Lucas 15
Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs NAA
1 Ana ní ixakchihui̱nán Jesús ixtamín takaxmata ixma̱lakaxoke̱nani̱n tumi̱n y tí ixca̱li̱ma̱nu̱cán tzaca̱tnaní̱n porque ni̱ ixtama̱kantaxtí hua̱k ixley Moisés.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ixma̱kalhtahuake̱nacán judíos y fariseos tí scarancua ixtama̱kantaxtí ixley Moisés ixtali̱chihui̱nán Jesús:
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Xlá ca̱huánilh jaé takalhchihuí̱n xlacata natama̱kachakxí hua̱nchi ixca̱ta̱talakxtumí amá cristianos:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 ―Para cha̱tum chixcú kalhí aktum ciento ixborrego y maktum makatzanká tantum, xlá lacatum ca̱makxtaka noventa y nueve ixborrego y lacapala tzucú lacaputzá amá ni̱ma̱ tzánka̱lh hasta xní nama̱noklhú.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Y acxni qui̱taka̱sa snu̱n li̱pa̱xahuá hasta akxpakatahuacalí̱n.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Acxni cha̱n nac ixchic, ca̱ma̱makstoka ixamigos ixvecinos y ca̱huaní: “Caquila̱ta̱pa̱xahuáu porque ctáka̱sli quiborrego ni̱ma̱ xacmakatzanka̱ni̱t.”
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Pues na̱ chuná qui̱taxtú nac akapú̱n para juú ca̱quilhtamacú talama̱na aktum ciento cristianos y cha̱tum chipá ni̱ tla̱n tijia, acxni lakxta̱palí ixlatáma̱t y li̱pa̱huampará Dios nac akapú̱n ma̱s li̱pa̱xahuacán jaé chixcú que xa̱makapitzi cristianos ni̱ma̱ ni̱ ta̱ktzánka̱lh.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Na̱ cca̱ta̱ma̱lacastucniyá̱n jaé takalhchihuí̱n: Para cha̱tum pusca̱t kalhí maccá̱u lactzu̱ tumi̱n xla plata, acxni makatzanká mactum lacapala ma̱pasí ixpu̱skon y tzucú lactilhnán nac ixchic, quilhpa̱xtum ca̱palha hasta xní qui̱taka̱sa tú makatzánka̱lh.
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Entonces ca̱huaní ixamigos ixvecinos: “Quila̱ta̱pa̱xahuáu porque ctáka̱sli mactum quintumi̱n ni̱ma̱ xacmakatzanka̱ni̱t.”
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Na̱ chuná tapa̱xahuá ángeles xalac akapú̱n acxni cha̱tum li̱xcájnit chixcú lakxta̱palí ixlatáma̱t.
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jesús ixlacasquín tla̱n catama̱kachákxi̱lh tú ixca̱ma̱si̱niputún y ca̱li̱huanipá jaé takalhchihuí̱n:
11 Jesus continuou:
12 Maktum xatajó ixkahuasa huánilh: “Ta̱ta, la̱ta lapa̱tcú clacasquín quima̱xqui quiherencia ni̱ma̱ quintoca̱rlí.” Amá ko̱lú ma̱tlá̱ni̱lh y ca̱ma̱xqui̱lh ixlakkahuasán ixherenciajcán.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Ni̱ ixli̱maka̱s amá xatajo ixkahuasa sta̱ko̱lh la̱ta tú maklhtí̱nalh y alh makat pu̱latama̱n. Aná li̱pa̱xáu tzúculh lakasta̱nán, chu̱ta cati̱huá ca̱li̱lactlahuako̱lh hua̱k ixtumi̱n.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Acxni makásputli ixtumi̱n amá pu̱latama̱n milh tatzíncsnit y tzúculh akxtakajnán porque ni̱ xkalhí tú nali̱hua̱yán.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Alh maksquín tascújut cha̱tum chixcú xala amá pu̱latama̱n y xlá ma̱lakácha̱lh nac ixca̱tucuxtu xlacata namaktakalhní ixpaxni.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Xlá istzincsa hasta ixca̱makuaputún ixtahuajcán paxni ni̱ma̱ ixca̱ma̱hui̱cán huanicán “algarrobas”, pero ni̱tí ixli̱makxtaka cali̱huá̱yalh.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 ’Alh quilhtamacú y tzúculh lacpuhuán: “Nac ixchic quinti̱cú hua̱k tasa̱cua takalhí tú tali̱hua̱yán hasta ca̱kalhta̱xtuní y aquit juú ctzincsni̱ma ni̱ ckalhí tú nacuá.
