Atos 27
Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs NVT
1 Acxni hua̱k lacca̱xlako̱lh naca̱ma̱lakacha̱cán Pablo y xa̱makapitzi tachi̱ní̱n nac Roma, ca̱macama̱xqui̱ca naca̱maktakalha cha̱tum capitán ixuanicán Julio, ixca̱ta̱tapaksí itsoldados emperador.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Nac ca̱chiquí̱n Adramitio ctajú̱u nac aktum barco ni̱ma̱ ixama pakán nac Asia, ixquinca̱ta̱aná̱n Aristarco xalac Tesalónica.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ixli̱cha̱lí ccha̱u nac Sidón. Julio tzúculh ta̱ra̱lí̱n Pablo y li̱mákxtakli catá̱ctalh y caalh ca̱lakpaxia̱lhnán ixamigos y catamá̱xqui̱lh tú ixtalacasquín.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Ctaxtúu nac Sidón y xaccha̱ni̱tahuá ixíta̱t chúchut acxni li̱cuánit tzúculh u̱nán, entonces cma̱makspitui isla de Chipre
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 y cca̱ti̱lakatza̱láu lacatzú ixquilhtu̱n pupunú pu̱latama̱n ca̱huanicán Cilicia y Panfilia y tla̱n cta̱ctáu nac ca̱chiquí̱n huanicán Mira li̱tapaksí Licia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Aná jaé ca̱chiquí̱n capitán Julio táka̱sli aktum barco xalac Alejandría ixama pakán nac Italia y juú quinca̱muju̱cán xlacata tla̱n naccha̱ná̱u nac Roma.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 La̱ ctaxtúu nac Mira quimbarcojcán lakasu̱t tzúculh tla̱huán porque snu̱n ixu̱nama y takalán ccha̱u nac pu̱latama̱n Gnido. Pero ni̱ lá cta̱ctáu y cau pakán nac pu̱latama̱n Creta, cli̱lacachá̱u tíyat ni̱ma̱ ixtanu̱ni̱t nac pupunú ixuanicán Salmón, y como na̱ ni̱ lá cta̱ctáu juú,
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 cma̱makspitui a̱lakchú amá pu̱latama̱n y cca̱u nac ca̱chiquí̱n Buenos Puertos, ixli̱takalhpa̱xtoka ca̱chiquí̱n Lasea. ¡Chuná jaé ixli̱maka̱s chichiní tla̱n cta̱ctáu nac tíyat!
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Juú ctamakxtakui lhu̱hua chichiní porque ni̱ ixtake̱nú ni̱ tla̱n quilhtamacú, y xa̱huá como ixtanu̱majá ca̱lonkni ni̱ lá ixtatla̱huán barco nac pupunú.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 Huá xlacata Pablo ca̱li̱huánilh tí ixta̱cpuxcún amá barco:
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Capitán Julio ni̱ lakáti̱lh tú huá Pablo y ma̱s ma̱tlá̱ni̱lh tú ixtahuán ixpu̱china barco y xacapitán.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Xlacán ixtacha̱mputún nac Fenice porque aná ma̱s tla̱n ixuani̱t quilhtamacú y xa̱huá ixtajicuán para ixbarcojcán nalactucxa u̱n, y nac Fenice ma̱squi na̱ aná ixuí amá nac pu̱latama̱n Creta, ni̱ lihua ixchá̱n u̱n.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ixli̱cha̱lí acxni xkákalh ixtasí la̱n ama huan quilhtamacú y lacapala ca̱ma̱cxtuca lháka̱t ni̱ma̱ ixtali̱tla̱huán barco; ctaxtúu jaé ca̱chiquí̱n Buenos Puertos y tzúculh tla̱huán quibarcojcán lacatzú ixquilhtú̱n jaé pu̱latama̱n Creta.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ni̱ maka̱s xactla̱huani̱táu acxni take̱tachi akxtulu̱n, ixmina̱chá ixtampaján y tzúculh li̱n quibarcojcán nac ixíta̱t pupunú.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Tí ixtama̱tla̱hualí̱n tatzáksalh tama̱spita pakán ní ixuí tíyat, pero como snu̱n tlihueke ixmima u̱n ca̱makatlájalh y tali̱mákxtakli caquinca̱lí̱n u̱n xani̱tá ixlacasquín.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Ccha̱u nac aktum isla huanicán Clauda; juú ni̱ snu̱n ixu̱nama y tla̱n cma̱cxtúu actzu akpáklha̱t ni̱ma̱ xacxuatali̱ná̱u nac chúchut.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 A̱stá̱n makapitzi marineros tzúculh talakchí amá barco xlacata ni̱tú nalaní, pues tá̱cxilhli xlacata u̱n ixca̱li̱ma pakán ní ixtamakstokni̱t lhu̱hua muntzaya nac ixíta̱t chúchut, y como ixtajicuán para nataca̱na̱ta̱yá aná, tamá̱cti̱lh lháka̱t ni̱ma̱ ixli̱tla̱huán barco ixca̱huanicán velas y tali̱mákxtakli cama̱tla̱huani̱lh u̱n xani̱tá ixlacasquín pero ma̱s lakasu̱t.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ixli̱cha̱lí chúchut ma̱s tzúculh ta̱kstampu̱ya̱huá, y como ixtajicuán para natamu̱xtú tzúculh tamacá̱n nac chúchut hua̱k lactzinca tacuca.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ixli̱tu̱xama na̱ tamáca̱lh nac chúchut la̱ta tú ni̱ ixmaclacasquín barco y ma̱s ixma̱tzinca̱sní.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Lhu̱hua chichiní clatajú̱u nac chúchut, pues amá ni̱ tla̱n quilhtamacú ni̱ lá ixtake̱nú. ¡Ni̱ xacacxilá̱u chichiní ni̱ para stacu! ¡Hasta xacpuhuaná̱u aná camá̱n qui̱ta̱yayá̱u y yaj xacamá̱n latama̱yá̱u!
