Marcos 5
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs ARIB
1 Iesu mɨne rəhan mɨn nətəmimi kəməhuvən məhuvari əpəha e nɨtəni=pən e nəhu Lek Kaləli, əpəha ima nətəm Kerasa.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Nian Iesu təmeiuaiu e bot, kəni meruh suah kəti təmsɨpən əpəha e nɨpəg kəpiel mɨn, ikɨn katɨtənɨm nətəmimi ikɨn. Suah u narmɨn tərah tətatɨg lan.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Suah u tətatɨg əmə əpəha e suvət. Ko kəsaskəlɨmiən, kəni kəruru mɨn nəlisiən e nɨləuɨs uə sen.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Nian tepət kotəlis nəhlmɨn mɨne nəhlkɨn mɨne e sen. Mətəu nian rəfin təteatuv-eatuv sen, kəni matohratuv-ohratuv sen e nəhlmɨn mɨne nəhlkɨn mɨne, kəni məsanən pɨk məsəhmeniən e iətəmi kəti məmə otaskəlɨm.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Kəni lapɨn mɨne nərauiə mɨn mɨne nian rəfin, in tətan əpəha e suvət, mɨne əpəha e nɨtəuət mɨn, in pɨsɨn əmə, mətagət əfəməh, kəni matətei aru in e kəpiel asɨlə mɨn.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 Nian suah u təmafu Iesu əpəha isəu tətuva əhanəh, kəni təmaiu muvən meiuaiu mɨsin=pən nəulɨn ohni.
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 — ausente —
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 — ausente —
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Kəni Iesu təmətapuəh ohni məmə, “?Ik nərgəm pəh?” Mətəu təni məmə, “Nərgək u, Nɨmənin Tepət, mətəu-inu itɨmah tepət.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Kəni kəmotəni=pən əskasɨk kəm Iesu motɨsimaru motɨsimaru məmə otəsahli pətɨgəmiən ilah əha ikɨn əha.
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Ikɨn əha, pɨkəh mɨn tepət pɨk kəutahlu əpəha e nɨkalɨ nɨtəuət u.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Kəni narmɨn tərah mɨn əha kəməutasək=pən o Iesu məmə, “Kəsi, ahli=pən-to itɨmah iəkəhuvən o pɨkəh mɨn əpəha, megəhan e tɨmah iəkəhuvən motatɨg əpəha e lah.”
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Kəni Iesu təmegəhan e lah məmə okəhuvən, kəni narmɨn tərah mɨn əpəha kəmohiet e suah kəha məhuvən əpəha e pɨkəh mɨn. Pɨkəh mɨn əha kotəhmen e tu-tausɨn. Kəni pɨkəh mɨn ilah rəfin kəmotaiu məuteiuaiu e nɨpatu, kəni motiuvɨg=pən e nəhu motamnɨm.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Kəni nətəmimi nətəm kəutaugɨn pɨkəh mɨn u, kəmotaiu məhuvən motəni pətɨgəm nati u kəm nətəmimi mɨn əpəha e taun rəhalah, kəni motəni tuvən mapəkol əpəha lahuənu mɨn. Kəni nətəmimi tepət kəməhuva məmə okotafu-to nati u məmə kəməhro lanu.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Nian kəməhuva o Iesu, kəni motafu suah u narmɨn tərah mɨn kəmautatɨg lan aupən, tɨnəpəh nalməliən kəni mɨnuvən e napən mətəharəg, kəni narmɨlah təmiuvɨg ohni kəni motəgɨn.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Kəni nətəmimi mɨn u kəmoteh nati əhruahru e nəhmtɨlah, kəmotanus kəm ilah mɨn nəuvein nati u kəmoteh Iesu təmol e suah u mɨne pɨkəh mɨn.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Mətəu nətəmimi mɨn u e nɨtəni u kəmotəni=pən əskasɨk kəm Iesu məmə otatuvən məsatɨgiən əha imalah ikɨn.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Kəni nian Iesu tɨnɨtəlɨg=pən mɨn məmə otuvən e bot, mətəu suah u narmɨn tərah mɨn kəməutatɨg lan, təmolkeikei pɨk məmə otuvən ilah Iesu mɨne, kəni mətəni=pən kəm Iesu məmə, “Egəhan lak, pəh iəkuvnə kitah min itəmah.”
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Mətəu Iesu təməsegəhaniən, mətəu təməni=pən kəm in məmə, “Ɨtəlɨg=pən imam ikɨn, kəni manus kəm nətəmi imam ikɨn nati nak iətəm Uhgɨn ilɨs agɨn təmol kəm ik, kəni məmə in təmasəkəhruin ik.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Kəni təmuvən əpəha ikɨn Tekapolɨs mətəni pətɨgəm natimnati iətəm Iesu təmol kəm in. Kəni nian nətəmimi kəmotətəu, kəni kəmotauɨt pɨk ohni.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Kəni Iesu mɨne kəməhuvən mɨn e bot mohtəlɨg=pən e nəve nɨtəni=pa e lek, mətəu nɨmənin nətəmimi kəməhuva ohni mohtəlau lan e nɨkalkalɨ lek.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Kəni iətəmi kəti, nərgɨn u Jaerəs, in iətəmi asoli kəti rəha nimə rəha nuhapumɨniən, təmeruh Iesu kəni tuva mɨsin=pən nəulɨn ohni.