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Para xactáspitli nac quínchic xacuánilh quinti̱cú: Ta̱ta, lhu̱hua quintala̱kalhí̱n cli̱makali̱puhuani̱t Dios nac akapú̱n y na̱ chuná huix cmakali̱puhuani̱tán,
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 huá xlacata yaj clacasquín caquili̱ma̱nu la̱ minkahuasa, caquinta̱latapa la̱ cha̱tum mintasa̱cua.”
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 ’Xli̱ca̱na amá kahuasa taxtutá̱qui̱lh táspitli nac ixchic ní ixlama ixti̱cú. Alaktzú istzanka̱ní nachá̱n acxni ácxilhli ixti̱cú y tatza̱lh milh lakapa̱xtoka. Akapíxti̱lh lacáspu̱tli ixkahuasa; ¡snu̱n li̱lakapútzalh tú ixpa̱xtokni̱t ixkahuasa!
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Xlá huánilh ixti̱cú: “Ta̱ta, lhu̱hua quintala̱kalhí̱n cli̱makali̱puhuani̱t Dios nac akapú̱n na̱ chuná huix lhu̱hua tú cli̱makali̱puhuani̱tán; yaj quimini̱ní naquili̱ma̱nu̱ya la̱ minkahuasa.”
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Pero amá ko̱lú ca̱huánilh ixtasa̱cua: “Lacapala cama̱lheké̱tit quinkahuasa xatla̱n lháka̱t ni̱ma̱ taka̱sá̱tit, cama̱makanú̱tit aktum anillo y cahuili̱nítit ixtatu̱nu nac ixtujún.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Na̱ camakní̱tit tantum ma̱s xakon quihuá̱cax porque amá̱n tlahuayá̱u li̱lakastá̱n amá̱n li̱pa̱xahuayá̱u
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 quinkahuasa ni̱ma̱ lacastacuanamparani̱t, pues aquit xacli̱kalhí la̱ xaní̱n porque istzanka̱ni̱t y chí ctaka̱sparani̱t.” Ni̱ para maka̱s tzúculh li̱lakastá̱n nac ixchic amá ko̱lú.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 ’Xapuxcu ixkahuasa ixani̱t scuja ca̱tucuxtu, acxni táspitli ixcha̱majá nac ixchic, káxmatli ixtlaknama̱ca li̱pa̱xáu ixlama tantlí̱n.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Tuncán kalasquínilh cha̱tum tasa̱cua: “¿Hua̱nchi lama li̱lakastá̱n?”
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Xlá kálhti̱lh: “Porque taspitni̱t minta̱cam ni̱ma̱ istzanka̱ni̱t y ni̱tú lanini̱t huá xlacata minti̱cú li̱ma̱makni̱ní̱nalh xakon ixuá̱cax.”
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Xlá li̱cuánit sí̱tzi̱lh y ni̱ tanu̱pútulh nac fiesta. Ixti̱cú táxtulh y maklhu̱hua huánilh catánu̱lh.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Pero xlá kálhti̱lh ixti̱cú: “Aquit cta̱scujni̱tán lhu̱hua ca̱ta, siempre ckaxmatni̱t tú quili̱ma̱paksi̱ya, pero ni̱cxni quima̱xqui̱ni̱ta ca̱na̱ tantum actzu borrego xlacata nacmakní y nacca̱ta̱pa̱xahuá quiamigos.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Pero chí acxni lakchiná̱n quintajó tí ca̱li̱lactlahuako̱lh ixtumi̱n cati̱huá lacchaján, huix makni̱ya xakon huá̱cax xlacata natlahuaniya li̱lakastá̱n.”
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 ’Amá xati̱cú kálhti̱lh: “Tla̱n calacpúhuanti, ti̱cu, huix siempre quinta̱latapa̱ni̱ta y la̱ta tú ckalhí hua̱k tla̱n ma̱paksi̱ya.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Pero mintajó la̱ xaní̱n ixlama y chí lacastacuanani̱t; istzanka̱ni̱t y chí tasi̱parani̱t. ¡Yaj cata̱klhu̱hui, cali̱pa̱xahuahuí la̱ táspitli mintajó!”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.