Atos 27
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs NAA
1 Nian kəmotegəhan məmə oiəkəhuvən Itali, kəmotələhu=pən Pol mɨne nətəm kautol kaləpus nəuvein mɨn e nəhlmɨ iətəmi asoli kəti rəha soldiə mɨn, nərgɨn u Juliəs. In tətarmənɨg e soldiə uan-hanrɨt. In e soldiə u kətəni məmə “Soldiə Rəha Sisə.”Naliuəkiən rəha Pol təmuvən Rom|alt="Paul's journey to Rome" src="Paul4 TNP.tif" size="span" loc="Act 27:1-28:14" copy="SIL" ref="Uək 27:1–28:14"
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Kəni negəu kəti təmiet əpəha Atramitiam mətuva, kəni matɨg mɨnatɨtəlɨg=pən mɨn əpəha Esiə, kəni iəkəhuvən lan. Kəni iətəm kəti təmiuvɨg=pa itɨmah min, nərgɨn u Aristakəs, in iətəm Təsalonaikə əpəha e nɨtəni u Masetoniə. Kəni negəu təmietɨgəm.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Kəni lauɨg lan iəkohiet=pa Saedon. Kəni Juliəs təmatol təuvɨr kəm Pol, kəni megəhan məmə otuvari muvən meruh rəhan nəuvein nətəmimi iətəm in təhrun ilah. Kəni ilah kəmauteruh vivi Pol.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Kəni iəmohiet mɨn ikɨn əha, kəni məutaiu məutou pɨkɨn nɨmətagi, kəni motohtəlau e nɨkalɨ nɨtəni əha Saiprəs ikɨn nɨmətagi təsəskasɨk pɨkiən ikɨn.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Kəni iəmotaiu ihluə e Silisiə mɨne Pamfiliə, kəni mohiet=pa e taun Maerə əpəha e nɨtəni u Lisiə.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ikɨn əha, iətəmi asoli rəha soldiə mɨn təmuvən meruh negəu kəti rəha taun Aleksantriə əpəha nɨtəni u Ijɨp, kəni negəu tatuvən Itali. Kəni təmki=pən itɨmah lan.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Kəni iəmohiet mɨn, mətəu e nian tepət negəu əha tətaiu mətɨg əmə. Iəmotalkut nəuvetɨn məmə iəkotətəuarus taun Nitas, kəni iəməhuva iuəkɨr, mətəu tiəkɨs, mətəu-inu iautələs pɨkɨn nɨmətagi, kəni ko iəsotaiuiən məhuvən mɨn. Kəni iəkotaiu e nɨkalɨn pesi ikɨn e nɨtəni u Krit. Iəmotɨtəlau e nɨpəgnəmtɨn nɨtəni əha kəti nərgɨn u Salmone. Kəni motohtəlau e nəuvetɨ nɨftəni əha,
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 iəmotaiu ipari ipari əmə, mətəu tiəkɨs əhanəh. Kəni iəkəhuva mohiet=pa e ikɨn kəti kətəni məmə, Pasɨs Təuvɨr, iuəkɨr o taun əha Lasea.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Mətəu-inu iəmotalkut-ərəkɨn əmə nian tepət təmuva muvən, kəni nian təuvɨr o nuvəniən e negəu tɨnol naunun, kəni otəsuvəhiən əha rəueiu, nian rəha nɨmətagi kəni nɨtəhi tərah. Nian asoli rəha nətəm Isrel u kətəni məmə, Nian Rəha Nafəliən Təfagə, tɨnuva rəkɨs mɨnuvən e məuɨg Oktopa. Kəni Pol təməghati məmə okotətəu vivi ilah, mətəni məmə,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Piak mɨn. Iateruh məmə okotatɨg e nərahiən tepət e naliuəkiən u rəhatah. Nɨtəhi otərəkɨn kako mɨn u, mɨne negəu u, kəni nəmə təhro kitah mɨn okohmɨs.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Mətəu iətəmi asoli rəha soldiə mɨn tatətəlɨg pɨk e iətəmi tatələs negəu mɨne iətəmi u rəhan u negəu. Kəni məsətəlɨg pɨkiən e nəghatiən rəha Pol.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Kəni pasɨs əha təsəuvɨr pɨkiən məmə negəu otəhtul ikɨn e nian rəha nətəpuiən mətəu nian əha, in nian nɨtəhi tatəsauəsau pɨk lan. Kəni ilah tepət kotəni məmə təuvɨr məmə okohiet. Nɨkilah təməhti məmə okəhuvən əpəha e pasɨs əha Finiks motəhluaig ikɨn. Pasɨs əha in pasɨs kəti əpəha Krit iətəm təmol nohlɨn keiu, kəti tatəuag=pən e nəven pahav ikɨn, kəni kəti tatəuag=pən nəven pesi ikɨn. Kəni negəu təhrun nəməhliən ikɨn e nian rəha nəsəsauiən.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Kəni nɨmətagi təuvɨr kəti tɨnatsɨpesi matelel nati, kəni nətəmimi e negəu, nɨkilah təhti məmə nɨmətagi əha inəha kotolkeikei məmə okotaiu lan. Kəni motəni məmə pəh okohiet. Kəni motiuvi-pəri agke, motiuvi nivən, kəni mohiet. Iəmotaiu ipari ipari əmə e nɨtəni əha Krit.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Mətəu təsuvəhiən nɨmətagi asoli kəti tɨnuva mɨn, nərgɨn u, Luətuəmlai, tatsɨpən e nɨtəni əha,
