Atos 16

Xasasti talacaxlan (TOCNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Pablo y Silas tácha̠lh nac aktum ca̠chi­quí̠n xuanicán Derbe y aca­li̠stá̠n tácha̠lh nac Listra. Antá tama̠­nók­lhulh cha̠tum kahuasa xuanicán Timoteo. Eé kahuasa y na̠ chuná xtzí hua̠nti̠ judía xuani̠t xta­li̠­pa̠­huán Jesús, pero xtla̠t griego xuani̠t.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Xli̠­hua̠k nata̠lán xalac Listra chu xalac Iconio xta­pa̠x­qui̠y Timoteo.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pus huá xpa̠­la­cata li̠huá­nilh Pablo pi̠ caca̠s­ta̠­lá­nilh la̠tachá nícu xlá xtiamajcú. Pero pu̠lh cir­cun­ci­dar­tla­huá­calh la̠qui̠ ni̠ nata­li̠­si̠­tzi̠y judíos hua̠nti̠ xta­hui­lá̠­nalh nac a̠ma̠ko̠lh ca̠chi­qui̠ní̠n anta­nícu nataán tali̠­chu­hui̠nán Jesús porque xli̠­hua̠k xca­tzi̠cán pi̠ ni̠ judío xuani̠t xtla̠t.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Acxni̠ chuná tat­la­hua­ko̠lh xlacán tatá­ca̠xli y la̠ta xanícu xlacán xta­ti̠­taxtuy xta­li̠­ma̠­kalh­chu­hui̠ni̠y cris­tianos hua̠ntu̠ xta­la­ca̠x­tla­huani̠t tapéksi̠t a̠ma̠ko̠lh após­toles chu lak­ko̠­lu­tzi̠nni hua̠nti̠ xta­puxcún nac Jeru­salén hua̠ntu̠ naca̠­li̠­ma­cuaniy hua̠nti̠ ni̠ judíos.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ama̠­ko̠lh nata̠lán hua̠nti̠ ni̠ judíos luu xli̠­ca̠na ca̠li̠­ma̠uxca̠­ní̠­calh, y cha̠li cha̠lí ma̠s xta­li̠­hua­qui̠ma hua̠nti̠ xta­li̠­pa̠­huán Quim­pu̠­chi­nacán Jesús.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Espíri­tu Santo ca̠ma̠­lac­pu­huá̠­ni̠lh Pablo, Silas y Timoteo xla­cata pi̠ ni̠ cata­liakchu­huí̠­nalh xta­chu­huí̠n Jesús nac xapu̠­la­tama̠n Asia, huata caj tati̠­la­ca­tza̠­la­huí­li̠lh, tati̠­tax­tulh nac xamu­ni­cipio Frigia y Gala­cia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Aca­li̠stá̠n tácha̠lh anta­nícu tzucuy ma̠pek­si̠nán aktum pu̠la­tama̠n hua̠ntu̠ xuanicán Misia y antá xta­cha̠m­putún nac Bitinia, pero huata Espíri­tu Santo ni̠ ca̠má̠x­qui̠lh quilh­ta­macú antá nataán.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Huata nac Misia na̠ caj ti̠tum tati̠­táx­tulh y tácha̠lh nac Troas.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Hua­tiyá a̠má tzi̠sní nac Troas Pablo ma̠la­ca­hua̠­ní̠­calh xlá úcxilhli cha̠tum chixcú xalac Mace­donia antá xla­ka­láya y chiné xli̠­ma̠aka­tzan­ke̠ma: “Cat­lahua li̠tlá̠n, caqui­la̠­lak­míhu uú nac Mace­donia y caqui­la̠­mak­ta̠­yáhu.