2 Coríntios 7
Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs ARC
1 Li̱ta̱camán, para Dios quinca̱ma̱lacnu̱nini̱tán ama quinca̱ma̱xqui̱yá̱n quintapa̱xahua̱ncán, calacputzáu lakmakaná̱u tú ma̱laktzanké quimacnicán y quintalacapa̱stacnicán. Cali̱scujui Dios ixli̱hua̱k quinacujcán tí ma̱si̱ni̱t quinca̱lakalhamaná̱n.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Li̱ta̱camán, ¿hua̱nchi ni̱ quila̱lakalhamaná̱u ca̱na actzú? Aquín ni̱tí cta̱ra̱slakni̱táu, ni̱tí cakskahuini̱táu, ni̱tí tú cmaklhti̱ni̱táu,
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 ni̱ para cca̱li̱ya̱huamá̱n lacsnú̱n lani̱tántit porque ni̱ caj maktum cca̱huanini̱tán cca̱lakalhamaná̱n ixli̱hua̱k quinacú xlacata nacca̱makta̱yayá̱n y hasta cca̱lakni̱yá̱n para tamaclacasquiní.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Aquit cca̱li̱pa̱huaná̱n y cca̱li̱pa̱xahuayá̱n la̱ li̱pa̱huaná̱tit Jesús, y ma̱squi cakxtakajnán ctiyá li̱camama y tapa̱xahuá̱n acxni cca̱lacapa̱stacá̱n.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 La̱ta ctichá̱u nac Macedonia ni̱ lá cjaxni̱táu porque cani̱huá ni̱ quinca̱cxilhputuncaná̱n, quinca̱ta̱ra̱slakcaná̱n y quinacujcán snu̱n lakaputzá.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Pero amá Dios tí ca̱ma̱xquí tapa̱xahuá̱n tí talakaputzá quinca̱ma̱lakacha̱nín quinta̱camcán Tito
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 y quinca̱makapa̱xahuán la̱ cha̱lh. Ma̱squi ma̱s quinca̱makapaxahuán acxni quinca̱huanín la̱ cuentájtit acxni ca̱lakpaxia̱lhnán, la̱ quila̱lacata̱stacá̱u xlacata nacana̱chá, la̱ quila̱li̱lakaputzayá̱u y li̱puhuaná̱tit tú cpa̱xtokni̱t. ¡Chí xli̱ca̱na cca̱li̱pa̱xahuayá̱n!
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Aquit snu̱n cli̱púhualh la̱ cca̱kahuanín nac xa̱ktum quincarta porque ccatzí la̱ cca̱ma̱lakaputzí̱n, pero chí yaj tú cli̱puhuán porque ma̱squi cca̱ma̱lakaputzí̱n laktzú quilhtamacú
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 ca̱makta̱yán nalakxta̱pali̱yá̱tit milatama̱tcán. Chí acxni clacapa̱staca tú cca̱huanín cpa̱xahuá pues huixín li̱lakaputzátit quintachihuí̱n y Dios ca̱cxilhlacachín nacmakta̱yayá̱n. Chí ccatzí xlacata quintakahua ca̱macuanín,
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 porque Dios ca̱cxilhlacachín amá tí tali̱lakaputzá tú ni̱ tla̱n tatlahuani̱t y ca̱makta̱yá natalakxta̱palí ixlatama̱tcán xlacata natataxtuní. Pero tí tali̱lakaputzá tú ni̱ tla̱n ca̱taxtúnilh la̱ ixtalaclhca̱ni̱t ama talaktzanká porque ni̱ tali̱puhuán ixtala̱kalhi̱ncán ni̱ma̱ takalhí ixlacatí̱n Dios.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Huixín li̱lakaputzátit tú ixpa̱xtokni̱tántit y ca̱cxílhtit la̱ ca̱makta̱yán Dios. Ma̱squi ni̱ hua̱k li̱piná̱tit cuenta la̱ tzacá̱tnalh amá chixcú mi̱cstucán lacputzátit la̱ nata̱lacca̱xlayá̱tit, ca̱makasi̱tzí̱n, ca̱ma̱ma̱xaní̱n tú ixtlahuani̱t, quila̱kalasquiníu tú natlahuayá̱tit; pero ni̱ aklhu̱hua̱tnántit y ma̱xoko̱ní̱tit tú ixtlahuani̱t namá chixcú.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Aquit ni̱ cca̱ma̱lakacha̱nín amá carta xlacata nacma̱ma̱xaní tí tláhualh namá tala̱kalhí̱n o xlacata nacmakta̱yá tí tlahuanica namá tala̱kalhí̱n, aquit cca̱ma̱lakacha̱nín amá carta xlacata nacca̱li̱cxilá̱n para quila̱li̱pa̱huaná̱u y tlahuayá̱tit tú quima̱cxcatzí̱ni̱lh Dios nacca̱li̱ma̱paksi̱yá̱n.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Aquit cpa̱xáhualh acxni ccátzi̱lh la̱ quila̱kaxmatui y ma̱s cpa̱xáhualh porque Tito pa̱xcatcatzi̱niyá̱n la̱ makta̱yátit ni̱tú natzanka̱ní. ¡Snu̱n pa̱xahuá!
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Chí ccatzí ni̱ cakskáhuilh Tito acxni cuánilh huixín tla̱n catzi̱yá̱tit. Aquit siempre cca̱huanini̱tán tú xli̱ca̱na y chí na̱ xli̱ca̱na qui̱táxtulh la̱ cuánilh Tito xlacata cli̱pa̱xahuá milatama̱tcán.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Xlá ni̱ lá aktzonksuá la̱ ca̱li̱tlá̱n y li̱pa̱xáu maklhti̱nántit y kaxpáttit tú cca̱huanín. Tito snu̱n ca̱lakalhamaná̱n
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 y aquit ccatzí ni̱cxni ama quila̱li̱ma̱ma̱xani̱yá̱u cmilatama̱tcán.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.