Atos 27
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs VC
1 Nian kəmotegəhan məmə oiəkəhuvən Itali, kəmotələhu=pən Pol mɨne nətəm kautol kaləpus nəuvein mɨn e nəhlmɨ iətəmi asoli kəti rəha soldiə mɨn, nərgɨn u Juliəs. In tətarmənɨg e soldiə uan-hanrɨt. In e soldiə u kətəni məmə “Soldiə Rəha Sisə.”Naliuəkiən rəha Pol təmuvən Rom|alt="Paul's journey to Rome" src="Paul4 TNP.tif" size="span" loc="Act 27:1-28:14" copy="SIL" ref="Uək 27:1–28:14"
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Kəni negəu kəti təmiet əpəha Atramitiam mətuva, kəni matɨg mɨnatɨtəlɨg=pən mɨn əpəha Esiə, kəni iəkəhuvən lan. Kəni iətəm kəti təmiuvɨg=pa itɨmah min, nərgɨn u Aristakəs, in iətəm Təsalonaikə əpəha e nɨtəni u Masetoniə. Kəni negəu təmietɨgəm.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kəni lauɨg lan iəkohiet=pa Saedon. Kəni Juliəs təmatol təuvɨr kəm Pol, kəni megəhan məmə otuvari muvən meruh rəhan nəuvein nətəmimi iətəm in təhrun ilah. Kəni ilah kəmauteruh vivi Pol.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Kəni iəmohiet mɨn ikɨn əha, kəni məutaiu məutou pɨkɨn nɨmətagi, kəni motohtəlau e nɨkalɨ nɨtəni əha Saiprəs ikɨn nɨmətagi təsəskasɨk pɨkiən ikɨn.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Kəni iəmotaiu ihluə e Silisiə mɨne Pamfiliə, kəni mohiet=pa e taun Maerə əpəha e nɨtəni u Lisiə.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Ikɨn əha, iətəmi asoli rəha soldiə mɨn təmuvən meruh negəu kəti rəha taun Aleksantriə əpəha nɨtəni u Ijɨp, kəni negəu tatuvən Itali. Kəni təmki=pən itɨmah lan.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Kəni iəmohiet mɨn, mətəu e nian tepət negəu əha tətaiu mətɨg əmə. Iəmotalkut nəuvetɨn məmə iəkotətəuarus taun Nitas, kəni iəməhuva iuəkɨr, mətəu tiəkɨs, mətəu-inu iautələs pɨkɨn nɨmətagi, kəni ko iəsotaiuiən məhuvən mɨn. Kəni iəkotaiu e nɨkalɨn pesi ikɨn e nɨtəni u Krit. Iəmotɨtəlau e nɨpəgnəmtɨn nɨtəni əha kəti nərgɨn u Salmone. Kəni motohtəlau e nəuvetɨ nɨftəni əha,
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 iəmotaiu ipari ipari əmə, mətəu tiəkɨs əhanəh. Kəni iəkəhuva mohiet=pa e ikɨn kəti kətəni məmə, Pasɨs Təuvɨr, iuəkɨr o taun əha Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Mətəu-inu iəmotalkut-ərəkɨn əmə nian tepət təmuva muvən, kəni nian təuvɨr o nuvəniən e negəu tɨnol naunun, kəni otəsuvəhiən əha rəueiu, nian rəha nɨmətagi kəni nɨtəhi tərah. Nian asoli rəha nətəm Isrel u kətəni məmə, Nian Rəha Nafəliən Təfagə, tɨnuva rəkɨs mɨnuvən e məuɨg Oktopa. Kəni Pol təməghati məmə okotətəu vivi ilah, mətəni məmə,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Piak mɨn. Iateruh məmə okotatɨg e nərahiən tepət e naliuəkiən u rəhatah. Nɨtəhi otərəkɨn kako mɨn u, mɨne negəu u, kəni nəmə təhro kitah mɨn okohmɨs.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Mətəu iətəmi asoli rəha soldiə mɨn tatətəlɨg pɨk e iətəmi tatələs negəu mɨne iətəmi u rəhan u negəu. Kəni məsətəlɨg pɨkiən e nəghatiən rəha Pol.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Kəni pasɨs əha təsəuvɨr pɨkiən məmə negəu otəhtul ikɨn e nian rəha nətəpuiən mətəu nian əha, in nian nɨtəhi tatəsauəsau pɨk lan. Kəni ilah tepət kotəni məmə təuvɨr məmə okohiet. Nɨkilah təməhti məmə okəhuvən əpəha e pasɨs əha Finiks motəhluaig ikɨn. Pasɨs əha in pasɨs kəti əpəha Krit iətəm təmol nohlɨn keiu, kəti tatəuag=pən e nəven pahav ikɨn, kəni kəti tatəuag=pən nəven pesi ikɨn. Kəni negəu təhrun nəməhliən ikɨn e nian rəha nəsəsauiən.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Kəni nɨmətagi təuvɨr kəti tɨnatsɨpesi matelel nati, kəni nətəmimi e negəu, nɨkilah təhti məmə nɨmətagi əha inəha kotolkeikei məmə okotaiu lan. Kəni motəni məmə pəh okohiet. Kəni motiuvi-pəri agke, motiuvi nivən, kəni mohiet. Iəmotaiu ipari ipari əmə e nɨtəni əha Krit.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Mətəu təsuvəhiən nɨmətagi asoli kəti tɨnuva mɨn, nərgɨn u, Luətuəmlai, tatsɨpən e nɨtəni əha,
