Tiago 3
Xasasti talacaxlan (TOCNT) vs VC
1 Nata̠lán, ni̠ luu cha̠lhu̠hua nali̠taxtuputuná̠tit cumu la̠ lactali̠pa̠hu ma̠kalhtahuake̠naní̠n, porque huixinín stalanca catzi̠yá̠tit pi̠ aquinín hua̠nti̠ ma̠siyuyá̠hu xtachuhuí̠n Dios cuentaj quili̠tlahuatcán hua̠ntu̠ ma̠siyuyá̠hu, porque aquinín a̠tzinú luu li̠pe̠cua naquinca̠ma̠pa̠ti̠ni̠caná̠n nac xlacatí̠n Dios para ni̠ xtalulóktat hua̠ntu̠ nahuaná̠hu ni̠ xachuná xa̠makapitzí̠n cristianos.
1 Meus irmãos, não haja muitos entre vós a se arvorar em mestres; sabeis que seremos julgados mais severamente,
2 Xli̠ca̠na pi̠ xli̠hua̠k aquinín lhu̠hua hua̠ntu̠ liaktzanka̠ta̠yayá̠hu y tlahuayá̠hu hua̠ntu̠ ni̠tlá̠n, pero para cha̠tum cristiano ne̠cxnicú aktzanka̠y hua̠ntu̠ li̠kalhchuhui̠nán xli̠ca̠na pi̠ tamá chixcú makaacchá̠n talacapa̠stacni y catzi̠y cuentaj tlahuay xli̠hua̠k xlatáma̠t.
2 porque todos nós caímos em muitos pontos. Se alguém não cair por palavra, este é um homem perfeito, capaz de refrear todo o seu corpo.
3 Cumu la̠ catzi̠yá̠tit, acxni̠ tantum cahua̠yu ma̠kalhnu̠yá̠hu xfreno xli̠ca̠na pi̠ tla̠n ma̠lakspitá̠hu y le̠ná̠hu la̠tachá nícu aquinín lacpuhuaná̠hu.
3 Quando pomos o freio na boca dos cavalos, para que nos obedeçam, governamos também todo o seu corpo.
4 Na̠chunali̠túm a̠ma̠ko̠lh laclanca barco xalac pupunú ma̠squi xli̠ca̠na pi̠ luu lakli̠lakaputza y ma̠squi tlihueke uú̠n tahuacaniya̠chi hua̠ntu̠ sakalé̠n, pero a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ tama̠tla̠huani̠má̠nalh xli̠ca̠na pi̠ caj actzu̠ timón kalhi̠y hua̠ntu̠ xli̠ma̠tla̠huani̠cán huá tla̠n tali̠lé̠n nícu xlacán tale̠mputún.
4 Vede também os navios: por grandes que sejam e embora agitados por ventos impetuosos, são governados com um pequeno leme à vontade do piloto.
5 Na̠ luu xta̠chuná qui̠taxtuy quisi̠maka̠tcán, ma̠squi xli̠ca̠na pi̠ la̠ta quili̠tantumi̠nicacán huá a̠tzinú ni̠ti̠cu xkásat porque luu actzú, pero xli̠ca̠na pi̠ lhu̠hua hua̠ntu̠ xlá xutla̠n tlahuay. ¡Xta̠chuná qui̠taxtuy cumu la̠ actzu̠ lhcúya̠t hua̠ntu̠ tla̠n pu̠xkoyuhuili̠y aktum lanca ca̠quihuí̠n!
5 Assim também a língua é um pequeno membro, mas pode gloriar-se de grandes coisas. Considerai como uma pequena chama pode incendiar uma grande floresta!
6 Y tamá si̠máka̠t tla̠n li̠taxtuy cumu la̠ lhcúya̠t. Quisi̠maka̠tcán huili̠cani̠t nac quimacnicán hua̠ntu̠ nquinca̠ma̠huaniyá̠n hasta ma̠squi hua̠ntu̠ li̠xcájnit, ma̠squi caj pu̠lactum y ni̠ xli̠ca̠na hua̠ntu̠ quinca̠ma̠huani̠yá̠n, pero quili̠lancacán quinca̠ma̠xcajua̠li̠yá̠n. Umá quisi̠maka̠tcán huá ma̠n tali̠ma̠pasi̠ni̠t clhcuya̠tcán akskahuiní la̠qui̠ na̠ xli̠hua̠k quilatama̠tcán nama̠xcajua̠li̠yá̠hu ma̠squi hua̠ntu̠ ni̠ li̠xcájnit xuani̠t la̠qui̠ nalaktzanka̠yá̠hu.