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Acxni̠ chuná li̠ma̠­la­ca­hua̠­ni̠­ko̠lh Pablo, la̠li̠­huán ctzu­cúhu taca̠­xá̠hu la̠qui̠ naca­ná̠hu liakchu­hui̠­na­ná̠hu xta­chu­huí̠n Jesús hua̠ntu̠ ma̠sta̠y lak­táxtut nac Mace­donia porque xac­ca­tzi̠­yá̠hu pi̠ huá Dios antá xquin­ca̠­ma­ca̠m­putún.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Nac Troas cta­jú̠hu nac aktum barco y ti̠tum cáhu nac isla de Samot­racia y hasta li̠cha̠lí cchá̠hu nac xaca̠­chi­quí̠n Neapolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Aca­li̠stá̠n chú cchá̠hu nac Filipos, antá uú lhu̠hua xta­hui­lá̠­nalh cris­tianos ro­manos, xa̠huachí huá u̠má ca̠chi­quí̠n hua̠ntu̠ tlak lanca la̠ta xli̠­hua̠k hua̠ntu̠ xca̠­ma̠­peksi̠y Mace­donia; juerza aklhu̠hua quilh­ta­macú antá xac­la­ma̠­náhu.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Maktum quilh­ta­macú sábado acxni̠ xli̠­hua̠k judíos xta­jaxa cáhu nac xquilhtú̠n kalh­tu̠­choko hua̠ntu̠ lacatzú xti̠­taxtuy nac ca̠chi­quí̠n, porque quin­ca̠­li̠­ta̠­kalh­chu­hui̠­nancán pi̠ antá xta­ta­mac­xtumi̠y cris­tianos la̠qui̠ nata­kalh­ta­hua­kaniy Dios. Antá xta­ta­mac­xtu­mi̠ni̠t maka­pi­tzí̠n lac­chaján, aquinín culucs cta­hui­láhu y ctzu­cúhu ca̠li̠­ma̠­kalh­chu­hui̠­ni̠­yá̠hu xta­chu­huí̠n Jesús.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Nac xlak­sti̠­pa̠ncán a̠ma̠ko̠lh lac­chaján xuí cha̠tum pusca̠t xalac Tiatira xuanicán Lidia xlá xca̠sta̠y xala­cuán lháka̠t, u̠má pusca̠t luu xli̠­pa̠­huán Dios y acxni̠ xkax­mat­nima xta­chu­huí̠n Pablo Quim­pu̠­chi­nacán lak­pa­lí̠­nilh xnacú la̠qui̠ naca̠­najlay hua̠k hua̠ntu̠ xli̠­chu­hui̠­nama.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Acxni­tiyá a̠má quilh­ta­macú Lidia taakmú­nulh xa̠hua xli̠­hua̠k xli̠­ta­la­ka­pasni. Aca­li̠stá̠n Lidia chiné quin­ca̠­huanín:
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Antá nac eé ca̠chi­quí̠n xuí cha̠tum tzuma̠t hua̠nti̠ xak­chi­pa­nini̠t xta­la­ca­pa̠s­tacni cha̠tum xes­pí­ritu akska­huiní hua̠nti̠ xca̠­ma̠­lak­cha̠ni̠y xca̠­ma̠x­tuniy csuertejcán cris­tianos, y cumu xlá xatastá̠n tasa̠cua xuani̠t xpu̠­chi­naní̠n tapa­ra̠xlá xta­ma̠­ta̠­ji̠nán y la̠ná xca̠­ma̠t­la­ji̠ni̠t tumi̠n. Maktum quilh­ta­macú acxni̠ xaca­ma̠­náhu kalh­ta­hua­ka­ni­yá̠hu Dios nac xquilhtú̠n kalh­tu̠­choko cma̠­nok­lhúhu a̠má tzuma̠t.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Xlá tzú­culh quin­ca̠s­ta̠­la­niyá̠n y chiné xqui­lhama la̠qui̠ hua̠k nata­kax­mata.