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 mɨnatələs itɨmah, mɨnatoh negəu. Kəni negəu tɨnəruru naiuiən mələs pɨkɨn nɨmətagi. Kəni iəkotəpəh naiuiən məutətəlɨg əmə e nɨmətagi tatələs itɨmah.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Iəməhuva=pa nɨtəni Kauta ikɨn e nɨkalɨn pesi ikɨn. Iəmotəhluaig nəuvetɨn əha ikɨn əha, kəni motalkut məmə iəkotiuvi-pəri bot əkəku rəha negəu u koteikəpan. Kəni nətəmi kautol uək e negəu, kəmotəkeikei motəkeikei, kəni motləfəri bot e nəhue negəu.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Kəni motəmki=pən təulə nəuvein ləhtəni e negəu ikɨn, kəni kiuvi-ərain tiəkɨs məmə otaskəlɨm negəu mol təskasɨk. Ilah kəmotəgɨn mətəu-inu ihluə e Lipiə, səniəmə lokamnɨm pɨk, kəni nɨkilah təhti məmə negəu otələs pɨkɨn nɨpəkɨl ikɨn əha. Kəni kəmotiuvi iahu nivən rəhalah, kəni motəpəh əmə nɨmətagi tələs negəu mətan.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Kəməni lauɨg lan kəni nɨmətagi tatol əmə lankonu lan, kəni kotəmki pətɨgəm kako nəuvein e negəu.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Kəməni mɨn lauɨg mɨn, kotəmki pətɨgəm natimnati mɨn kautol uək lan e negəu təhmen e təulə mɨne nəuvein mɨn nati əpnapɨn nati agɨn mɨn rəha negəu.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Kəni nɨmətagi təməhtul o nian tepət nəuvetɨn kəni iəsotehiən mɨtɨgar lənian mɨne məhau mɨn lapɨn. Kəni nɨkitɨmah təhti məmə oiəsotəmiəgəh mɨniən.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Nian iəməsotauəniən o nian tepət nəuvetɨn, kəni Pol təhtul aupən e tɨmah məni məmə, “Nəman. Nəmə nəmotətəlɨg lak, ko kəməsohietiən Krit, kəni ko kəsotatɨgiən e nərahiən u kəni məsotərəkɨniən natimnati tepət.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Mətəu rəueiu iəkəni=pɨnə kəm təmah məmə sotəgɨniən. Ko kitah kəti u ikɨnu təsɨmɨsiən, mətəu negəu əmə otərah.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Iəu iətəmi kəti rəha Uhgɨn kəni iatol rəhan uək. Kəni agelo kəti rəhan təməni=pa nəghatiən u kəm iəu lapɨn məmə,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ‘Pol. Səgɨniən. Onəkəkeikei muvən məhtul e nəhmtɨ Sisə əpəha Rom. Mətəu-inu Uhgɨn təuvɨr, kəni nɨkin tagiən məmə otosmiəgəh nətəmimi mɨn u ilah min ik nautasuə e negəu.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Kəni Piak mɨn, sotəgɨniən. Iəu iətəhatətə e Uhgɨn məmə natimnati mɨn rəfin otol əmə məmə inu mɨne agelo təməni=pa kəm iəu.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Mətəu nɨmətagi otləfəri kitah əpəha e nɨtəni əkəku kəti.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Tɨnos nian ilah rəfin fotin, kəni lapɨn lan nɨmətagi tələs negəu muvən əpəha e nɨtəhi asoli Metitereniən. Kəni e nəlugɨ nian lapɨn, nətəm kautol uək e negəu, nɨkilah təhti məmə inəhuva iuəkɨr o nɨtəni kəti.