6 Também a língua é um fogo, um mundo de iniqüidade. A língua está entre os nossos membros e contamina todo o corpo; e sendo inflamada pelo inferno, incendeia o curso da nossa vida.
7 Cristianos tla̠n tama̠ma̠ntzujli̠y la̠tachá túcuya̠ takalhí̠n, cumu la̠ tu̠ takosa nac ca̠u̠ní̠n xa̠hua lhu̠hua hua̠ntu̠ tatasakaán nac ca̠tiyatni, na̠chuná hua̠ntu̠ talamá̠nalh nac pupunú, y xli̠ca̠na pi̠ ca̠ma̠ma̠ntzujli̠y;
7 Todas as espécies de feras selvagens, de aves, de répteis e de peixes do mar se domam e têm sido domadas pela espécie humana.
8 pero tamá si̠máka̠t ni̠para cha̠tum cristiano a̠ makatlajay, xlá ni̠ tama̠sta̠y namakatlajacán, xa̠huachí porque lhu̠hua li̠xcájnit xveneno kalhi̠y hua̠ntu̠ ma̠laktzanke̠ya̠huanán.
8 A língua, porém, nenhum homem a pode domar. É um mal irrequieto, cheia de veneno mortífero.
9 Xli̠ca̠na pi̠ huá quisi̠maka̠tcán li̠lakachixcuhui̠yá̠hu Quintla̠ticán Dios acxni̠ quilhtli̠niyá̠hu y kalhtahuakaniyá̠hu, na̠ hua li̠túm quisi̠maka̠tcán li̠huaná̠hu pi̠ catu̠huá xca̠akspúlalh a̠ma̠ko̠lh cristianos hua̠nti̠ ca̠si̠tzi̠niyá̠hu ma̠squi xli̠ca̠na pi̠ huá Dios na̠ ca̠ma̠lacatzuqui̠ni̠t, huá ca̠tlahuani̠t la̠qui̠ natakalhi̠y hua̠ntu̠ lacuán talacapa̠stacni cumu la̠ xlá kalhi̠y.
9 Com ela bendizemos o Senhor, nosso Pai, e com ela amaldiçoamos os homens, feitos à semelhança de Deus.
10 Lacatumá quinquilhnicán antanícu taxtuya̠chi a̠má lacuán tachuhuí̠n hua̠ntu̠ li̠kalhtahuakaniyá̠hu Dios nac quioracioncán, xa̠hua a̠má lacli̠xcájnit tachuhuí̠n hua̠ntu̠ cala̠huá ca̠liaktlakaxakatli̠yá̠hu hua̠nti̠ ca̠si̠tzi̠niyá̠hu. Nata̠lán, aquit tancs cca̠huaniyá̠n pi̠ ni̠chuná xlí̠lat.
10 De uma mesma boca procede a bênção e a maldição. Não convém, meus irmãos, que seja assim.
11 Caj luu li̠huana̠ calacapa̠stáctit: nac aktum musni, ¿pi̠ tla̠n taxtuya̠chi xaseksi chúchut, y na̠ antiyali̠túm nataxtuya̠chi xú̠n chúchut?
11 Porventura lança uma fonte por uma mesma bica água doce e água amargosa?
12 Porque chuná cumu la̠ akatum skatán ni̠lay lá̠xux nahuán xtahuácat, na̠ ni̠para akatum a̠síhui̠t xtahuácat nahuán uvas, huá xpa̠lacata cca̠li̠huaniyá̠n pi̠ aktum musni antanícu taxtuya̠chi skahuihui y squija chúchut, ni̠lay pi̠ antiyali̠túm taxtuya̠chi skoko chúchut.
12 Acaso, meus irmãos, pode a figueira dar azeitonas ou a videira dar figos? Do mesmo modo a fonte de água salobra não pode dar água doce.
13 Para nac milaksti̠pa̠ncán lama cha̠tum cristiano hua̠nti̠ maklhcatzi̠cán pi̠ luu skalala, pus tancs cali̠ma̠síyulh xlatáma̠t la̠ta tu̠ tla̠n tlahuay la̠qui̠ xli̠hua̠k cristianos nataucxilha pi̠ ca̠na skalala, tla̠n xca̠li̠catzi̠naní̠t xta̠cristianos chuná cumu la̠ ma̠akata̠ksni̠y xli̠skalala.
