2 Coríntios 7
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs NAA
1 Rəhk-iəli mɨn. Nəniəskasɨkiən mɨn u rəhatah. Kəni tol lanəha, pəh kotafəl nɨkitah, motos rəkɨs natimnati mɨn rəfin iətəm kautol nɨpətɨtah mɨne narmɨtah kəutamɨkmɨk. Kəni pəh kotələhu kalɨn itah məmə rəha Uhgɨn əmə motohtəu=pən rəfin suaru iətəm nɨkin otagiən lan. Kəni okautol mətəu-inu kəutɨsiai Uhgɨn.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Oterəh e nɨkitəmah kəm tɨmah. Iəsotoliən tərah kəm iətəmi kəti, iəsotiuvi-pəniən iətəmi kəti tərah ikɨn, iəsotalkutiən məmə iəkotos nati kəti rəhatəmah e noliən ekəu-ekəu.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Iəsəniən nəghatiən u məmə inu nəmotol noliən tərah. Iəməni rəkɨs kəm təmah məmə iəkotolkeikei pɨk itəmah nian rəfin, kəni nati əpnapɨn nɨmɨsiən uə nəuvɨriən otuva e nəmiəgəhiən rəhatɨmah, mətəu itəmah əpəha imə e nɨkitɨmah.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Iəu iətəhatətə əskasɨk e təmah. Iətəfəri o təmah. Itəmah nəmotəfəri pɨk rəhak nətəlɨgiən. Iəmos nərahiən tepət təmuva e rəhak nəmiəgəhiən, mətəu nɨkik tagiən mapirəkɨs o təmah.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Tol lanəha mətəu-inu, nian iəməhuva Masetoniə, iəsotəmeigiən, mətəu nian rəfin, nərahiən tətələs itɨmah təmsɨpən ikɨn pɨsɨn pɨsɨn mɨn. E nəmiəgəhiən rəhatɨmah, nətəmimi kəmotorgəhu motol nərahiən kəm tɨmah, kəni itɨmah iəkotəgɨn.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Mətəu Uhgɨn tatol vivi nɨki nətəmimi nətəm nətəlɨgiən rəhalah təpəou, kəni təmol vivi nɨkitɨmah e nuvaiən rəha Taitəs u təmsɨpɨnə e təmah.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Kəni səniəmə e nuvaiən əmə rəhan iətəm təmol nɨkitɨmah tagiən, mətəu e nəghatiən təuvɨr rəha nol viviən iətəm nəmotəni=pən kəm in. In təməni=pa kəm tɨmah məmə itəmah nəkotolkeikei pɨk məmə nəkoteruh iəu, kəni məmə nɨkitəmah tətətəu tərah o nəghatiən rəhak, kəni məni məmə nəkotolkeikei pɨk iəu mautəhtul əskasɨk o nərgək. Nian iəmətəu, nagiəniən e nɨkik təməri məriauəh.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Nati əpnapɨn nəmə rəhak nauəuə aupən təmol itəmah nəkotətəu tərah, mətəu iəsətəuiən tərah ohni. Mətəu aupən, iəmotətəu tərah ohni, mətəu-inu iəmeruh məmə nauəuə u təmol itəmah nəkotətəu tərah, mətəu rəha nian əkuəkɨr əmə.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Mətəu rəueiu, nɨkik tətagiən, kəni səniəmə məmə nəmotətəu tərah, kəpə. Nɨkik tagiən məmə nian nəmotətəu tərah, e nian əkuəkɨr əmə, nəmotəuhlin itəmah e rəhatəmah noliən tərah mɨn. Nɨpəhriəniən, Uhgɨn tolkeikei məmə kitah okotətəu tərah o noliən mɨn lanu lan. Kəni mətəu-inu nəmotəuhlin itəmah, kəni natimnati iətəm iəmotəni aupən kəm təmah təməsoliən məmə itəmah nəmotəmkarəpən e rəhatəmah nəhatətəiən.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Kəni nian kautətəu tərah e noliən iətəm Uhgɨn tolkeikei, kəni kotəuhlin itah e rəhatah noliən tərah, kəni Uhgɨn tatosmiəgəh itah. Kəni nɨpəhriəniən nɨkitah otəsəpəouiən o noliən əha. Mətəu nian kautətəu tərah e noliən rəha nəhue nɨftəni, kəni noliən əha təsəuhliniən iətəmi kəti e rəhan noliən tərah tɨtəlɨg=pən o Uhgɨn, kəni noliən əha tatiuvi=pən nətəmimi e nɨmɨsiən.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Oteruh-to nəmiəgəhiən rəhatəmah nian nəmotətəu tərah e noliən iətəm Uhgɨn tolkeikei. Noliən əha, nəuan tepət: narmɨtəmah təmiuvɨg nəmotauɨt motəgɨn e noliən tərah mɨn, kəni motəməki e noliən tərah mɨn, kəni motalkut əskasɨk məmə nəkotəgəu əhruahru rəhatəmah noliən tərah mɨn, kəni nəkotolkeikei motalkut əskasɨk məmə nəkotol noliən əhruahru. Nəmotolkeikei məmə nəkoteruh mɨn iəu, kəni nəmotolkeikei pɨk məmə nəkotəhtul əskasɨk o nərgək. Kəni nəmautəhtul maru məmə nəkotol nalpɨniən kəm nətəm kautol noliən tərah. E noliən mɨn rəfin rəhatəmah, nəmotəgətun məmə nəsotoliən nati kəti tərah e natimnati u.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Iətəmi kəti e niməfaki rəhatəmah təmol noliən tərah. Kəni iəmətei nauəuə u kəm təmah. Mətəu iəməsəteiən nauəuə u o iətəmi u iətəm təmol noliən tərah, kəni iəməsəteiən o iətəmi in təmərəkɨn. Kəpə. Iəmətei pəhriən məmə iətəm onəkoteruh əsas e nəhmtɨ Uhgɨn məmə nautəhtul əskasɨk o nərgək.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Natimnati rəfin mɨn əha kautəfəri nətəlɨgiən rəhatɨmah.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Iəməni=pən kəm in məmə iətəfəri pɨk o təmah, kəni itəmah nəməsotoliən iəu iəkaulɨs. Natimnati rəfin iətəm iəmotəni kəm təmah, ilah nɨpəhriəniən. Kəni e noliən kətiəh əmə, natimnati rəfin iətəm iəmotəni kəm Taitəs e təmah, kəni motəfəri ohni, ilah mɨn nɨpəhriəniən.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Taitəs, nɨkin tətəhti əhanəh məmə itəmah rəfin agɨn nəmotol nəuian, kəni mautəgɨn mautərəmrumɨn nian nəmotegəhan lan məmə otuva meruh itəmah. Kəni nian nɨkin tətəhti natimnati mɨn əha, nolkeikeiən rəhan o təmah tətəri təhmɨn.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Nɨkik tagiən pɨk mətəu-inu iətəhatətə əskasɨk e təmah məmə nəkotol nak iətəm təhruahru.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.