Lucas 15
Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs BKJ
1 Ana ní ixakchihui̱nán Jesús ixtamín takaxmata ixma̱lakaxoke̱nani̱n tumi̱n y tí ixca̱li̱ma̱nu̱cán tzaca̱tnaní̱n porque ni̱ ixtama̱kantaxtí hua̱k ixley Moisés.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Ixma̱kalhtahuake̱nacán judíos y fariseos tí scarancua ixtama̱kantaxtí ixley Moisés ixtali̱chihui̱nán Jesús:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Xlá ca̱huánilh jaé takalhchihuí̱n xlacata natama̱kachakxí hua̱nchi ixca̱ta̱talakxtumí amá cristianos:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 ―Para cha̱tum chixcú kalhí aktum ciento ixborrego y maktum makatzanká tantum, xlá lacatum ca̱makxtaka noventa y nueve ixborrego y lacapala tzucú lacaputzá amá ni̱ma̱ tzánka̱lh hasta xní nama̱noklhú.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Y acxni qui̱taka̱sa snu̱n li̱pa̱xahuá hasta akxpakatahuacalí̱n.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Acxni cha̱n nac ixchic, ca̱ma̱makstoka ixamigos ixvecinos y ca̱huaní: “Caquila̱ta̱pa̱xahuáu porque ctáka̱sli quiborrego ni̱ma̱ xacmakatzanka̱ni̱t.”
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Pues na̱ chuná qui̱taxtú nac akapú̱n para juú ca̱quilhtamacú talama̱na aktum ciento cristianos y cha̱tum chipá ni̱ tla̱n tijia, acxni lakxta̱palí ixlatáma̱t y li̱pa̱huampará Dios nac akapú̱n ma̱s li̱pa̱xahuacán jaé chixcú que xa̱makapitzi cristianos ni̱ma̱ ni̱ ta̱ktzánka̱lh.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 ’Na̱ cca̱ta̱ma̱lacastucniyá̱n jaé takalhchihuí̱n: Para cha̱tum pusca̱t kalhí maccá̱u lactzu̱ tumi̱n xla plata, acxni makatzanká mactum lacapala ma̱pasí ixpu̱skon y tzucú lactilhnán nac ixchic, quilhpa̱xtum ca̱palha hasta xní qui̱taka̱sa tú makatzánka̱lh.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Entonces ca̱huaní ixamigos ixvecinos: “Quila̱ta̱pa̱xahuáu porque ctáka̱sli mactum quintumi̱n ni̱ma̱ xacmakatzanka̱ni̱t.”
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Na̱ chuná tapa̱xahuá ángeles xalac akapú̱n acxni cha̱tum li̱xcájnit chixcú lakxta̱palí ixlatáma̱t.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jesús ixlacasquín tla̱n catama̱kachákxi̱lh tú ixca̱ma̱si̱niputún y ca̱li̱huanipá jaé takalhchihuí̱n:
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Maktum xatajó ixkahuasa huánilh: “Ta̱ta, la̱ta lapa̱tcú clacasquín quima̱xqui quiherencia ni̱ma̱ quintoca̱rlí.” Amá ko̱lú ma̱tlá̱ni̱lh y ca̱ma̱xqui̱lh ixlakkahuasán ixherenciajcán.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Ni̱ ixli̱maka̱s amá xatajo ixkahuasa sta̱ko̱lh la̱ta tú maklhtí̱nalh y alh makat pu̱latama̱n. Aná li̱pa̱xáu tzúculh lakasta̱nán, chu̱ta cati̱huá ca̱li̱lactlahuako̱lh hua̱k ixtumi̱n.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Acxni makásputli ixtumi̱n amá pu̱latama̱n milh tatzíncsnit y tzúculh akxtakajnán porque ni̱ xkalhí tú nali̱hua̱yán.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Alh maksquín tascújut cha̱tum chixcú xala amá pu̱latama̱n y xlá ma̱lakácha̱lh nac ixca̱tucuxtu xlacata namaktakalhní ixpaxni.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Xlá istzincsa hasta ixca̱makuaputún ixtahuajcán paxni ni̱ma̱ ixca̱ma̱hui̱cán huanicán “algarrobas”, pero ni̱tí ixli̱makxtaka cali̱huá̱yalh.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 ’Alh quilhtamacú y tzúculh lacpuhuán: “Nac ixchic quinti̱cú hua̱k tasa̱cua takalhí tú tali̱hua̱yán hasta ca̱kalhta̱xtuní y aquit juú ctzincsni̱ma ni̱ ckalhí tú nacuá.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Para xactáspitli nac quínchic xacuánilh quinti̱cú: Ta̱ta, lhu̱hua quintala̱kalhí̱n cli̱makali̱puhuani̱t Dios nac akapú̱n y na̱ chuná huix cmakali̱puhuani̱tán,
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 huá xlacata yaj clacasquín caquili̱ma̱nu la̱ minkahuasa, caquinta̱latapa la̱ cha̱tum mintasa̱cua.”
