Lucas 14
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs ARIB
1 E nian e Sapət kəti, Iesu təmuvən e nimə rəha iətəmi asoli kəti rəha Farəsi mɨn məmə otauən, kəni nətəmimi kəmauteruh vivi in məmə otol-to nak.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Kəni inəha Iesu təmətəharəg ikɨn, suah kəti tatɨmɨs e nɨmɨsiən u nɨpətɨn tətasisi, in tətəharəg iuəkɨr əmə ohni.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Kəni Iesu təmətapuəh o nəgətun mɨn rəha Lou mɨne Farəsi mɨn məmə, “?Təhro? ?Lou tətegəhan məmə suah kəti otol vivi nətəmi kautohmɨs kotəhrun nəmiəgəhiən mɨn e Sapət, uə Kəpə?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Mətəu ilah kəsotəniən nati kəti mɨne. Kəni Iesu təmos suah u, mol nɨpətɨn təuvɨr mɨn, kəni mahli=pən tatuvən.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Kəni təməni=pən kəm lah məmə, “?Nəmə itəmah kəti, rəhan suakəku, uə rəhan kau otiuvɨg=pən pɨkɨn e nɨmɨl asoli e Sapət, kəni in otəhro? In otəkeikei muvən mələs rəkɨs uəhai əmə. ?Pəh u e təmah otəsoliən lanəha?”
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Kəni rəhalah kəti nəghatiən təmɨkə məmə okotəni.
6 A isto nada puderam responder.
7 Kəni Iesu təmeh nətəmimi nəuvein iətəm kəmauɨn e lah o nauəniən, kəni kəməhuva imə kəni motɨtəpɨn ikɨn mɨn rəha nɨsiaiən məmə okotəharəg=pən ikɨn. Kəni təməni=pən kəm lah məmə,
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 “Nəmə iətəmi tətauɨn lam məmə onəkuva o nauəniən rəha marɨt, kəni nəsuvəniən məharəg pɨpɨm ikɨn təuvɨr ikɨn maupən. Məta suah kəti in tepət mapirəkɨs ik tuva,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 kəni iətəmi asoli rəha nimə otəni kəm ik məmə, ‘Agɨm. Pəh suah u in otəharəg u ikɨnu.’ Kəni onakaulɨs mətəu-inu onəkəkeikei meiuaiu məharəg ləhtəni agɨn ikɨn nɨsiaiən tɨkə ikɨn.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Mətəu nəmə suah kəti taun lam məmə nəkuvən mauən e nauəniən kəti, kəni təuvɨr məmə nəkɨtəpɨn ikɨn nɨsiaiən tɨkə ikɨn. Kəni ko, nəmə iətəmi asoli rəha nimə tuva, kəni in otəni kəm ik məmə, ‘Rəhak iətəmimi, uvən məharəg əha ilɨs, ikɨn təuvɨr ikɨn.’ Kəni inu otləfəri nərgəm e nəhmtɨ nətəmi rəfin əha imə.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Iəkəni lanu mətəu-inu iətəmi tətəfəri aru in məmə otuva iətəmi asoli, Uhgɨn in otosiahu in. Mətəu iətəmimi tatosiahu aru in, Uhgɨn otəfəri matol iətəmi asoli lan.”
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Kəni Iesu təməni=pən kəm iətəmi asoli rəha nimə u məmə, “Nəmə natol nauəniən asoli kəti e nərauiə uə lapɨn, təsəuvɨriən məmə nəkauɨn e ik mɨn nəuvein, mɨne piam mɨn, mɨne nɨmənin mɨn rəham, mɨne nətəmi rəhalah nautə tepət u kəutatɨg təlau lam. Nəmə natol lanəha, kəni məta, ilah mɨn okotauɨn lam məmə nəkuvən motauən itəmah min ilah, kəni ilah okotalpɨn nati nəmol kəm lah.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Mətəu nian natol nauəniən kəti, onəkəkeikei mauɨn e nanrah mɨn, mɨne nətəmi nɨpətɨ lah nəuvetɨn tərah, mɨne iəhlkɨn rah mɨn, mɨne nətəmi nəhmtɨlah tərah, məmə okəhuva nəkaugɨn ilah.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Kəni Uhgɨn in otətuati e rəhan nəuvɨriən kəm ik, mətəu-inu ko ilah kəsotalpɨn agɨniən nati nəmol kəm lah. Mətəu e naunun nian, nian nətəm kotəhruahru okotəmiəgəh mɨn, Uhgɨn otətəu ik lan.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Kəni ilah kəti əha ikɨn e nauəniən təmətəu nəghatiən əha, kəni təməni=pən kəm Iesu məmə, “Təuvɨr pɨk o iətəmimi u otuvən əpəha e negəu e neai ikɨn Uhgɨn tətarmənɨg lan, kəni mauən e nauəniən asoli rəhan.”
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Mətəu Iesu təməni=pən kəm in məmə, “Nian kəti, suah kəti təmol nauəniən asoli kəti rəhan, kəni mauɨn e nətəmimi tepət məmə okəhuva motauən pəti ilah min.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Kəni e nian rəha nauəniən, in təmahli=pən rəhan iol əhruin məmə otuvən məni pətɨgəm kəm nətəmimi u təmauɨn rəkɨs e lah. Kəni təmuvən məni=pən kəm lah məmə, ‘Əhuva-tə motauən, inol əpenə-penə rəkɨs e nauəniən.’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Mətəu ilah rəfin kəmotəpəh nuvəniən motəni məmə ko kəsuvaiən. Kəti təmaupən məni kəm in məmə, ‘Pale. Əni=pən-to kəm rəham iətəmi asoli məmə ko iəsuvnəiən mətəu-inu, iəmos əmə nəhmtɨ nɨftəni kəti, kəni iəkəkeikei muvən meruh.’
