Atos 22
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs ARIB
1 “Tatə mɨn mɨne piak mɨn. Otətəlɨg-to lak. Pəh iəkəni rəhak kəm təmah.”
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Nian kəmotətəu məmə təməghati kəm lah e nəghatiən əhruahru rəhalah, kəni nagətiən təmɨkə agɨn məutətəlɨg lan.
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 “Iəu iətəm Isrel. Iəmair əpəha Silisiə e taun əha Tasəs, mətəu iəmepət u Jerusɨləm. Kəmaliel təməgətun iəu. Təməgətun vivi iəu e Lou rəha tɨpɨtah mɨn məmə iəkɨtəu=pən əhruahru. Kəni e nian əha, iəmətəsanən o noliən natimnati iətəm Uhgɨn tolkeikei təhmen e təmah u rəueiu.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 “Aupən iəmatɨtəu məmə iəkol nərahiən kəm nətəmimi nətəm kautohtəu=pən Suaru Rəha Iesu. Kəni mətaskəlɨm ilah, nəman mɨne nɨpətan, mətəmki=pən ilah e kaləpus kəni mol nəuvein kohmɨs.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Nəghatiən mɨn u pris asoli agɨn mɨne nətəmi asoli mɨn rəha kaunsɨl rəhatah kotəhrun nəniən məmə nɨpəhriəniən. E nian əha, iəmos nəniən rəhalah e nauəuə mautegəhan lak məmə iəkuvən o nətəm Isrel əpəha Təmaskɨs. Iəu iəmuvən ikɨn əha məmə iəkaskəlɨm nətəmimi mɨn əha rəha Iesu məlis ilah e sen məmki ilah muva məmki=pən ilah e kaləpus əpəha Jerusɨləm məmə kol nalpɨniən kəm lah.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 “E nian mɨtɨgar tɨnalelin əmə, kəni inuva iuəkɨr o Təmaskɨs, kəni nagəhagiən kəti tatuəu təruən vivi, təmsɨpən e neai, masiəgəpɨn iəu.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Kəni iəksɨpəri morin e nɨftəni. Mətəu nəuia iətəmi kəti tətəni=pa kəm iəu məmə, ‘!Sol! !Sol! ?Təhro natol tərah lanu lak?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Kəni iəkəmə, ‘?Mətəu Iərmənɨg ik pəh?’
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Nətəm kəmautuərisɨg lak e suaru kəmoteruh nəhagəhagiən əha, mətəu kəməsotətəuiən nəuia suah kəha iətəm təməghati kəm iəu.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Kəni iəkətapuəh ohni məmə, ‘?Iərmənɨg, iəkəhro lanu əha rəueiu?’
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Mətəu-inu nəhagəhagiən əha təsanən pɨk, kəni mol nəhmtək təpɨs, kəni nətəmimi nətəm kautəhuərisɨg lak kotos əmə nəhlmək motit iəu iəkəhuvən Təmaskɨs.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Kəni suah kəti əha ikɨn əha, nərgɨn u Anənaiəs, in suah kəti iətəm tatos vivi Lou rəhatah, kəni nətəm Isrel əha ikɨn əha kautɨsiai pɨk.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 In təmuva kəni meruh iəu məhtul=pa iuəkɨr ohniəu məmə, ‘Piak Sol, rəueiu əha nəhmtəm otair mɨn.’ Kəni e nian əmə əha, nəhmtək təmair mɨn kəni inateruh in.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Kəni təni=pa kəm iəu məmə, ‘Uhgɨn rəha tɨpɨtah mɨn aupən, in təmɨtəpɨn rəkɨs ik məmə ik onəkəhrun natimnati iətəm in tolkeikei. Kəni ik onəkeruh Iətəm Əhruahru kəni onəkətəu rəhan nəghatiən e nohlɨn.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Onəkəkeikei məni pətɨgəm kəm nətəmimi rəfin natimnati iətəm ik nəmətəu kəni meruh.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 ?Kəni rəueiu əha, nətəhtahnin nak? Əhtul muvən məfaki=pən kəm Iesu, kəni kol bəptais lam, kəni in otafəl rəham noliən tərah mɨn.’”
