Atos 27
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs NTLH
1 Nian kəmotegəhan məmə oiəkəhuvən Itali, kəmotələhu=pən Pol mɨne nətəm kautol kaləpus nəuvein mɨn e nəhlmɨ iətəmi asoli kəti rəha soldiə mɨn, nərgɨn u Juliəs. In tətarmənɨg e soldiə uan-hanrɨt. In e soldiə u kətəni məmə “Soldiə Rəha Sisə.”Naliuəkiən rəha Pol təmuvən Rom|alt="Paul's journey to Rome" src="Paul4 TNP.tif" size="span" loc="Act 27:1-28:14" copy="SIL" ref="Uək 27:1–28:14"
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Kəni negəu kəti təmiet əpəha Atramitiam mətuva, kəni matɨg mɨnatɨtəlɨg=pən mɨn əpəha Esiə, kəni iəkəhuvən lan. Kəni iətəm kəti təmiuvɨg=pa itɨmah min, nərgɨn u Aristakəs, in iətəm Təsalonaikə əpəha e nɨtəni u Masetoniə. Kəni negəu təmietɨgəm.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Kəni lauɨg lan iəkohiet=pa Saedon. Kəni Juliəs təmatol təuvɨr kəm Pol, kəni megəhan məmə otuvari muvən meruh rəhan nəuvein nətəmimi iətəm in təhrun ilah. Kəni ilah kəmauteruh vivi Pol.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Kəni iəmohiet mɨn ikɨn əha, kəni məutaiu məutou pɨkɨn nɨmətagi, kəni motohtəlau e nɨkalɨ nɨtəni əha Saiprəs ikɨn nɨmətagi təsəskasɨk pɨkiən ikɨn.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Kəni iəmotaiu ihluə e Silisiə mɨne Pamfiliə, kəni mohiet=pa e taun Maerə əpəha e nɨtəni u Lisiə.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Ikɨn əha, iətəmi asoli rəha soldiə mɨn təmuvən meruh negəu kəti rəha taun Aleksantriə əpəha nɨtəni u Ijɨp, kəni negəu tatuvən Itali. Kəni təmki=pən itɨmah lan.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Kəni iəmohiet mɨn, mətəu e nian tepət negəu əha tətaiu mətɨg əmə. Iəmotalkut nəuvetɨn məmə iəkotətəuarus taun Nitas, kəni iəməhuva iuəkɨr, mətəu tiəkɨs, mətəu-inu iautələs pɨkɨn nɨmətagi, kəni ko iəsotaiuiən məhuvən mɨn. Kəni iəkotaiu e nɨkalɨn pesi ikɨn e nɨtəni u Krit. Iəmotɨtəlau e nɨpəgnəmtɨn nɨtəni əha kəti nərgɨn u Salmone. Kəni motohtəlau e nəuvetɨ nɨftəni əha,
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 iəmotaiu ipari ipari əmə, mətəu tiəkɨs əhanəh. Kəni iəkəhuva mohiet=pa e ikɨn kəti kətəni məmə, Pasɨs Təuvɨr, iuəkɨr o taun əha Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Mətəu-inu iəmotalkut-ərəkɨn əmə nian tepət təmuva muvən, kəni nian təuvɨr o nuvəniən e negəu tɨnol naunun, kəni otəsuvəhiən əha rəueiu, nian rəha nɨmətagi kəni nɨtəhi tərah. Nian asoli rəha nətəm Isrel u kətəni məmə, Nian Rəha Nafəliən Təfagə, tɨnuva rəkɨs mɨnuvən e məuɨg Oktopa. Kəni Pol təməghati məmə okotətəu vivi ilah, mətəni məmə,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Piak mɨn. Iateruh məmə okotatɨg e nərahiən tepət e naliuəkiən u rəhatah. Nɨtəhi otərəkɨn kako mɨn u, mɨne negəu u, kəni nəmə təhro kitah mɨn okohmɨs.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Mətəu iətəmi asoli rəha soldiə mɨn tatətəlɨg pɨk e iətəmi tatələs negəu mɨne iətəmi u rəhan u negəu. Kəni məsətəlɨg pɨkiən e nəghatiən rəha Pol.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Kəni pasɨs əha təsəuvɨr pɨkiən məmə negəu otəhtul ikɨn e nian rəha nətəpuiən mətəu nian əha, in nian nɨtəhi tatəsauəsau pɨk lan. Kəni ilah tepət kotəni məmə təuvɨr məmə okohiet. Nɨkilah təməhti məmə okəhuvən əpəha e pasɨs əha Finiks motəhluaig ikɨn. Pasɨs əha in pasɨs kəti əpəha Krit iətəm təmol nohlɨn keiu, kəti tatəuag=pən e nəven pahav ikɨn, kəni kəti tatəuag=pən nəven pesi ikɨn. Kəni negəu təhrun nəməhliən ikɨn e nian rəha nəsəsauiən.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Kəni nɨmətagi təuvɨr kəti tɨnatsɨpesi matelel nati, kəni nətəmimi e negəu, nɨkilah təhti məmə nɨmətagi əha inəha kotolkeikei məmə okotaiu lan. Kəni motəni məmə pəh okohiet. Kəni motiuvi-pəri agke, motiuvi nivən, kəni mohiet. Iəmotaiu ipari ipari əmə e nɨtəni əha Krit.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Mətəu təsuvəhiən nɨmətagi asoli kəti tɨnuva mɨn, nərgɨn u, Luətuəmlai, tatsɨpən e nɨtəni əha,
