Lucas 15
Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs VC
1 Ana ní ixakchihui̱nán Jesús ixtamín takaxmata ixma̱lakaxoke̱nani̱n tumi̱n y tí ixca̱li̱ma̱nu̱cán tzaca̱tnaní̱n porque ni̱ ixtama̱kantaxtí hua̱k ixley Moisés.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Ixma̱kalhtahuake̱nacán judíos y fariseos tí scarancua ixtama̱kantaxtí ixley Moisés ixtali̱chihui̱nán Jesús:
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Xlá ca̱huánilh jaé takalhchihuí̱n xlacata natama̱kachakxí hua̱nchi ixca̱ta̱talakxtumí amá cristianos:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 ―Para cha̱tum chixcú kalhí aktum ciento ixborrego y maktum makatzanká tantum, xlá lacatum ca̱makxtaka noventa y nueve ixborrego y lacapala tzucú lacaputzá amá ni̱ma̱ tzánka̱lh hasta xní nama̱noklhú.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Y acxni qui̱taka̱sa snu̱n li̱pa̱xahuá hasta akxpakatahuacalí̱n.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Acxni cha̱n nac ixchic, ca̱ma̱makstoka ixamigos ixvecinos y ca̱huaní: “Caquila̱ta̱pa̱xahuáu porque ctáka̱sli quiborrego ni̱ma̱ xacmakatzanka̱ni̱t.”
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Pues na̱ chuná qui̱taxtú nac akapú̱n para juú ca̱quilhtamacú talama̱na aktum ciento cristianos y cha̱tum chipá ni̱ tla̱n tijia, acxni lakxta̱palí ixlatáma̱t y li̱pa̱huampará Dios nac akapú̱n ma̱s li̱pa̱xahuacán jaé chixcú que xa̱makapitzi cristianos ni̱ma̱ ni̱ ta̱ktzánka̱lh.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Na̱ cca̱ta̱ma̱lacastucniyá̱n jaé takalhchihuí̱n: Para cha̱tum pusca̱t kalhí maccá̱u lactzu̱ tumi̱n xla plata, acxni makatzanká mactum lacapala ma̱pasí ixpu̱skon y tzucú lactilhnán nac ixchic, quilhpa̱xtum ca̱palha hasta xní qui̱taka̱sa tú makatzánka̱lh.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Entonces ca̱huaní ixamigos ixvecinos: “Quila̱ta̱pa̱xahuáu porque ctáka̱sli mactum quintumi̱n ni̱ma̱ xacmakatzanka̱ni̱t.”
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Na̱ chuná tapa̱xahuá ángeles xalac akapú̱n acxni cha̱tum li̱xcájnit chixcú lakxta̱palí ixlatáma̱t.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Jesús ixlacasquín tla̱n catama̱kachákxi̱lh tú ixca̱ma̱si̱niputún y ca̱li̱huanipá jaé takalhchihuí̱n:
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Maktum xatajó ixkahuasa huánilh: “Ta̱ta, la̱ta lapa̱tcú clacasquín quima̱xqui quiherencia ni̱ma̱ quintoca̱rlí.” Amá ko̱lú ma̱tlá̱ni̱lh y ca̱ma̱xqui̱lh ixlakkahuasán ixherenciajcán.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Ni̱ ixli̱maka̱s amá xatajo ixkahuasa sta̱ko̱lh la̱ta tú maklhtí̱nalh y alh makat pu̱latama̱n. Aná li̱pa̱xáu tzúculh lakasta̱nán, chu̱ta cati̱huá ca̱li̱lactlahuako̱lh hua̱k ixtumi̱n.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Acxni makásputli ixtumi̱n amá pu̱latama̱n milh tatzíncsnit y tzúculh akxtakajnán porque ni̱ xkalhí tú nali̱hua̱yán.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Alh maksquín tascújut cha̱tum chixcú xala amá pu̱latama̱n y xlá ma̱lakácha̱lh nac ixca̱tucuxtu xlacata namaktakalhní ixpaxni.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Xlá istzincsa hasta ixca̱makuaputún ixtahuajcán paxni ni̱ma̱ ixca̱ma̱hui̱cán huanicán “algarrobas”, pero ni̱tí ixli̱makxtaka cali̱huá̱yalh.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 ’Alh quilhtamacú y tzúculh lacpuhuán: “Nac ixchic quinti̱cú hua̱k tasa̱cua takalhí tú tali̱hua̱yán hasta ca̱kalhta̱xtuní y aquit juú ctzincsni̱ma ni̱ ckalhí tú nacuá.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Para xactáspitli nac quínchic xacuánilh quinti̱cú: Ta̱ta, lhu̱hua quintala̱kalhí̱n cli̱makali̱puhuani̱t Dios nac akapú̱n y na̱ chuná huix cmakali̱puhuani̱tán,
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 huá xlacata yaj clacasquín caquili̱ma̱nu la̱ minkahuasa, caquinta̱latapa la̱ cha̱tum mintasa̱cua.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 ’Xli̱ca̱na amá kahuasa taxtutá̱qui̱lh táspitli nac ixchic ní ixlama ixti̱cú. Alaktzú istzanka̱ní nachá̱n acxni ácxilhli ixti̱cú y tatza̱lh milh lakapa̱xtoka. Akapíxti̱lh lacáspu̱tli ixkahuasa; ¡snu̱n li̱lakapútzalh tú ixpa̱xtokni̱t ixkahuasa!
