Romanos 4
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs VC
1 Epraham in nəukətɨ nəuanɨləuɨs mɨn rəha Isrel aupən. Otətəlɨg-to e nati Epraham təmeruh məmə in suaru rəha nəhruahruiən e nəhmtɨ Uhgɨn.
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 — ausente —
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 — ausente —
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Nian iətəmimi kəti tatol uək o nətəouiən, kəni rəhan iərmənɨg təsəniən məmə rəhan nətəouiən in neaniən kəti kəm in, mətəu iərmənɨg təkeikei məfən nətəouiən o rəhan uək.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Mətəu kitah kəsotoliən uək məmə okəhuva motəhruahru e nəhmtɨ Uhgɨn. Kitah kotəhatətə əmə e Uhgɨn, kəni in tatol məmə kitah kəhuva motəhruahru e rəhatah nəhatətəiən. Uhgɨn pɨsɨn əmə in tatol nətəmimi mɨn u kotərah kəutəhuva məutəhruahru e nəhmtɨn.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Tefɨt in mɨn təməghati e nati u nian in təməni pətɨgəm məmə nəuvɨriən pəhriən tatuvən o iətəmimi iətəm Uhgɨn tətəni məmə in təhruahru e nəhmtɨn, mətəu səniəmə e noliən təuvɨr iətəm iətəmi u təmol. In təməni məmə,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Nəuvɨriən pəhriən tatuvən o nətəmimi u Uhgɨn təmafəl rəhalah noliən tərah,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Nəuvɨriən pəhriən tatuvən o iətəmi u Iərmənɨg təsaskəlɨmiən e nɨkin rəhan təfagə tərah.”
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Intəh. Kitah kəmotəghtati e noliən təuvɨr mɨn, kəni rəueiu kotəghati e nəhgi-pəniən.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 ?Kəni mətəu Uhgɨn təməni e nian pəhruvən məmə Epraham in təhruahru, nian kɨnəhgi=pən rəkɨs uə nian kəsəhgi=pən əhanəhiən? Uhgɨn təmaupən məni lanəha, uərisɨg kəpanəhgi=pən.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 ?Kəni təməhgi=pən Epraham o nak? In nəmtətiən əmə iətəm təməgətun pəhriən məmə in tɨnəhruahru rəkɨs e nəhmtɨ Uhgɨn e rəhan nəhatətəiən. Tɨnəhruahru rəkɨs, kəni uərisɨg kəmanəhgi=pən.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Kəni in tatə rəha nətəmimi nəuvein mɨn, ilah nətəm kəməhgi=pən ilah, inu nətəm Isrel. Mətəu in səniəmə rəhalah tatə mətəu-inu kəməhgi=pən ilah, mətəu in rəhalah tatə mətəu-inu ilah mɨn kautohtəu=pən suaru rəha nəhatətəiən. Aupən ikɨn, rəhalah tatə Epraham təmɨtəu=pən suaru u nian kəsəhgi=pən əhanəhiən.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Uhgɨn təmol nəniəskasɨkiən kəm Epraham mɨne rəhan mɨn nəuanɨləuɨs mɨn məmə nɨftəni otuva rəhan o nian kəti. Mətəu Lou səniəmə suaru iətəm nəniəskasɨkiən u otuva mol nɨpəhriəniən lan. In otuva mol nɨpəhriəniən e nəhruahruiən iətəm təmsɨpən e suaru rəha nəhatətəiən.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Tol lanəha mətəu-inu nəmə nəniəskasɨkiən u tətuva matol nɨpəhriəniən o nətəmimi nətəm kəutarəriə əmə e Lou, kəni nɨkilah təhti məmə ilah kotəhruahru lan, kəni suaru rəha nəhatətəiən in nati əpnapɨn əmə, kəni nəniəskasɨkiən tol nati əpnapɨn əmə lan.