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 “Kəni kəti mɨn təni məmə, ‘Pale. Əni=pən kəm rəham iətəmi asoli məmə ko iəsuvnəiən mətəu-inu iəmos əmə nəhmtɨ kau ten rəha niuviən kat, kəni iəkəkeikei muvən meh pɨpɨm rəhalah mɨn uək.’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 “Kəni kəti mɨn təni məmə, ‘Əni=pən kəm rəham iətəmi asoli məmə ko iəsuvnəiən mətəu-inu, kəmit rəhak pətan kəhuva lahuənu u rəueiu.’
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 “Kəni iol əhruin təmuva məni=pən kəm rəhan iətəmi asoli. Kəni iətəmi asoli u nɨkin təmahmə pɨk, kəni təməni=pən kəm rəhan iol əhruin məmə, ‘Uvən uəhai e suaru mɨne ikɨn mɨn nəuvein e taun meruh nanrah mɨn, mɨne nətəmi nɨpətɨ lah mɨn tərah, mɨne nətəmi nəhmtɨ lah tərah, mɨne nətəmi nəhlkɨlah tərah, kəni mit ilah məhuva.’
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 “Kəni in təmol nati rəhan iətəmi asoli təməni, kəni nian in təmɨtəlɨg=pa məni=pən kəm rəhan iətəmi asoli məmə, ‘Iətəmi asoli. Iəu inol rəkɨs natimnati mɨn iətəm ik nəməni məmə iəkol, mətəu nauəniən tepət əhanəh əha ikɨn, kəni nimə təhmen e nətəmimi nəuvein mɨn.’
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 “Kəni iətəmi asoli təməni kəm ioluək məmə, ‘Kəni ko uvən e suaru, mɨne ikɨn mɨn rəfin ihluə e taun, kəni muvən muh nɨkilah məmə ilah okəhuva imə, məmə nimə u rəhak otəkeikei məri.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Mətəu iəkəni kəm ik məmə nətəmi iəmaupən mauɨn e lah, ko kəsotun askəuvɨniən nauəniən nəuvetɨn rəhak.’”
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nɨmənin nətəmimi tepət kəmautəhuərisɨg e Iesu e suaru. Kəni nian in təmeirair məni=pən kəm lah məmə,
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Nəmə suah kəti tolkeikei məmə otuərisɨg lak, in otəkeikei mol iəu iəkəhtul aupən e rəhan nəmiəgəhiən. In otəkeikei molkeikei pɨk agɨn iəu, mapirəkɨs rəhan tatə mɨne mamə mɨne rəhan pətan mɨne nətɨn mɨn mɨne pian mɨn mɨne nəuvɨnɨn mɨn, mɨne in əhruahru mɨn. Kəni nəmə təsoliən lanəha, ko in təsəhmeniən məmə otuva rəhak iətəmimi.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Kəni nəmə iətəmimi kəti təsələsiən rəhan nɨgi kəluau mɨtəu=pa iəu, ko in təsəhmeniən məmə in otuva mol rəhak iətəmimi lan.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 “Nəmə itəmah kəti tolkeikei məmə tol nimə asoli kəti u təfəməh, in otaupən məharəg meruh rəhan məni rəha natimnati mɨn məmə təhmen uə kəpə.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 In tatol lanəha mətəu nəmə in təsaupəniən meruh məni ohni, kəni in otətuəuin mətələhu nəukətɨ nimə əmə, nəmə təsoliən naunun lan, kəni nətəmi rəfin u kəhuva moteruh kəni motaləh lan motəni məmə,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 ‘Otafu-to. Suah əpəha təmol nimə kəni məsol rəfiniən.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 “Kəni nəmə kig kəti, rəhan nətəm kəutəluagɨn ilah ten-tausɨn əmə, mətəu tətətəu məmə kig pɨsɨn kəti mɨn rəhan nətəm kəutəluagɨn ilah tuenti-tausɨn tətuva məmə okuəluagɨn, ko təsuvən uəhaiən mə otəluagɨn. In otaupən məharəg mətəlɨg lan məmə təhrun nehpahuiən, uə kəpə.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Nəmə təhrun məmə ko təsehpahuiən, in otəkeikei mahli=pən nətəmi nəuvein kəhuvən moteh rəhan mɨn tɨkɨmɨr nian in isəu əhanəh, məmə okotol nəməlinuiən.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Kəni təhmen əmə, nəmə itəmah kəti in təsol əpenə-penəiən məmə otəhlman e natimnati rəhan məmə tuva muərisɨg lak, ko in təsuvaiən mə rəhak iətəmimi.”
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 Kəni Iesu təmol naunun e nəghatiən rəhan kəm nətəmimi e suaru məmə, “Sol in nati təuvɨr kəti, mətəu nəmə narfuiən rəhan tɨkə, ko nati tɨkə mə ko tol məmə in otəuvɨr mɨn.
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Kəni ko kəsoliən nati təuvɨr kəti lan, kəni nətəmimi okotəraki əmə lan. Itəmah rəfin matəlgɨtəmah tatɨg, otətəlɨg vivi, kəni motəhrun nəghatiən mɨn u.”
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.