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 mɨnatələs itɨmah, mɨnatoh negəu. Kəni negəu tɨnəruru naiuiən mələs pɨkɨn nɨmətagi. Kəni iəkotəpəh naiuiən məutətəlɨg əmə e nɨmətagi tatələs itɨmah.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Iəməhuva=pa nɨtəni Kauta ikɨn e nɨkalɨn pesi ikɨn. Iəmotəhluaig nəuvetɨn əha ikɨn əha, kəni motalkut məmə iəkotiuvi-pəri bot əkəku rəha negəu u koteikəpan. Kəni nətəmi kautol uək e negəu, kəmotəkeikei motəkeikei, kəni motləfəri bot e nəhue negəu.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Kəni motəmki=pən təulə nəuvein ləhtəni e negəu ikɨn, kəni kiuvi-ərain tiəkɨs məmə otaskəlɨm negəu mol təskasɨk. Ilah kəmotəgɨn mətəu-inu ihluə e Lipiə, səniəmə lokamnɨm pɨk, kəni nɨkilah təhti məmə negəu otələs pɨkɨn nɨpəkɨl ikɨn əha. Kəni kəmotiuvi iahu nivən rəhalah, kəni motəpəh əmə nɨmətagi tələs negəu mətan.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Kəməni lauɨg lan kəni nɨmətagi tatol əmə lankonu lan, kəni kotəmki pətɨgəm kako nəuvein e negəu.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Kəməni mɨn lauɨg mɨn, kotəmki pətɨgəm natimnati mɨn kautol uək lan e negəu təhmen e təulə mɨne nəuvein mɨn nati əpnapɨn nati agɨn mɨn rəha negəu.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Kəni nɨmətagi təməhtul o nian tepət nəuvetɨn kəni iəsotehiən mɨtɨgar lənian mɨne məhau mɨn lapɨn. Kəni nɨkitɨmah təhti məmə oiəsotəmiəgəh mɨniən.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Nian iəməsotauəniən o nian tepət nəuvetɨn, kəni Pol təhtul aupən e tɨmah məni məmə, “Nəman. Nəmə nəmotətəlɨg lak, ko kəməsohietiən Krit, kəni ko kəsotatɨgiən e nərahiən u kəni məsotərəkɨniən natimnati tepət.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Mətəu rəueiu iəkəni=pɨnə kəm təmah məmə sotəgɨniən. Ko kitah kəti u ikɨnu təsɨmɨsiən, mətəu negəu əmə otərah.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Iəu iətəmi kəti rəha Uhgɨn kəni iatol rəhan uək. Kəni agelo kəti rəhan təməni=pa nəghatiən u kəm iəu lapɨn məmə,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 ‘Pol. Səgɨniən. Onəkəkeikei muvən məhtul e nəhmtɨ Sisə əpəha Rom. Mətəu-inu Uhgɨn təuvɨr, kəni nɨkin tagiən məmə otosmiəgəh nətəmimi mɨn u ilah min ik nautasuə e negəu.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Kəni Piak mɨn, sotəgɨniən. Iəu iətəhatətə e Uhgɨn məmə natimnati mɨn rəfin otol əmə məmə inu mɨne agelo təməni=pa kəm iəu.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Mətəu nɨmətagi otləfəri kitah əpəha e nɨtəni əkəku kəti.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Tɨnos nian ilah rəfin fotin, kəni lapɨn lan nɨmətagi tələs negəu muvən əpəha e nɨtəhi asoli Metitereniən. Kəni e nəlugɨ nian lapɨn, nətəm kautol uək e negəu, nɨkilah təhti məmə inəhuva iuəkɨr o nɨtəni kəti.