Atos 28
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs VC
1 Nian emotuwar, kən itɨmat rafin ekotəsanən əm, kən panotəto uarisɨg məmə nəptən əh, nərgɨn u Malta.
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 Netəm ikɨn əh kəmotəwɨr pɨk otɨmat. Kən e nian əh nuhuən təmatəfɨk, nətəpən tepət. Kən kotahl nɨgəm asol kit məmə otəhg itɨmat.
2 Os indígenas trataram-nos com extraordinária benevolência. Acenderam uma grande fogueira e em torno dela nos recolheram, em vista da chuva que caía e do frio que fazia.
3 Kən Pol təmea-pən o nɨg neen itəm kəmargətain məmə otəmki-pən e nɨgəm. Əmun sɨneik kit itəm tus itəm katɨmɨs, təgin nahgi nɨgəm miet məkul-pən e nelmɨ Pol matus.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e o pôs na fogueira. Nisto uma víbora, que fugira ao fogo, mordeu-lhe a mão.
4 Netəm ikɨn əh kəmotəplan sɨneik tatəkul-pən e nelmɨ Pol, kən moatən kəm ilat mɨn məmə, “Okəm-naka suah u in iol təfagə kit iohamnu itəm. Təməsɨmɨsən əpəh itəhəi, məto uhgɨn u nərgɨn u Nalpɨnən otəsegəhan-inən məmə otəmegəh.”
4 Quando os indígenas viram a serpente pendendo da sua mão, diziam uns aos outros: Sem dúvida, este homem é homicida, pois, tendo escapado ao mar, a justiça não o deixa viver.
5 Məto Pol təmorautin-pən sɨneik əpəh e nɨgəm məsolən ne məmə sɨneik təmus otəto nahməən.
5 Ele, porém, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal algum.
6 Netəmim nɨkilat təht məmə nɨpətɨ Pol otasis o otəsuwəhən əh-roiu, tɨsɨ-pər morin mɨmɨs. Kəmoatəpələh kətalkəlɨk ron roe, məto təsolən nat kit ne. Kən nɨkilat təməuhlin kən məht məmə okəm-naka suah u in uhgɨn kit.
6 Julgavam os indígenas que ele viesse a inchar, e que subitamente caísse morto. Mas, depois de esperarem muito tempo, vendo que não lhe acontecia mal nenhum, mudaram de parecer e disseram: Ele é um deus.
7 Ikɨn əh sənəmə isəu o nəptən rəha suah kit, nərgɨn u Puplias, itəm tatərəmərə e netəm ikɨn əh. Təməmɨk itɨmat ekotuwɨn iman ikɨn, kən matol təwɨr kəm itɨmat. Kən ekotatɨg iman ikɨn kos nian kɨsɨl.
7 Havia na vizinhança sítios pertencentes ao principal da ilha, chamado Públio. Este homem nos hospedou por três dias em sua casa, tratando-nos bem.
8 Kən əmun tata rəha suah apon Puplias, tɨnatɨmɨs matətəp-ətəp, kən mətaiu e nɨta. Kən Pol tuwɨn ron əpəh iman ikɨn imə, mələhəu-pən nelmɨn lan, məfak lan, əmun nɨmɨsən rəhan təwɨr mɨn.
8 Ora, o pai desse Públio achava-se acamado com febre e sofrendo de disenteria. Paulo foi visitá-lo e, orando e impondo-lhe as mãos, sarou-o.
9 Nian netəmim kəmotəto nat əh, kən ilat rafin e nɨtən un itəm koatɨmɨs kəmotuwa mɨn o Pol. Kən Pol təfak elat kotəwɨr.
9 Depois desse fato, vieram ter com ele todos os habitantes da ilha que se achavam doentes, e foram curados. Tiveram assim conosco toda sorte de considerações e,
10 Netəm ikɨn əh, kəmotos-ipa natɨmnat tepət kəm itɨmat. Nian enoatol əpen-əpenə məmə ekotiet, kəmotəmki-pən rafin rəhatɨmat natɨmnat ne nagwənən əpəh e nego itəm otətasitu etɨmat e suatɨp.
10 quando estávamos para navegar, proveram-nos do que era necessário.
11 Emotatɨg ikɨn əh motos məwɨg kɨsɨl, kən emotuwɨn e nego kit təmɨsɨ-pən Aleksantria matəhluaig e nəptən əh e nian rəha nətəpən. E nohlɨ nego əh, kəməf aupən narmɨ uhgɨn mil əh mil-mil mil, nərgɨlau u Kasto ne Polakis.