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Anka­lhí̠n chuná xuan acxni̠ antá xac­ti̠­tax­tu­yá̠hu y maktum quilh­ta­macú juerza maka­si̠­tzi̠lhá Pablo, la̠li̠­huán lak­tás­pitli y chiné huá­nilh a̠má espí­ritu hua̠ntu̠ xmaka­tla­jani̠t:
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Pero huata xpu̠­chi­naní̠n a̠má tzuma̠t acxni̠ tacá­tzi̠lh hua̠ntu̠ xtla­hua­ni­cani̠t li̠pe̠cua la̠ta tasí̠­tzi̠lh porque niajlay cati­ta­li̠t­lá­jalh tumi̠n, huá xpa̠­la­cata tali̠­chí­palh Pablo y Silas y ca̠lé̠n­calh nac pu̠ma̠­peksí̠n.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Acxni̠ talí̠­cha̠lh nac xla­ca­ti̠ncán ma̠pek­si̠­naní̠n chiné tzú­culh tali̠­ma̠­la­capu̠y:
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Xlacán tama̠­si­yu­ni­má̠­nalh cris­tianos aktum xasa̠sti tala­ca­pa̠s­tacni la̠ta lácu luu xli̠­la­ta­ma̠tcán, pero aquinín ni̠ cma̠t­la̠n­ti̠­yá̠hu hua̠ntu̠ xlacán tahuán porque aquinín ro­manos.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Lhu̠hua cris­tianos antá xalaní̠n nac a̠má ca̠chi­quí̠n na̠ tata­la­ca­tzú­hui̠lh nac pu̠ma̠­peksí̠n y lac­xtum takalh­mak­tá̠­yalh a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ xta­ta­la­ca­pu̠­má̠­nalh. Ama̠­ko̠lh ma̠pek­si̠­naní̠n tali̠­ma̠­pek­sí̠­nalh xla­cata pi̠ caca̠­ma̠­lak­xtú­calh clha­ka̠tcán y caca̠­li̠s­nók­calh lasasa.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Aca­li̠stá̠n chú acxni̠ Pablo y Silas ca̠li̠s­nok­kó̠­calh lasasa, ma̠pek­sí̠­calh cha̠tum tropa hua̠nti̠ xmak­ta­kalhnán nac pu̠la̠­chi̠n xla­cata pi̠ antá caca̠­ta­mác­nu̠lh y luu cuentaj caca̠t­lá­hualh xla­cata ni̠ naca̠­ma­ka­tza̠lay porque huata huá nama̠­pa̠­ti̠­ni̠cán.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Acxni̠ chuná li̠ma̠­pek­sí̠­calh a̠má tropa hua̠nti̠ xmak­ta­kalhnán nac pu̠la̠­chi̠n li̠huaca ca̠ta­mac­nu̠chá hasta nac xtanké̠n, porque xpe̠­cuán para naca̠­ma­ka­tza̠lay, y na̠ ca̠ma̠­tan­tu̠­nú̠­calh xtan­tu̠ncán lac­tu̠­lanca pák­lha̠t hua̠ntu̠ xuanicán cepo porque luu chuná xca̠­li̠­lak­xqui­ti­nu̠­nicán xtan­tu̠ncán tachí̠n.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Pero acxni̠ luu xita̠t­lani̠t tzi̠sní Pablo y Silas xta­kalh­ta­hua­ka­ni­má̠­nalh Dios y xta­quilh­tli̠­ni­má̠­nalh, y xa̠maka­pi­tzí̠n tachí̠n caj cacs xta­kax­mat­má̠­nalh.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Chuná a̠má xta­quilh­tli̠­má̠­nalh acxni̠ caj xamaktum tachí­quilh tíyat y xamá̠­lacchi a̠má pu̠la̠­chi̠n sac­stucán tata­lá­qui̠lh, na̠chuná cadenas hua̠ntu̠ xca̠­li̠­ma­ca­chi̠­cani̠t sac­stucán lhken tata­mó­kosli la̠ta tatáx­cutli xli̠­hua̠k tachí̠n.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Amá tropa hua̠nti̠ xmak­ta­kalhnán nac pu̠la̠­chi̠n acxni̠ xlá lakáhua y úcxilhli pi̠ hua̠k xamá̠­lacchi pu̠la̠­chi̠n xta­ta­la­qui̠ni̠t, xtat tlá­hualh xma̠­chi̠ta y sacstu xámaj tacux­mu̠lh­tucuy porque xlá xlac­pu­huán pi̠ a̠ma̠ko̠lh tachi̠ní̠n hua̠k xta­tza̠­lani̠t y huá xamá̠­calh ma̠xo­ko̠­ni̠cán.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Pero Pablo úcxilhli hua̠ntu̠ xtla­huama, la̠li̠­huán qui­lhá­nilh y chiné huá­nilh:
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Amá tropa ma̠pek­sí̠­nalh pi̠ cali̠­mi­ní­calh aktum li̠maksko, acxni̠ ma̠x­quí̠­calh tuncán tánu̠lh nac pu̠la̠­chi̠n pero la̠ta xpe̠­cuama li̠pe̠cua clhpi­pima, y acxni̠ ca̠lák­cha̠lh Pablo y Silas tuncán ca̠la­ka­ta­tzo­kós­talh.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Aca­li̠stá̠n ca̠ta­mác­xtulh nac quilhtí̠n y antá chiné ca̠ka­lhás­quilh:
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 —Cali̠­pá̠­huanti Quim­pu̠­chi­nacán Jesúc­risto la̠qui̠ chuná naca̠­lak­ma̠x­tu­ca­ná̠tit huix chu xli̠­hua̠k mili̠­ta­la­ka­pasni —takalh­tí̠­nalh Pablo y Silas.
