Lucas 14
Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs ACF
1 Maktum quilhtamacú acxni ni̱tí itscuja, Jesús alh hua̱yán nac ixchic cha̱tum xapuxcu fariseo. Pero makapitzi ixtascalima̱na
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 para nama̱ksa̱ní cha̱tum chixcú ni̱ma̱ ixlaccuni̱t y aná ixyá lacatzú.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Xlá ixcatzí ixtalacpuhua̱ncán y ca̱kalasquínilh amá fariseos y ixma̱kalhtahuake̱nacán judíos:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Como xlacán ni̱ takálhti̱lh, Jesús li̱macxámalh ixmacán amá ta̱tatlá y tuncán aksá̱nalh; a̱stá̱n huánilh caalh nac ixchic.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Pero amá ixma̱kantaxti̱nani̱n ixley Moisés ca̱kalasquínilh:
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Xlacán ni̱ para chú takálhti̱lh ixtachihuí̱n.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Jesús ca̱li̱lacahuá̱nalh xa̱makapitzi lacchixcuhuí̱n la̱ ixtaputzá lactla̱n pu̱táhui̱lh nac mesa ní ixama tahua̱yán. Xlá ca̱huánilh jaé takalhchihuí̱n:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 ―Aquit cca̱huaniyá̱n, acxni pina nac aktum pu̱tamakaxtokni, ni̱ caputza tahuilaya nac tla̱n pu̱táhui̱lh porque qué tal para chin cha̱tum ma̱s tali̱pa̱u que huix.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Entonces xapu̱chiná nahuaniyá̱n: “Catlahua li̱tlá̱n catake̱nu y cama̱xqui mimpu̱táhui̱lh jaé chixcú.” ¡Snu̱n li̱ma̱xaná naqui̱taxtuniyá̱n la̱ta tzamacán napina tahuilaya hasta ixpakstá̱n!
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Huá cca̱li̱huaniyá̱n huix siempre catahuila hasta ixpakstá̱n pu̱táhui̱lh y xapu̱china ákxtaka acxni na̱cxilá̱n naminá̱n huaniyá̱n: “Amigo, catalacatzu̱hui, juú huí ma̱s tla̱n pu̱táhui̱lh milacata.” Chuná hua̱k tí tahuila̱na nac mesa nata̱cxila la̱ li̱pa̱huaná̱n xapu̱chiná.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Aquit cca̱huaniyá̱n, amá tí ixacstu lactaxtú tali̱pa̱u ama̱ca makxtakcán hasta ixpakstá̱n, y amá tí acs tamakxtaka ni̱ lactlancán ama̱ca ma̱xqui̱cán tla̱n ixpu̱táhui̱lh.
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 A̱stá̱n ta̱chihuí̱nalh amá fariseo tí ixuanini̱t caalh hua̱yán nac ixchic:
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Huix acxni tlahuaya li̱lakastá̱n ma̱s macuaniyá̱n caca̱ta̱huá̱yanti pobres, tí ni̱tú takalhí, tí lakatzí̱n y tí tatakalhi̱ni̱t nac ixmacxpa̱ncán o nac ixcha̱xpa̱ncán ni̱lá tascuja.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Huix capa̱xahua ni̱ ca̱katúyunti para ni̱ lá taxokoniyá̱n, pero Dios acxilhmá̱n y hua̱k ama lakapu̱xokoniyá̱n amá quilhtamacú acxni naca̱ma̱lacastacuaní ixcamán tí ca̱lacsacni̱t.
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Cha̱tum chixcú tí ixtahua̱yama̱na nac mesa acxni káxmatli jaé tachihuí̱n huá:
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Pero Jesús chuné kálhti̱lh:
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Acxni ixca̱xlako̱ni̱t tahuá huánilh ixtasa̱cua caalh ca̱huaní amá lacchixcuhuí̱n xlacata catamilhá tahua̱yán porque ixca̱xlako̱ni̱ttá tahuá.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Pero xlacán tzúculh tataquilhtla̱ní xlacata ni̱ lá ixtaán. Cha̱tum kalhtí̱nalh: “Apenas ctamá̱hualh quinca̱quihuí̱n y cama acxila, huá ni̱ lá cli̱án.”
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Xa̱cha̱tum huá: “Apenas ctama̱huani̱t tanquitzis quihuá̱cax cama ca̱li̱cxila para tla̱n tacha̱lhca̱tnán. Quima̱tzanke̱nani ni̱ lá can.”