11 Ao termo de três meses, embarcamos num navio de Alexandria, que havia passado o inverno na ilha. Este navio levava por insígnias os Dióscuros.
12 Emotuwa əh Saerakus, kən motətul ikɨn kos nian kɨsɨl.
12 Fizemos escala em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Kən motiet ikɨn əh motuwa e taon kit mɨn, nərgɨn u Retiam. Kən lawɨgin, nɨmətag iasɨ-pis tɨnatelel nat, kən ekotiet motaiu o nian kəiu, motɨləs nat əpəh Puteoli.
13 De lá, seguindo a costa, atingimos Régio. No dia seguinte, soprava o vento sul e chegamos em dois dias a Pozzuoli.
14 Ikɨn əh emotəplan piatat mɨn neen əh-ikɨn itəm koatəfak. Kən kotətapəh məmə ekotatɨg itɨmat min ilat o wik kitiəh. Kən uarisɨg emotaliwək əm motuwɨn əpəh Rom. Kən inu suatɨp rəhatɨmat itəm emotaliwək lan motiet-pa Rom.
14 Ali encontramos irmãos que nos rogaram que ficássemos na sua companhia sete dias. Em seguida, nos dirigimos a Roma.
15 Kən nian piatat mɨn itəm koatəfak əpəh Rom kəmotəto məmə emotuwɨn, kən kəmotuwa məmə okotəplan itɨmat əpəh e suatɨp. Kəmotuwa katəpələh əpəh Apias təmol nimə makɨt ikɨn rəhan. Ikɨn əh, hotel kɨsɨl əh-ikɨn. Kən nian Pol təməplan ilat, təmənwiwi Uhgɨn, kən nɨkin təmagien mər ilɨs.
15 Os irmãos de Roma foram informados de nossa chegada e vieram ao nosso encontro até o Foro de Ápio e as Três Tavernas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e se sentiu animado.
16 Nian emotiet-pa, kən kapman təmegəhan-in məmə Pol otətatɨg pɨsɨn əm e nimə kit, pəs mopael kit tatehm.
16 Chegados que fomos a Roma, foi concedida licença a Paulo para que ficasse em casa própria com um soldado que o guardava.
17 Tɨnos nian kɨsɨl, kən Pol tahl-ipən nəghatən kəm netəm-iasol mɨn rəha Isrel məmə okotuwa o nəghatən kit. Nian kəmotuwa, kən təmən-iarəp kəm ilat məmə, “Piak mɨn. Io eməsolən nat tərat kit e netəm imətat ikɨn, ne kastom rəhatat itəm tɨpɨtat mɨn kəmotəgətun kitat lan aupən. Məto netəm Jerusalem kəmotaskəlɨm io kɨləs-ipən io kəm netəm Rom.
17 Três dias depois, Paulo convocou os judeus mais notáveis. Estando reunidos, disse-lhes: Irmãos, sem cometer nada contra o povo nem contra os costumes de nossos pais, fui preso em Jerusalém e entregue nas mãos dos romanos.
18 Kən netəm Rom kəmotətapəh-in nəghatən tepət ron io. Məto kəsotəplanən nəghatən kit ne məmə oekɨmɨs ron. Kən kotolkeike məmə okotahl-iarəp io.
18 Estes, depois de terem instruído o meu processo, quiseram soltar-me, visto não achar em mim crime algum que merecesse morte.
19 Məto netəm Isrel ikɨn əh kəsotolkeikeən. Kən io atɨp əm ekətapəh məmə ekuwa ikɨn-u Rom mətul e kot e nɨganəmtɨ suah u Sisa, məto esənən nəghatən kit tərat e natimak mɨn.
19 Mas, opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, sem intentar contudo acusar de alguma coisa a minha nação.
20 “Məto-inu tol nəhlan, kən ekolkeike məmə ekahl-ipən nəghatən otəmat məmə ekəplan itəmat məghat lan məsɨn kəm itəmat. Kəməlis io e sen u məto-inu o Iosmegəh əm u, itəm kitat netəm Isrel koatən məmə otəpanuwa.”
20 Por esse motivo, mandei chamar-vos, para vos ver e falar convosco. Porquanto, pela esperança de Israel, é que estou preso com esta corrente.