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Ixkalhi̱yá lhu̱hua chichiní la̱ta ni̱ li̱pa̱xáu xacua̱yaná̱u. Maktum Pablo ca̱huánilh cristianos:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Pero ni̱tú cali̱puhuántit porque ma̱squi calaktzánka̱lh barco ni̱ cha̱tum tí ama mu̱xtú.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Pues ca̱tzisní Dios tí cli̱pa̱huán y cmacuaní quima̱lakachá̱nilh cha̱tum ángel
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 y quihuánilh: “Ni̱ cajícuanti siempretá pa̱t chipina nac Roma xlacata nama̱kalhapali̱yá̱n emperador, y na̱ ckaxmatni̱t la̱ ca̱li̱kalhtahuakani̱ta jaé cristianos y ni̱ cha̱tum tí ama mu̱xtú tí tataju̱ma̱na jaé nac barco.”
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Huá cca̱li̱huaniyá̱n cakalhí̱tit li̱camama porque aquit cli̱pa̱huán Dios y ccatzí xlacata siempre ma̱kantaxtí tú ma̱lacnú.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Ma̱squi a̱takalán nacha̱ná̱u nac tíyat pero ni̱ amá̱n ni̱yá̱u.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Ixkalhí akcu̱ta̱ti chichiní la̱ta ni̱ xactacutni̱táu nac barco y quibarcojcán ixli̱laju̱cán nac mar Adriático caj la̱ actzu li̱kamá̱n. Ma̱x tzisa ixuani̱t acxni makapitzi marineros ta̱cxcátzi̱lh ixtacha̱ma̱na ixquilhtu̱n pupunú.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Lacapala tamáca̱lh kantum tasíu ixtampu̱n chúchut ixkalhí ixli̱pu̱lhmá̱n treinta y seis metros; ixli̱punchú tamuju̱pá ixkalhi̱yá veintesiete metros.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Makapitzi tasa̱cua tamáca̱lh kanta̱ti anclas xla li̱ca̱n nac chúchut porque ixtajicuán para nalaxtahuacá amá barco nac chíhuix ni̱ma̱ ixtahila̱na nac ixquilhtu̱n pupunú. Ixtalacasquín caxkakalhá tuncán.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Makapitzi tasa̱cua tamá̱cti̱lh aktum actzu akpáklha̱t ixtata̱ctaputún xlacata natachi̱ya̱huá amá barco, pero xlacán ixtatza̱laputuma̱na porque ixtajicuán para nataní.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Pablo lákalh capitán Julio y huánilh:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Xlacán takáxmatli tú ca̱huánilh y tali̱ma̱paksí̱nalh cachucuca amá tasíu ni̱ma̱ ixtali̱ma̱cti̱ni̱t akpáklha̱t y aná tamákxtakli nac chúchut.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Acxni tzúculh spalh ca̱huán Pablo ca̱li̱tlá̱n ca̱huánilh hua̱k cristianos:
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 chí cahua̱yántit ca̱na actzú; yaj tú cali̱puhuántit pues ni̱ pa̱t makatzanka̱yá̱tit ni̱ para kancstum minchixitcán.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 A̱stá̱n má̱xtulh actzu simi̱ta y la̱ta ixlacati̱ncán cristianos pa̱xcatcatzí̱nilh Dios ixtahuá y tzúculh hua̱yán.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Xa̱makapitzi na̱ tapa̱xáhualh tziná y tamakslihuékelh Pablo, hua̱k tla̱n cua̱yáu.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Quili̱hua̱kcán cristianos tí xactaju̱ma̱náu jaé nac barco dos cientos setenta y seis xacuani̱táu.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 La̱ cua̱yankó̱u tzucuca maca̱ncán nac pupunú hua̱k trigo ni̱ma̱ ixli̱mincán ixma̱tzinca̱sní barco.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Acxni xkákalh cli̱lacachá̱u aktum pu̱latama̱n pero ni̱ xaccatzi̱yá̱u la̱ huanicán; cacxilhui ti̱tzú ixquilhtú̱n kalhí muntzaya. Makapitzi tzúculh tahuán:
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Tuncán tzucuca ca̱chucucán tasíu ni̱ma̱ ixtali̱chí̱n anclas, nac pupunú ca̱makxtakca; na̱ ca̱xcutca amá quihui ni̱ma̱ ixli̱ma̱lakspitcán barco. Amá lháka̱t ni̱ma̱ ixli̱tla̱huán barco ca̱ma̱cxtuca nac ixakstí̱n, y u̱n tzúculh li̱n barco nac ixquilhtu̱n pupunú.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Xaccha̱ma̱nahuá ixquilhtú̱n acxni ¡lhkenn! quinca̱maca̱nín chúchut quibarcojcán lacatum ní ca̱lujua. Ixlacati̱n barco tzúculh li̱ta̱ktzí muntzaya y xala ixtanké̱n tzúculh lactucxa ixli̱tlihueke chúchut acxni ixtahuacaya̱chi.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Hua̱k aquín chu̱tá ¡slupp! xacya̱náu y amá soldado tahuánilh capitán Julio:
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Xlá lacapá̱stacli ixamigo Pablo y lakma̱xtupútulh ixli̱stacni huá ni̱ li̱ma̱tlá̱ni̱lh y huata ma̱paksí̱nalh:
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 y xa̱makapitzi catamaclacásquilh lactzu lhtacala o xatu̱ta tataka̱sa, pero catatzáksalh tachá̱n ixquilhtu̱n pupunú.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.