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Mətəu nəghatiən u, in nɨpəhriəniən: Lou tətəni məmə nalpɨniən mɨne niəməha rəha Uhgɨn tatuvən o nətəmimi nətəm kəutatgəhli Lou, kəni ikɨn mɨn rəfin Lou əha ikɨn, nətəmimi kəutatgəhli. Tol lanəha, noliən rəha nɨtəu-pəniən Lou rəha nətəm Isrel tatiuvi=pa nalpɨniən mɨne niəməha rəha Uhgɨn, kəni təsoliən məmə nəniəskasɨkiən otuva mol nɨpəhriəniən.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Tol lanəha, nəniəskasɨkiən tətuva matol nɨpəhriəniən e nəmiəgəhiən rəhatah e suaru rəha nəhatətəiən məmə nəniəskasɨkiən otuva e nəuvɨriən iətəm Uhgɨn tətətuati lan kəm tah, kəni kitah kotəhrun pəhriən məmə rəhan nəniəskasɨkiən in rəha nəuanɨləuɨs mɨn rəfin rəha Epraham, səniəmə rəha nətəmi mɨn əmə u nətəm Uhgɨn təməfən Lou kəm lah, mətəu rəha nətəmimi mɨn u, ilah mɨn nətəm kautohtəu=pən suaru rəha nəhatətəiən rəha Epraham. In rəhatah ərəfin tatə.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Təhmen e Nauəuə Rəha Uhgɨn iətəm tətəni məmə, “Iəmol ik nəkuva tɨpɨ nətəmimi tepət.” E nəhmtɨ Uhgɨn, Epraham in rəhatah tatə. In təməhatətə e Uhgɨn iətəm tətəfən nəmiəgəhiən kəm nətəm kəmohmɨs, kəni in təhrun noliən natimnati e nati agɨn tɨkə.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Uhgɨn təməniəkɨs kəm Epraham məmə in otuva tatə rəha nəuanɨləuɨs mɨn tepət, kəni namipɨn mɨn okotepət motapirəkɨs. Kəni Epraham təmələhu=pən rəhan nətəlɨgiən təskasɨk e Uhgɨn məhatətə iəkɨs lan məmə nəghatiən rəhan, in nɨpəhriəniən, nati əpnapɨn in tiəkɨs agɨn məmə nəniəskasɨkiən otuva mol nɨpəhriəniən.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Nəhatətəiən rəhan təseiuaiuiən, nati əpnapɨn in təhrun məmə nɨpətɨn tɨnauəhli mɨnəhmen əmə o nɨmɨsiən mətəu-inu rəhan nu iuəkɨr o uan-hanrɨt, kəni təhrun məmə Serə tɨnapirəkɨs ikɨn katemək ikɨn kəni ko təseməkiən.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Epraham rəhan nəhatətəiən təməsauɨt-auɨtiən e nəniəskasɨkiən rəha Uhgɨn. Nɨpəhriəniən, rəhan nəhatətəiən təmeviə muva məskasɨk təhmɨn mɨn, kəni mətəfən nəni-viviən kəm Uhgɨn.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 In təməhrun vivi e nɨkin məmə Uhgɨn tatos nəsanəniən o noliən rəhan nəniəskasɨkiən tuva mol nɨpəhriəniən.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 O nati əha inəha, “Uhgɨn təməni məmə Epraham in təhruahru e nəhmtɨn e nəhatətəiən rəhan.”
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Nəghatiən u iətəm tətəni məmə, “Uhgɨn təməni məmə Epraham in təhruahru e nəhmtɨn,” kəməsəteiən məmə rəha Epraham pɨsɨn əmə,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 mətəu kəmətei mɨn məmə rəhatah, iətəm Uhgɨn otəni məmə kitah okotəhruahru e nəhmtɨn, kitah nətəm kəutəhatətə lan, inu Uhgɨn u təmosmiəgəh Iesu Iərmənɨg rəhatah e nɨmɨsiən.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Kəmegəhan=pa e Iesu tuva mɨmɨs o təfagə tərah mɨn rəhatah, kəni Uhgɨn təmol in təmiəgəh mɨn e nɨmɨsiən məmə in otol suaru məmə kitah okotəhruahru e nəhmtɨn.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.