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 ’Xli̱ca̱na amá kahuasa taxtutá̱qui̱lh táspitli nac ixchic ní ixlama ixti̱cú. Alaktzú istzanka̱ní nachá̱n acxni ácxilhli ixti̱cú y tatza̱lh milh lakapa̱xtoka. Akapíxti̱lh lacáspu̱tli ixkahuasa; ¡snu̱n li̱lakapútzalh tú ixpa̱xtokni̱t ixkahuasa!
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Xlá huánilh ixti̱cú: “Ta̱ta, lhu̱hua quintala̱kalhí̱n cli̱makali̱puhuani̱t Dios nac akapú̱n na̱ chuná huix lhu̱hua tú cli̱makali̱puhuani̱tán; yaj quimini̱ní naquili̱ma̱nu̱ya la̱ minkahuasa.”
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Pero amá ko̱lú ca̱huánilh ixtasa̱cua: “Lacapala cama̱lheké̱tit quinkahuasa xatla̱n lháka̱t ni̱ma̱ taka̱sá̱tit, cama̱makanú̱tit aktum anillo y cahuili̱nítit ixtatu̱nu nac ixtujún.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Na̱ camakní̱tit tantum ma̱s xakon quihuá̱cax porque amá̱n tlahuayá̱u li̱lakastá̱n amá̱n li̱pa̱xahuayá̱u
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 quinkahuasa ni̱ma̱ lacastacuanamparani̱t, pues aquit xacli̱kalhí la̱ xaní̱n porque istzanka̱ni̱t y chí ctaka̱sparani̱t.” Ni̱ para maka̱s tzúculh li̱lakastá̱n nac ixchic amá ko̱lú.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 ’Xapuxcu ixkahuasa ixani̱t scuja ca̱tucuxtu, acxni táspitli ixcha̱majá nac ixchic, káxmatli ixtlaknama̱ca li̱pa̱xáu ixlama tantlí̱n.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Tuncán kalasquínilh cha̱tum tasa̱cua: “¿Hua̱nchi lama li̱lakastá̱n?”
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Xlá kálhti̱lh: “Porque taspitni̱t minta̱cam ni̱ma̱ istzanka̱ni̱t y ni̱tú lanini̱t huá xlacata minti̱cú li̱ma̱makni̱ní̱nalh xakon ixuá̱cax.”
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Xlá li̱cuánit sí̱tzi̱lh y ni̱ tanu̱pútulh nac fiesta. Ixti̱cú táxtulh y maklhu̱hua huánilh catánu̱lh.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Pero xlá kálhti̱lh ixti̱cú: “Aquit cta̱scujni̱tán lhu̱hua ca̱ta, siempre ckaxmatni̱t tú quili̱ma̱paksi̱ya, pero ni̱cxni quima̱xqui̱ni̱ta ca̱na̱ tantum actzu borrego xlacata nacmakní y nacca̱ta̱pa̱xahuá quiamigos.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Pero chí acxni lakchiná̱n quintajó tí ca̱li̱lactlahuako̱lh ixtumi̱n cati̱huá lacchaján, huix makni̱ya xakon huá̱cax xlacata natlahuaniya li̱lakastá̱n.”
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 ’Amá xati̱cú kálhti̱lh: “Tla̱n calacpúhuanti, ti̱cu, huix siempre quinta̱latapa̱ni̱ta y la̱ta tú ckalhí hua̱k tla̱n ma̱paksi̱ya.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Pero mintajó la̱ xaní̱n ixlama y chí lacastacuanani̱t; istzanka̱ni̱t y chí tasi̱parani̱t. ¡Yaj cata̱klhu̱hui, cali̱pa̱xahuahuí la̱ táspitli mintajó!”
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.