13 Quem dentre vós é sábio e inteligente? Mostre com um bom proceder as suas obras repassadas de doçura e de sabedoria.
14 Pero para ma̠sta̠yá̠tit quilhtamacú xlacata naca̠makatlajayá̠n nac minacujcán taquiclhcatza xa̠hua tasi̠tzi, y la̠tachá túcuya̠ tascújut tlahuayá̠tit, huá chuná li̠tlahuayá̠tit porque caj hui̠ntí ta̠la̠makatlajapá̠tit, pero tancs cca̠huaniyá̠n pi̠ ni̠para tzinú ca̠mini̠niyá̠n tlancaj naca̠li̠maklhcatzi̠caná̠tit porque ni̠ aksti̠tum ma̠kantaxti̠pá̠tit cumu la̠ lacasquín Dios nama̠kantaxti̠yá̠tit xtascújut.
14 Mas, se tendes no coração um ciúme amargo e gosto pelas contendas, não vos glorieis, nem mintais contra a verdade.
15 Y para tícu chuná li̠lacata̠qui̠nán xtascújut hua̠ntu̠ tlahuama xa̠hua xli̠skalala, ni̠ xli̠ca̠na huá ma̠xqui̠ni̠t xli̠skalala a̠má lanca tali̠pa̠hu Dios hua̠nti̠ huilachá nac akapú̠n, sinoque antá uú nac ca̠quilhtamacú catzi̠nini̠t tamá talacapa̠stacni, huá xli̠skalalacán cristianos y hasta na̠ pektanu̠ni̠t akskahuiní.
15 Esta não é a sabedoria que vem do alto, mas é uma sabedoria terrena, humana, diabólica.
16 Porque xli̠hua̠k antanícu huí taquiclhcatza xa̠hua tasi̠tzi, ne̠cxnicú tasiyuy hua̠ntu̠ tla̠n tascújut sinoque caj xma̠n huá tasiyuy hua̠ntu̠ li̠xcájnit xa̠hua hua̠ntu̠ ni̠ti̠ li̠macuán.
16 Onde houver ciúme e contenda, ali há também perturbação e toda espécie de vícios.
17 Pero xli̠hua̠k a̠ma̠ko̠lh cristianos hua̠nti̠ xli̠ca̠na takalhi̠y xtalacapa̠stacni xa̠hua xli̠skalala hua̠ntu̠ Dios ma̠sta̠y, xlacán luu aksti̠tum tale̠má̠nalh xlatama̠tcán, takalhi̠y tla̠n tapuhuá̠n, tla̠n tacatzi̠y, la̠tachá tícuya̠ cristianos hua̠k talakalhamán, acxni̠ para túcu ca̠huanicán o para ca̠ma̠peksi̠cán xlacán li̠pa̠xúhu takalhakaxmatni̠nán, para túcu ni̠tlá̠n ca̠tlahuanicán tapa̠xcatlé̠n y tama̠tzanke̠nani̠nán; acxni̠ takalhchuhui̠nán tahuán hua̠ntu̠ xtalulóktat y xliankalhi̠ná tatlahuay hua̠ntu̠ lacuán tascújut.
17 A sabedoria, porém, que vem de cima, é primeiramente pura, depois pacífica, condescendente, conciliadora, cheia de misericórdia e de bons frutos, sem parcialidade, nem fingimento.
18 Xli̠hua̠k cristianos hua̠nti̠ tali̠lakaputzamá̠nalh xlacata pi̠ li̠pa̠xúhu y akatziyanca catalatáma̠lh xa̠makapitzí̠n cristianos, luu xta̠chuná ca̠qui̠taxtuniy cumu lá̠mpara tachamá̠nalh hua̠ntu̠ tla̠n latáma̠t, y acxni̠ nalakchá̠n quilhtamacú la̠ta natamakalay hua̠ntu̠ tachani̠t nac xlatama̠tcán cristianos xli̠ca̠na pi̠ natasiyuy hua̠ntu̠ li̠pa̠xúhu y aksti̠tum latáma̠t hua̠ntu̠ na̠ natakalhi̠y.
18 O fruto da justiça semeia-se na paz para aqueles que praticam a paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.