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Kəni kəmotətu=pən nati fɨgəm kəti əpəha e nɨpəgnəmtɨ təulə kəhlman-əhlman məmə lokamnɨm uə lokipari. Kəni moteruh məmə təhmen e nevɨgəpagiən tate-səpɨn ilah rəfin. Kəni motaiu nəuvetɨn mɨn kəni motəhlman-əhlman mɨn, mətəu tɨnəhmen e nevɨgəpagiən ilah rəfin tuenti-eit əmə.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Kəni nətəm kautol uək e negəu kəmotəgɨn məmə negəu otələs pɨkɨn kəpiel, kəni motəmki pətɨgəm agke kuvət əpəha uərisɨg məutəfaki məmə otian uəhai əmə.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Kəni nətəm kautol uək e negəu kəmotalkut məmə okəhuvari motagɨm, kəni motələs iahu bot rəha negəu moteiuə məmə okəhuvən əpəha e nohlɨ negəu motəmki pətɨgəm mɨn agke nəuvein.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Mətəu Pol təni=pən kəm iətəmi asoli rəha soldiə mɨn məmə, “Nəmə nətəmi mɨn əha okəsəutəharəgiən u e nəhue negəu, kəni nəkohmɨs.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Kəni soldiə mɨn kotohatuv təulə, kəni bot tiet=pən itəhi.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Kəni tɨnuva iuəkɨr əmə o nianiən, kəni Pol təkeikei mətəni kəm lah məmə okotəkeikei motauən. Təməni məmə, “Nian fotin nəməutəharəg məutəgɨn nian rəfin mətəu məsotuniən nati kəti.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Kəni rəueiu əha iətəni=pɨnə məmə onəkotəkeikei motun nati kəti məmə onəkotəsanən. Kitah rəfin okotəmiəgəh. Iətəmi kəti otəsatɨgiən e nərahiən.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Pol təməmki pɨret, kəni məhtul aupən e lah məfaki=pən kəm Uhgɨn, kəni məhapu mun.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Kəni ko nɨkilah tɨnəuvɨr mɨnautos nauəniən mɨnautun.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Itɨmah rəfin tu-hanrɨt-səpɨnte-sikɨs e negəu.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Nian ilah rəfin kəmotauən rəkɨs, kəni motəmki pətɨgəm pak nauəniən e negəu məmə otəhvevɨg.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Kəni nian təmian, nətəm kautol uək e negəu kəmotafu məmə inəhuvari iuəkɨr o nɨtəni əkəku kəti, mətəu kotəruru məmə nɨtəni nak. Kəni moteruh pasɨs kəti nɨpəkɨl kəti əha ikɨn. Kəni nɨkilah təhti məmə okotləfəri negəu əha ikɨn.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Kəni kəmotətahtuv təulə e agke mɨn motəpəh ilah kotamnɨm. Kəni mohtɨs rəkɨs təulə mɨn iətəm kəməlis-ərain nuveiə asoli mɨn lan ikɨn katələs negəu ikɨn. Kəni motiuvi nivən əpəha aupən məmə nɨmətagi otələs negəu muvari.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Mətəu ikɨn əha lokipari nəuvetɨn, kəni nohlɨ negəu təməu nɨpəkɨl, negəu təməruru nəlauəliən. Kəni nɨtəhi tɨnətəhapu-əhapu nəusi negəu uərisɨg.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Kəni soldiə mɨn kɨnotəni məmə okohamu nətəm kautol kaləpus u e negəu tətəmki ilah məta nəuvein kotagɨm.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Mətəu Juliəs u rəhalah iətəmi asoli tolkeikei məmə otosmiəgəh Pol kəni məniəhu məmə okəsotoliən nati əha kəutəni. Kəni məni=pən kəm nətəmi mɨn u kotəhrun neaiən məmə okotaupən motiuvɨg=pən pətɨgəm ləuantəhi moteai pari.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Kəni məni=pən kəm lah rəfin əha ikɨn məmə okotəmki nɨpɨspɨsɨ timpə uə nəuvetɨ negəu mɨn iətəm nɨtəhi təməhapu-əhapu moteai lan. Iəmotol lanəha kəni məhuvari rəfin, iətəmi kəti təsɨmɨsiən. Nəgəu təmaiu-pəri e nɨpəkɨl.|alt="ship wrecked in storm" src="lb00219b.tif" size="col" loc="Act 27:39-44" copy="BFBS (Bass)" ref="Uək 27:39-44"
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.