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 Kəni mətapuəh o Iesu mətəkeikei kəm in o nasiruiən məmə, “Nətɨk pətəkəku tatɨmɨs pɨk otəsuvəhiən tɨmɨs. !Pale, va-to kian nəkələhu=pən nəhlməm lan pəh təsanən”
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Kəni Iesu təmɨtəu=pən suah u mian, kəni nɨmənin nətəmimi tepət kəmohuərisɨg mohtəlau lan məutəhgi ilah mɨn.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Kəni pətan kəti təmuva o Iesu iətəm tatos nɨmɨsiən rəhalah nɨpətan nian rəfin əmə, mɨnos nu tueləf.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Kəni təmuvən o toktə tepət, kəni mərəkɨn rəfin rəhan məni e lah, mətəu uək rəhalah kəmotol tətəu pɨk nahməiən. Mətəu rəhan nɨmɨsiən təməseiuaiuiən, nɨmɨsiən təməri nəuvetɨn mɨn.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 — ausente —
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Nian təmek nɨfɨfɨ napən rəha Iesu lanəha, kəni rəueiu agɨn mɨn rəhan nɨmɨsiən təməhtul, kəni təmətəu əmə e nɨpətɨn məmə in tɨnəuvɨr.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Kəni rəueiu agɨn mɨn əmə, Iesu təmətəu məmə nəsanəniən nəuvetɨn təmiet lan, kəni təmeirair mətapuəh məmə, “?Pəh təmek rəhak napən?”
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Mətəu rəhan mɨn nətəmimi kotəni məmə, “Ei, afu-to. Nətəmimi kəutəhgi-əhgi rəkɨs pɨkɨn ik. ?Təhro nətəni lanko məmə ‘pəh təmek iəu’?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Mətəu Iesu təmətəsal məmə oteh-to məmə pəh təmek.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Kəni əmeiko pətan u tɨnəhrun məmə nian in təmek napən rəha Iesu, rəhan nɨmɨsiən tɨnɨkə. Kəni tɨnəhrun məmə Iesu tətəsal lan. Tol lanəha, tɨnatəgɨn mətərəmrumɨn muva meiuaiu mɨsin=pən nəulɨn o Iesu mətəni=pən natimnati rəfin kəm in.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Kəni Iesu təməni=pən kəm in məmə, “Nətɨk pətan, e rəham nəhatətəiən lak, nɨnuva mɨnəuvɨr. Kəni atuvən, pəh nəməlinuiən rəha Uhgɨn tətatɨg ohnik. Rəham nɨmɨsiən tɨnɨkə!”
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Nian Iesu təmətəghati əhanəh kəm pətan u, kəni nətəmimi nəuvein kəmotsɨpən əpəha ima Jaerəs ikɨn məhuva motəni=pən kəm Jaerəs məmə, “Nətɨm pətəkəku tɨnɨmɨs rəkɨs. Mə iəgətun təsuvaiən, məsoliən namuliən kəm in.”
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Mətəu Iesu təməsətəlɨgiən e rəhalah nəghatiən, kəni məni=pən kəm Jaerəs məmə, “Səgɨniən, məsoliən nɨkim tərah. Əhatətə əmə lak.”
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Kəni Iesu təməniəhu nətəmimi məmə okəsohuərisɨgiən e lau, kəni mit əmə Pitə mɨne Jemɨs mɨne pian Jon məhuvən.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Kəni kəməhuvən əpəha ima Jaerəs ikɨn motafu nətəmimi tepət kəməhuva məutasək əuɨləuɨl.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Kəni Iesu təmuvən əpəha imə məni=pən kəm lah məmə, “?Nəutagət pɨk lanu o nak? ?Kəni məutasək pɨk o nak? Pətəkəku u təsɨmɨsiən, tətapɨli əmə.”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Kəni nətəmimi kəmotaləh əuvsan lan. Mətəu Iesu tətahli pətɨgəm ilah məmə okohiet məhuvən əpəha ihluə. Kəni mit əmə rəhan iətəmimi milahal mɨne mamə mɨne tatə rəha pətəkəku u məhuvən əha tətapɨli ikɨn.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 Kəni Iesu təmos nəhlmɨn, məni e rəhalah nəghatiən məmə, “Talitə kum.” Nɨpətɨ nəghatiən u təni məmə, “!Pətəkəku, iətəni=pɨnə kəm ik məmə onəkəhtul!”
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Kəni rəueiu mɨn əmə, pətəkəku əha təməhtul mɨnətaliuək. (Pətəkəku u tɨnos nu tueləf.) Nian kəmotafu nati u Iesu təmol, kəni narmɨlah təmiuvɨg pɨk ohni.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Kəni Iesu təməni=pən əskasɨk kəm nətəmi mɨn u məmə, “Onəsotəni pətɨgəmiən nati u kəm iətəmi kəti.” Kəni matɨg məni=pən mɨn kəm lah məmə okotəfən nauəniən kəti kəm pətəkəku u tun.
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.