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 Kəni təmatəni məmə, “Uərisɨg e nati u, kəni iəkuvən Jerusɨləm. Nian iəmuvən ikɨn əha, iəmuvən e Nimə Rəha Uhgɨn mətəfaki, kəni meruh nəməhlairiən kəti iətəm Uhgɨn təməfa.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 E nəməhlairiən əha, iəmeruh Iərmənɨg tətəni=pa kəm iəu məmə, ‘Əhtul uəhai əha rəueiu agɨn miet Jerusɨləm. Mətəu-inu nətəmi u ikɨnu ko kəsotətəlɨgiən e rəhak nəghatiən iətəm ik nətəni.’
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 “Mətəu iəkəmə, ‘Iərmənɨg, nətəmi mɨn əha kotəhrun vivi məmə aupən iəmatuvən e nimə mɨn rəha nuhapumɨniən mətaskəlɨm nətəmi u kəutəhatətə lam muva mətalis ilah mətəmki=pən ilah e kaləpus.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Kəni nian nətəmimi kəmotahtɨmu Stipɨn, kəni nɨran təmaiu mətəu-inu təmatəni pətɨgəm ik. Mətəu iəu mɨn, iəmatəhtul itɨmah milah. Kəni nɨkik tətagiən mətəu-inu kəutəhti Stipɨn e kəpiel, kəni mateh rəhalah natimnati.’
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 “Mətəu Iərmənɨg təməni=pa kəm iəu məmə, ‘Uvən. Mətəu-inu iəu iətahli=pən ik ikɨn əha kəm Nanihluə mɨn məmə onəkəni pətɨgəm rəhak nəghatiən kəm lah.’”
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Kəni kəmautətəlɨg vivi lan mətəuarus təni nəghatiən əha. Mətəu nian kəmotətəu nəghatiən əha, motetet motagət əfəməh məmə, “!Otɨləfətɨgəm suah u, kotohamu! !Təsəuvɨriən məmə otəmiəgəh mətatɨg!”
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Kəmautəkeikei məutagət əfəməh motəraki əpnapɨn əmə rəhalah napən, məutəmki nɨməulul məutəraki əpnapɨn əmə lan mətəu-inu niəməha tɨnol pɨk ilah.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Kəni iətəm Rom u in tepət e soldiə mɨn təni məmə okələs kan əpəha e nimə rəha soldiə mɨn. Kəni təni məmə okalis mətəu-inu tolkeikei məmə Pol otəni kəm in məmə nətəmimi kotagət pɨk lan lanəha onak.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Mətəu nian kəmautiuvi-ərain vivi Pol məmə okotalis, kəni təni=pən kəm nətəmi asoli mɨn əha kəti rəha soldiə mɨn u kəutəhtul iuəkɨr ohni məmə, “!Ei! Iəu iətəm Rom u. ?Təhruahru məmə onəkotalis iəu nian iəsuvən əhanəhiən e kot?”
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Nian iətəmi asoli rəha soldiə mɨn təmətəu nəghatiən əha, təmuvən meruh iətəmi asoli u in tepət e lah məni=pən kəm in məmə, “Ei! ?Nak u natol? !Suah u in iətəm Rom!”
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Kəni iətəmi asoli rəha soldiə mɨn əha tətapuəh o Pol məmə, “!Ei! Əni-vivi-to məmə ik iətəm Rom pəhriən uə kəpə.”
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Kəni iətəmi asoli rəha soldiə mɨn təni məmə, “Iəmətəou məni asoli o negəhan-pəniən iəu məmə iəkuva iəu iətəm Rom.”
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Kəni əmeiko soldiə mɨn nətəm kəmautəhtul maru məmə okotalis Pol kəmotauɨt motan e nəmtahlah məhuvən isəu. Kəni nian iətəmi asoli əha təməhrun məmə Pol in iətəm Rom, kəni təməgɨn mətəu-inu tɨnəlis rəkɨs e sen, kəni inu tətəhti lou rəha Rom.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Kəni lauɨg lan, kəni iətəmi asoli rəha soldiə mɨn əha tolkeikei məmə otəhrun əhruahru məmə təhro nətəm Isrel kautol lanəha e Pol. Kəni məni kɨtɨs rəkɨs sen lan, kəni mauɨn e pris asoli mɨn mɨne nətəmi asoli rəha kaunsɨl rəha nətəm Isrel məmə okotəharəg motəghati, kəni muvən mələs Pol muva təhtul aupən e lah.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.