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 mɨnatələs itɨmah, mɨnatoh negəu. Kəni negəu tɨnəruru naiuiən mələs pɨkɨn nɨmətagi. Kəni iəkotəpəh naiuiən məutətəlɨg əmə e nɨmətagi tatələs itɨmah.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Iəməhuva=pa nɨtəni Kauta ikɨn e nɨkalɨn pesi ikɨn. Iəmotəhluaig nəuvetɨn əha ikɨn əha, kəni motalkut məmə iəkotiuvi-pəri bot əkəku rəha negəu u koteikəpan. Kəni nətəmi kautol uək e negəu, kəmotəkeikei motəkeikei, kəni motləfəri bot e nəhue negəu.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Kəni motəmki=pən təulə nəuvein ləhtəni e negəu ikɨn, kəni kiuvi-ərain tiəkɨs məmə otaskəlɨm negəu mol təskasɨk. Ilah kəmotəgɨn mətəu-inu ihluə e Lipiə, səniəmə lokamnɨm pɨk, kəni nɨkilah təhti məmə negəu otələs pɨkɨn nɨpəkɨl ikɨn əha. Kəni kəmotiuvi iahu nivən rəhalah, kəni motəpəh əmə nɨmətagi tələs negəu mətan.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Kəməni lauɨg lan kəni nɨmətagi tatol əmə lankonu lan, kəni kotəmki pətɨgəm kako nəuvein e negəu.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Kəməni mɨn lauɨg mɨn, kotəmki pətɨgəm natimnati mɨn kautol uək lan e negəu təhmen e təulə mɨne nəuvein mɨn nati əpnapɨn nati agɨn mɨn rəha negəu.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Kəni nɨmətagi təməhtul o nian tepət nəuvetɨn kəni iəsotehiən mɨtɨgar lənian mɨne məhau mɨn lapɨn. Kəni nɨkitɨmah təhti məmə oiəsotəmiəgəh mɨniən.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Nian iəməsotauəniən o nian tepət nəuvetɨn, kəni Pol təhtul aupən e tɨmah məni məmə, “Nəman. Nəmə nəmotətəlɨg lak, ko kəməsohietiən Krit, kəni ko kəsotatɨgiən e nərahiən u kəni məsotərəkɨniən natimnati tepət.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Mətəu rəueiu iəkəni=pɨnə kəm təmah məmə sotəgɨniən. Ko kitah kəti u ikɨnu təsɨmɨsiən, mətəu negəu əmə otərah.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Iəu iətəmi kəti rəha Uhgɨn kəni iatol rəhan uək. Kəni agelo kəti rəhan təməni=pa nəghatiən u kəm iəu lapɨn məmə,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ‘Pol. Səgɨniən. Onəkəkeikei muvən məhtul e nəhmtɨ Sisə əpəha Rom. Mətəu-inu Uhgɨn təuvɨr, kəni nɨkin tagiən məmə otosmiəgəh nətəmimi mɨn u ilah min ik nautasuə e negəu.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Kəni Piak mɨn, sotəgɨniən. Iəu iətəhatətə e Uhgɨn məmə natimnati mɨn rəfin otol əmə məmə inu mɨne agelo təməni=pa kəm iəu.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Mətəu nɨmətagi otləfəri kitah əpəha e nɨtəni əkəku kəti.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Tɨnos nian ilah rəfin fotin, kəni lapɨn lan nɨmətagi tələs negəu muvən əpəha e nɨtəhi asoli Metitereniən. Kəni e nəlugɨ nian lapɨn, nətəm kautol uək e negəu, nɨkilah təhti məmə inəhuva iuəkɨr o nɨtəni kəti.