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 A̱cha̱tum huá: “Apenas ctamakaxtokni̱t y huá xlacata ni̱ lá cli̱án nac fiesta.”
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Amá tasa̱cua táspitli y li̱ma̱kalhchihuí̱ni̱lh ixpatrón la̱ ixtakalhti̱ni̱t amá ixamigos. Xlá li̱cuánit sí̱tzi̱lh y li̱ma̱páksi̱lh ixtasa̱cua: “Capit nac ca̱lactijyí̱n y nac li̱tamá̱u xala ca̱chiquí̱n y caca̱huani catámilh nac fiesta tí pobres ni̱tú takalhí, tí ni̱ lá tacha̱lhca̱tnán, tí lakatzí̱n y tí ni̱ lá tatla̱huán.”
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Jaé tasa̱cua ca̱lí̱milh nac fiesta hua̱k cristianos tí ca̱táka̱sli cani̱huá, pero todavía kalhtá̱xtulh lhu̱hua pu̱táhui̱lh.
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Ixpatrón huanipá: “Chí capit nac ca̱lactijyí̱n y ana ní tzamacán y caca̱ktlakahuaca hua̱k cristianos tí ca̱taka̱sa y ca̱cxila catámilh quintata̱pa̱xahuá nac quiákxtaka.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 ¡Yaj clacasquín catámilh tahua̱yán namá quiamigos ni̱ma̱ xacca̱ma̱tunujnini̱t ixpu̱tahui̱lhcán nac quiákxtaka!”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Como lhu̱hua cristianos ixtatakoké cha̱li cha̱lí maktum ca̱huánilh:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 ―Amá cristiano tí quintakokeputún li̱tanu̱putún quidiscípulo, tamaclacasquiní naca̱li̱makxtaka acxni tamaclacasquiní ixti̱cú, ixna̱na, ixta̱cha̱t, ixcamán, ixnata̱camán, y ni̱ para ixli̱stacni calakcátzalh para makatzanká caj quilacata.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Porque aquit huata cli̱macá̱n quidiscípulo amá cristiano tí li̱tamakxtaka akxtakajnán quilacata la̱ cacúcalh aktum culu̱s.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 ’Amá tí quintakokeputún pu̱la tla̱n calacapa̱stácnalh para ma̱tla̱ní tú cma̱lacnú na̱ chuná la̱ acxni cha̱tum chixcú tlahuaputún aktum ákxtaka, pu̱la tla̱n pu̱tlaké ixtumi̱n para accha̱ní nali̱ma̱sputú.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Pues para huata ma̱tzuquí xacimiento y ni̱ tlahuakó xala ta̱lhmá̱n, hua̱k xa̱makapitzi acxni nata̱cxila chuné natali̱kalhkama̱nán:
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 “Namá chixcú ma̱tzúqui̱lh ixchic, pero ni̱ lá ma̱sputú.”
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 ’Na̱ cca̱ta̱ma̱lacastucniyá̱n jaé takalhchihuí̱n: ¿Puhuaná̱tit huixín cha̱tum rey sok ta̱ra̱nica ixenemigo para huata kalhí cha̱ca̱u mi̱lh soldados y xa̱cha̱tum rey kalhí cha̱puxum mi̱lh soldados? Pu̱la lacpuhuán para tla̱n nata̱yaní;
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 para ni̱ macxpa̱chá̱n la̱ta ya̱ chin xa̱cha̱tum rey ca̱ma̱lakachá makapitzi soldados xlacata natalacca̱xlá ni̱ catará̱nicli.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Huá cca̱li̱huaniyá̱n amá tí li̱tanu̱putún quidiscípulo pu̱la cali̱mákxtakli li̱puhuán la̱ta tú kalhí ca̱quilhtamacú xlacata aquit nacma̱xquí tú nali̱ta̱yaní.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Huixín catzi̱yá̱tit mátzat macuán li̱ma̱skoke̱nancán, pero para namá mátzat makatzanká ixli̱skoke̱n, ¿tucu li̱macuán?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Ni̱ para ixli̱ca̱xtlahuacan tíyat macuán, ni̱ para li̱ta̱tlahuacán abono. ¡Ahuata makancán! Na̱ chuná tla̱n ca̱qui̱taxtuniyá̱n huixín huá cca̱li̱huaniyá̱n tí kalhí ixteké̱n cama̱kachákxi̱lh tú cca̱huanimá̱n.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.