini̱t: “Mili̱talakapasni li̱cuánit ama li̱tahuacá ca̱quilhtamacú.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Abraham siempre ca̱nájlalh xlacata Dios ixama ma̱kantaxtí ca̱ma̱lakacha̱ní cha̱tum skata ma̱squi xlá ixkalhi̱yá aktum ciento ca̱ta, ixta̱cha̱t Sara na̱ chuná snu̱n cha̱ttá ixuani̱t y yaj lá ixtakalhí camán.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Abraham ni̱cxni aklhu̱huá̱tnalh, ma̱s cha̱ aktum huíli̱lh ixtapuhuá̱n ca̱nájlalh xlacata Dios ixama ma̱kantaxtí tú ma̱lacnú̱nilh. Pa̱xcatcatzí̱nilh Dios tú ma̱lacnú̱nilh
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 porque ixca̱najlani̱t xlacata Dios kalhí li̱tlihueke ma̱kantaxtí tú ma̱lacnú.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Dios lakáti̱lh la̱ Abraham ca̱nájlalh tú ma̱lacnú̱nilh y huá xlacata Dios li̱mákxtakli nama̱lacatzuhuí y ni̱ cakalhí̱nilh tajicua.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Para Dios makapaxáhualh Abraham la̱ li̱mákxtakli ma̱lacatzuhuí la̱ tla̱n chixcú caj xlacata ca̱nájlalh,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 na̱ quinca̱laclhca̱nini̱tán aquín tla̱n nama̱lacatzuhui̱yá̱u la̱ yaj cakalhí̱u tala̱kalhí̱n para li̱pa̱huaná̱u amá tí ma̱lacastacuáni̱lh ca̱li̱ní̱n Quimpu̱chinacán Jesús.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Xlá tamacamá̱sta̱lh namakni̱cán xlacata naxoko̱naní Dios quintala̱kalhi̱ncán ni̱ma̱ ixmini̱ní naxoko̱naná̱u, y lacastacuánalh xlacata tla̱n nacha̱ná̱u ixlacati̱n Dios la̱ ni̱ cakalhí̱u tala̱kalhí̱n.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.