21 Kən kəmotən-ipən kəm Pol məmə, “Esotosən naoa lan kit ne itəm təmɨsɨ-pən Jutia. Kən kitat mɨn neen kəsotɨsɨ-pənən ikɨn əh motos nəghatən ka məmə katən nəghatən tərat neen lam.
21 Responderam-lhe eles: Não temos recebido carta alguma da Judéia, que fale em ti, nem de lá tem vindo irmão algum que nos dissesse ou falasse mal de ti.
22 Məto ekotolkeike məmə ekotəto-tu məmə rəham nətəlɨgən təhrol nulan. Məto-inu ekotɨtun məmə kɨnatən rat nolən rəha nəfakən u rəhatəmat əpəh ikɨn mɨn rafin.”
22 Quiséramos, porém, que tu mesmo nos dissesses o que pensas, pois o que nós sabemos dessa seita é que em toda parte lhe fazem oposição.
23 Kən ilat kəmotos nian kit o nəghatən. Kən e nian əh, ilat tepət mɨn netəm Isrel kəmotuwa əh Pol tətatɨg ikɨn. Kən in təməghat kəm ilat e nian apiəpiə əh, matən wɨr kəm ilat nərəmərəən Rəha Uhgɨn. Kən matən mɨn Lou rəha Moses ne ien mɨn rəha Uhgɨn, məmə otiuw ilat kotuwa o Iesu.
23 Marcaram um dia e muitos foram procurá-lo no albergue onde se achava hospedado. A entrevista durou desde a manhã até a tarde. Paulo expôs-lhes o Reino de Deus e apresentou, sempre de novo, testemunhos destinados a convencê-los a respeito de Jesus, baseando-se na Lei de Moisés e nos profetas.
24 Neen kəmotəto rəhan nəghatən, motən nɨpahrienən lan. Məto neen kəsotənən nɨpahrienən lan.
24 Alguns se persuadiram pelas suas palavras, outros não acreditaram.
25 Kən mɨnoatərgəhəu mɨnoatol məmə okotagɨm mɨn. Məto uarisɨg kotiet, Pol tən-ipən nəghatən kit mɨn kəm ilat məmə, “Nəghatən itəm Narmɨn Rəha Uhgɨn təmos-ipən kəm ien rəha Uhgɨn u Aesea məmə otən-iarəp kəm tɨpɨtat mɨn aupən, in tətuatɨp əm. Uhgɨn təmən kəm ien məmə,
25 Não estando concordes entre si, retiraram-se, enquanto Paulo lhes fazia esta reflexão: Bem falou o Espírito Santo pelo profeta Isaías a vossos pais, dizendo:
26 — ausente —
26 Vai a este povo e dize-lhes: Com vossos ouvidos ouvireis, sem compreender. Com vossos olhos olhareis, sem enxergar.
27 — ausente —
27 Coração obstinado o deste povo, ouvido duro, olhos fechados, para não verem com a vista, nem ouvirem com o ouvido, nem entenderem com o coração, e se converterem e eu os curar {Is 6,9s.}.
28 Kən Pol təmə, “Onəkotəkəike kɨtun wɨr məmə Uhgɨn təmol suatɨp u rəhan o nosmegəhən netəmim. Tɨnuwɨn rəkɨs o Iaihluə mɨn. Kən netəm mɨn əh okotətəlɨg-in nəghatən əh kən motən nɨpahrienən lan.”
28 Ficai, pois, sabendo que aos gentios é enviada agora esta salvação de Deus; e eles a ouvirão.
29 — ausente —
29 {Havendo dito isso, saíram dali os judeus, discutindo animosamente entre si.}
30 Kən e nup kəiu apiəpiə, Pol təmatətou əm nimə əh mətatɨg lan. Kən nɨkin tətagien o netəmim rafin itəm koatuwa moatehm.
30 Paulo permaneceu por dois anos inteiros no aposento alugado, e recebia a todos os que vinham procurá-lo.
31 In təməkəike matən-iarəp nərəmərəən Rəha Uhgɨn, kən matəgətun əskasɨk ilat e namnusən təwɨr rəha Iərəmərə Iesu Kristo. Kən suah kit tɨkə məmə otən-iəhau o nən-iarəpən nəghatən əh.
31 Pregava o Reino de Deus e ensinava as coisas a respeito do Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade e sem proibição.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.