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Kəni kəmotətu=pən nati fɨgəm kəti əpəha e nɨpəgnəmtɨ təulə kəhlman-əhlman məmə lokamnɨm uə lokipari. Kəni moteruh məmə təhmen e nevɨgəpagiən tate-səpɨn ilah rəfin. Kəni motaiu nəuvetɨn mɨn kəni motəhlman-əhlman mɨn, mətəu tɨnəhmen e nevɨgəpagiən ilah rəfin tuenti-eit əmə.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Kəni nətəm kautol uək e negəu kəmotəgɨn məmə negəu otələs pɨkɨn kəpiel, kəni motəmki pətɨgəm agke kuvət əpəha uərisɨg məutəfaki məmə otian uəhai əmə.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Kəni nətəm kautol uək e negəu kəmotalkut məmə okəhuvari motagɨm, kəni motələs iahu bot rəha negəu moteiuə məmə okəhuvən əpəha e nohlɨ negəu motəmki pətɨgəm mɨn agke nəuvein.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Mətəu Pol təni=pən kəm iətəmi asoli rəha soldiə mɨn məmə, “Nəmə nətəmi mɨn əha okəsəutəharəgiən u e nəhue negəu, kəni nəkohmɨs.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Kəni soldiə mɨn kotohatuv təulə, kəni bot tiet=pən itəhi.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Kəni tɨnuva iuəkɨr əmə o nianiən, kəni Pol təkeikei mətəni kəm lah məmə okotəkeikei motauən. Təməni məmə, “Nian fotin nəməutəharəg məutəgɨn nian rəfin mətəu məsotuniən nati kəti.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Kəni rəueiu əha iətəni=pɨnə məmə onəkotəkeikei motun nati kəti məmə onəkotəsanən. Kitah rəfin okotəmiəgəh. Iətəmi kəti otəsatɨgiən e nərahiən.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Pol təməmki pɨret, kəni məhtul aupən e lah məfaki=pən kəm Uhgɨn, kəni məhapu mun.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Kəni ko nɨkilah tɨnəuvɨr mɨnautos nauəniən mɨnautun.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Itɨmah rəfin tu-hanrɨt-səpɨnte-sikɨs e negəu.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Nian ilah rəfin kəmotauən rəkɨs, kəni motəmki pətɨgəm pak nauəniən e negəu məmə otəhvevɨg.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Kəni nian təmian, nətəm kautol uək e negəu kəmotafu məmə inəhuvari iuəkɨr o nɨtəni əkəku kəti, mətəu kotəruru məmə nɨtəni nak. Kəni moteruh pasɨs kəti nɨpəkɨl kəti əha ikɨn. Kəni nɨkilah təhti məmə okotləfəri negəu əha ikɨn.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Kəni kəmotətahtuv təulə e agke mɨn motəpəh ilah kotamnɨm. Kəni mohtɨs rəkɨs təulə mɨn iətəm kəməlis-ərain nuveiə asoli mɨn lan ikɨn katələs negəu ikɨn. Kəni motiuvi nivən əpəha aupən məmə nɨmətagi otələs negəu muvari.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Mətəu ikɨn əha lokipari nəuvetɨn, kəni nohlɨ negəu təməu nɨpəkɨl, negəu təməruru nəlauəliən. Kəni nɨtəhi tɨnətəhapu-əhapu nəusi negəu uərisɨg.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Kəni soldiə mɨn kɨnotəni məmə okohamu nətəm kautol kaləpus u e negəu tətəmki ilah məta nəuvein kotagɨm.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Mətəu Juliəs u rəhalah iətəmi asoli tolkeikei məmə otosmiəgəh Pol kəni məniəhu məmə okəsotoliən nati əha kəutəni. Kəni məni=pən kəm nətəmi mɨn u kotəhrun neaiən məmə okotaupən motiuvɨg=pən pətɨgəm ləuantəhi moteai pari.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Kəni məni=pən kəm lah rəfin əha ikɨn məmə okotəmki nɨpɨspɨsɨ timpə uə nəuvetɨ negəu mɨn iətəm nɨtəhi təməhapu-əhapu moteai lan. Iəmotol lanəha kəni məhuvari rəfin, iətəmi kəti təsɨmɨsiən. Nəgəu təmaiu-pəri e nɨpəkɨl.|alt="ship wrecked in storm" src="lb00219b.tif" size="col" loc="Act 27:39-44" copy="BFBS (Bass)" ref="Uək 27:39-44"
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.