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Kəni kəmotətu=pən nati fɨgəm kəti əpəha e nɨpəgnəmtɨ təulə kəhlman-əhlman məmə lokamnɨm uə lokipari. Kəni moteruh məmə təhmen e nevɨgəpagiən tate-səpɨn ilah rəfin. Kəni motaiu nəuvetɨn mɨn kəni motəhlman-əhlman mɨn, mətəu tɨnəhmen e nevɨgəpagiən ilah rəfin tuenti-eit əmə.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Kəni nətəm kautol uək e negəu kəmotəgɨn məmə negəu otələs pɨkɨn kəpiel, kəni motəmki pətɨgəm agke kuvət əpəha uərisɨg məutəfaki məmə otian uəhai əmə.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Kəni nətəm kautol uək e negəu kəmotalkut məmə okəhuvari motagɨm, kəni motələs iahu bot rəha negəu moteiuə məmə okəhuvən əpəha e nohlɨ negəu motəmki pətɨgəm mɨn agke nəuvein.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Mətəu Pol təni=pən kəm iətəmi asoli rəha soldiə mɨn məmə, “Nəmə nətəmi mɨn əha okəsəutəharəgiən u e nəhue negəu, kəni nəkohmɨs.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Kəni soldiə mɨn kotohatuv təulə, kəni bot tiet=pən itəhi.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Kəni tɨnuva iuəkɨr əmə o nianiən, kəni Pol təkeikei mətəni kəm lah məmə okotəkeikei motauən. Təməni məmə, “Nian fotin nəməutəharəg məutəgɨn nian rəfin mətəu məsotuniən nati kəti.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Kəni rəueiu əha iətəni=pɨnə məmə onəkotəkeikei motun nati kəti məmə onəkotəsanən. Kitah rəfin okotəmiəgəh. Iətəmi kəti otəsatɨgiən e nərahiən.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Pol təməmki pɨret, kəni məhtul aupən e lah məfaki=pən kəm Uhgɨn, kəni məhapu mun.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Kəni ko nɨkilah tɨnəuvɨr mɨnautos nauəniən mɨnautun.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Itɨmah rəfin tu-hanrɨt-səpɨnte-sikɨs e negəu.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Nian ilah rəfin kəmotauən rəkɨs, kəni motəmki pətɨgəm pak nauəniən e negəu məmə otəhvevɨg.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Kəni nian təmian, nətəm kautol uək e negəu kəmotafu məmə inəhuvari iuəkɨr o nɨtəni əkəku kəti, mətəu kotəruru məmə nɨtəni nak. Kəni moteruh pasɨs kəti nɨpəkɨl kəti əha ikɨn. Kəni nɨkilah təhti məmə okotləfəri negəu əha ikɨn.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Kəni kəmotətahtuv təulə e agke mɨn motəpəh ilah kotamnɨm. Kəni mohtɨs rəkɨs təulə mɨn iətəm kəməlis-ərain nuveiə asoli mɨn lan ikɨn katələs negəu ikɨn. Kəni motiuvi nivən əpəha aupən məmə nɨmətagi otələs negəu muvari.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mətəu ikɨn əha lokipari nəuvetɨn, kəni nohlɨ negəu təməu nɨpəkɨl, negəu təməruru nəlauəliən. Kəni nɨtəhi tɨnətəhapu-əhapu nəusi negəu uərisɨg.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Kəni soldiə mɨn kɨnotəni məmə okohamu nətəm kautol kaləpus u e negəu tətəmki ilah məta nəuvein kotagɨm.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Mətəu Juliəs u rəhalah iətəmi asoli tolkeikei məmə otosmiəgəh Pol kəni məniəhu məmə okəsotoliən nati əha kəutəni. Kəni məni=pən kəm nətəmi mɨn u kotəhrun neaiən məmə okotaupən motiuvɨg=pən pətɨgəm ləuantəhi moteai pari.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Kəni məni=pən kəm lah rəfin əha ikɨn məmə okotəmki nɨpɨspɨsɨ timpə uə nəuvetɨ negəu mɨn iətəm nɨtəhi təməhapu-əhapu moteai lan. Iəmotol lanəha kəni məhuvari rəfin, iətəmi kəti təsɨmɨsiən. Nəgəu təmaiu-pəri e nɨpəkɨl.|alt="ship wrecked in storm" src="lb00219b.tif" size="col" loc="Act 27:39-44" copy="BFBS (Bass)" ref="Uək 27:39-44"
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.