2 Coríntios 7

Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Li̱ta̱camán, para Dios quinca̱ma̱lacnu̱nini̱tán ama quinca̱ma̱xqui̱yá̱n quintapa̱xahua̱ncán, calacputzáu lakmakaná̱u tú ma̱laktzanké quimacnicán y quintalacapa̱stacnicán. Cali̱scujui Dios ixli̱hua̱k quinacujcán tí ma̱si̱ni̱t quinca̱lakalhamaná̱n.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Li̱ta̱camán, ¿hua̱nchi ni̱ quila̱lakalhamaná̱u ca̱na actzú? Aquín ni̱tí cta̱ra̱slakni̱táu, ni̱tí cakskahuini̱táu, ni̱tí tú cmaklhti̱ni̱táu,
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 ni̱ para cca̱li̱ya̱huamá̱n lacsnú̱n lani̱tántit porque ni̱ caj maktum cca̱huanini̱tán cca̱lakalhamaná̱n ixli̱hua̱k quinacú xlacata nacca̱makta̱yayá̱n y hasta cca̱lakni̱yá̱n para tamaclacasquiní.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Aquit cca̱li̱pa̱huaná̱n y cca̱li̱pa̱xahuayá̱n la̱ li̱pa̱huaná̱tit Jesús, y ma̱squi cakxtakajnán ctiyá li̱camama y tapa̱xahuá̱n acxni cca̱lacapa̱stacá̱n.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 La̱ta ctichá̱u nac Macedonia ni̱ lá cjaxni̱táu porque cani̱huá ni̱ quinca̱cxilhputuncaná̱n, quinca̱ta̱ra̱slakcaná̱n y quinacujcán snu̱n lakaputzá.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Pero amá Dios tí ca̱ma̱xquí tapa̱xahuá̱n tí talakaputzá quinca̱ma̱lakacha̱nín quinta̱camcán Tito
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 y quinca̱makapa̱xahuán la̱ cha̱lh. Ma̱squi ma̱s quinca̱makapaxahuán acxni quinca̱huanín la̱ cuentájtit acxni ca̱lakpaxia̱lhnán, la̱ quila̱lacata̱stacá̱u xlacata nacana̱chá, la̱ quila̱li̱lakaputzayá̱u y li̱puhuaná̱tit tú cpa̱xtokni̱t. ¡Chí xli̱ca̱na cca̱li̱pa̱xahuayá̱n!
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Aquit snu̱n cli̱púhualh la̱ cca̱kahuanín nac xa̱ktum quincarta porque ccatzí la̱ cca̱ma̱lakaputzí̱n, pero chí yaj tú cli̱puhuán porque ma̱squi cca̱ma̱lakaputzí̱n laktzú quilhtamacú
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 ca̱makta̱yán nalakxta̱pali̱yá̱tit milatama̱tcán. Chí acxni clacapa̱staca tú cca̱huanín cpa̱xahuá pues huixín li̱lakaputzátit quintachihuí̱n y Dios ca̱cxilhlacachín nacmakta̱yayá̱n. Chí ccatzí xlacata quintakahua ca̱macuanín,
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 porque Dios ca̱cxilhlacachín amá tí tali̱lakaputzá tú ni̱ tla̱n tatlahuani̱t y ca̱makta̱yá natalakxta̱palí ixlatama̱tcán xlacata natataxtuní. Pero tí tali̱lakaputzá tú ni̱ tla̱n ca̱taxtúnilh la̱ ixtalaclhca̱ni̱t ama talaktzanká porque ni̱ tali̱puhuán ixtala̱kalhi̱ncán ni̱ma̱ takalhí ixlacatí̱n Dios.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Huixín li̱lakaputzátit tú ixpa̱xtokni̱tántit y ca̱cxílhtit la̱ ca̱makta̱yán Dios. Ma̱squi ni̱ hua̱k li̱piná̱tit cuenta la̱ tzacá̱tnalh amá chixcú mi̱cstucán lacputzátit la̱ nata̱lacca̱xlayá̱tit, ca̱makasi̱tzí̱n, ca̱ma̱ma̱xaní̱n tú ixtlahuani̱t, quila̱kalasquiníu tú natlahuayá̱tit; pero ni̱ aklhu̱hua̱tnántit y ma̱xoko̱ní̱tit tú ixtlahuani̱t namá chixcú.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Aquit ni̱ cca̱ma̱lakacha̱nín amá carta xlacata nacma̱ma̱xaní tí tláhualh namá tala̱kalhí̱n o xlacata nacmakta̱yá tí tlahuanica namá tala̱kalhí̱n, aquit cca̱ma̱lakacha̱nín amá carta xlacata nacca̱li̱cxilá̱n para quila̱li̱pa̱huaná̱u y tlahuayá̱tit tú quima̱cxcatzí̱ni̱lh Dios nacca̱li̱ma̱paksi̱yá̱n.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Aquit cpa̱xáhualh acxni ccátzi̱lh la̱ quila̱kaxmatui y ma̱s cpa̱xáhualh porque Tito pa̱xcatcatzi̱niyá̱n la̱ makta̱yátit ni̱tú natzanka̱ní. ¡Snu̱n pa̱xahuá!
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Chí ccatzí ni̱ cakskáhuilh Tito acxni cuánilh huixín tla̱n catzi̱yá̱tit. Aquit siempre cca̱huanini̱tán tú xli̱ca̱na y chí na̱ xli̱ca̱na qui̱táxtulh la̱ cuánilh Tito xlacata cli̱pa̱xahuá milatama̱tcán.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Xlá ni̱ lá aktzonksuá la̱ ca̱li̱tlá̱n y li̱pa̱xáu maklhti̱nántit y kaxpáttit tú cca̱huanín. Tito snu̱n ca̱lakalhamaná̱n
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 y aquit ccatzí ni̱cxni ama quila̱li̱ma̱ma̱xani̱yá̱u cmilatama̱tcán.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.