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Ma̠squi luu íta̠t tzi̠sa xuani̠t a̠má chixcú cá̠le̠lh nac xchic y antá Pablo y Silas tzú­culh tali̠­ma̠­kalh­chu­hui̠ni̠y xta­chu­huí̠n Dios xli̠­hua̠k hua̠nti̠ antá xta­hui­lá̠­nalh nac a̠má chiqui.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Y cumu xli̠­pu̠tum tali̠­pá̠­hualh Jesús, hua­tiyá a̠má ca̠tzi̠sní a̠má chixcú chu xli̠­hua̠k hua̠nti̠ xli̠­ta­la­ka­pasni tataakmú­nulh, pero pu̠lh ca̠che­ke̠­ní­calh anta­nícu xca̠­li̠­ma̠­ta­ka̠­hui̠­cani̠t lasasa acxni̠ ca̠s­nók­calh.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Aca­li̠stá̠n a̠má tropa cá̠le̠lh nac xchic y ca̠má̠­hui̠lh y xlá xa̠hua pu̠tum xli̠­ta­la­ka­pasni luu li̠pe̠cua la̠ta xta­pa̠­xu­hua­má̠­nalh porque na̠ aya xta­li̠­pa̠­huani̠t Jesús.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Li̠tzi̠sa a̠ma̠ko̠lh ma̠pek­si̠­naní̠n tali̠­ma̠­pek­sí̠­nalh xla­cata pi̠ catáalh maka­pi­tzí̠n poli­cias la̠qui̠ nata­huaniy a̠má tropa hua̠nti̠ xmak­ta­kalhnán nac pu̠la̠­chi̠n xla­cata pi̠ caca̠­ta­mac­xtulhá nac pu̠la̠­chi̠n y caca̠­mák­xtekli hua̠nti̠ xca̠­chi̠­cani̠t.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Entonces a̠má chixcú tuncán lákalh Pablo y chiné huá­nilh:
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Pero huata Pablo chiné ca̠huá­nilh a̠ma̠ko̠lh policia:
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Acxni̠ poli­cias tahuá­nilh a̠ma̠ko̠lh ma̠pek­si̠­naní̠n pi̠ Pablo y Silas na̠ ro­manos xta­huani̠t xlacán la̠n tapé̠­cualh.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Y juerza talá­kalh, tas­quí­nilh li̠tlá̠n xla­cata pi̠ caca̠­ma̠­tzan­ke̠­na­ní­calh para taaktzán­ka̠lh, y tahuá­nilh xla­cata pi̠ cata­táx­tulh nac pu̠la̠­chi̠n y catáalh nac a̠laca­túnuj ca̠chi­quí̠n.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Acxni̠ chú xlacán tatáx­tulh nac pu̠la̠­chi̠n ti̠tum ta̠alh nac xchic Lidia, y xli̠­hua̠k hua̠nti̠ aya xta­li̠­pa̠­huán Jesús tata­mac­xtú­mi̠lh xlacán tzú­culh tama̠­kalh­chu­hui̠ni̠y xla­cata pi̠ ni̠ cata­tax­la­juáni̠lh nac xta­ca̠­naj­latcán y a̠tzinú tlak cata­tu̠x­cá̠­ni̠lh. Acxni̠ chuná ca̠ma̠­kalh­chu­hui̠­ni̠­ko̠lh tatá­ca̠xli nac Filipos y táalh.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.