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Xlá huánilh ixti̱cú: “Ta̱ta, lhu̱hua quintala̱kalhí̱n cli̱makali̱puhuani̱t Dios nac akapú̱n na̱ chuná huix lhu̱hua tú cli̱makali̱puhuani̱tán; yaj quimini̱ní naquili̱ma̱nu̱ya la̱ minkahuasa.”
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Pero amá ko̱lú ca̱huánilh ixtasa̱cua: “Lacapala cama̱lheké̱tit quinkahuasa xatla̱n lháka̱t ni̱ma̱ taka̱sá̱tit, cama̱makanú̱tit aktum anillo y cahuili̱nítit ixtatu̱nu nac ixtujún.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Na̱ camakní̱tit tantum ma̱s xakon quihuá̱cax porque amá̱n tlahuayá̱u li̱lakastá̱n amá̱n li̱pa̱xahuayá̱u
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 quinkahuasa ni̱ma̱ lacastacuanamparani̱t, pues aquit xacli̱kalhí la̱ xaní̱n porque istzanka̱ni̱t y chí ctaka̱sparani̱t.” Ni̱ para maka̱s tzúculh li̱lakastá̱n nac ixchic amá ko̱lú.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 ’Xapuxcu ixkahuasa ixani̱t scuja ca̱tucuxtu, acxni táspitli ixcha̱majá nac ixchic, káxmatli ixtlaknama̱ca li̱pa̱xáu ixlama tantlí̱n.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Tuncán kalasquínilh cha̱tum tasa̱cua: “¿Hua̱nchi lama li̱lakastá̱n?”
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Xlá kálhti̱lh: “Porque taspitni̱t minta̱cam ni̱ma̱ istzanka̱ni̱t y ni̱tú lanini̱t huá xlacata minti̱cú li̱ma̱makni̱ní̱nalh xakon ixuá̱cax.”
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Xlá li̱cuánit sí̱tzi̱lh y ni̱ tanu̱pútulh nac fiesta. Ixti̱cú táxtulh y maklhu̱hua huánilh catánu̱lh.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Pero xlá kálhti̱lh ixti̱cú: “Aquit cta̱scujni̱tán lhu̱hua ca̱ta, siempre ckaxmatni̱t tú quili̱ma̱paksi̱ya, pero ni̱cxni quima̱xqui̱ni̱ta ca̱na̱ tantum actzu borrego xlacata nacmakní y nacca̱ta̱pa̱xahuá quiamigos.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Pero chí acxni lakchiná̱n quintajó tí ca̱li̱lactlahuako̱lh ixtumi̱n cati̱huá lacchaján, huix makni̱ya xakon huá̱cax xlacata natlahuaniya li̱lakastá̱n.”
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 ’Amá xati̱cú kálhti̱lh: “Tla̱n calacpúhuanti, ti̱cu, huix siempre quinta̱latapa̱ni̱ta y la̱ta tú ckalhí hua̱k tla̱n ma̱paksi̱ya.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Pero mintajó la̱ xaní̱n ixlama y chí lacastacuanani̱t; istzanka̱ni̱t y chí tasi̱parani̱t. ¡Yaj cata̱klhu̱hui, cali̱pa̱xahuahuí la̱ táspitli mintajó!”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.