Atos 27
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs NVT
1 Nian kəmotegəhan məmə oekotuwɨn Itali, kəmotələhəu-pən Pol ne netəm koatol kalapus neen mɨn e nelmɨ etəm-iasol kit rəha mopael mɨn, nərgɨn u Julias. In tatərəmərə e mopael wan-hanrɨt. In e mopael u katən məmə, “Mopael Rəha Sisa.”
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Kən nego kit təmiet əpəh Atramitiam matuwa, kən mɨnatɨg məmə otɨtəlɨg-pən mɨn əpəh Esia, kən ekotuwɨn lan. Kən etəm Masetonia kit təmətəu-pa itɨmat, nərgɨn u Aristakas, in etəm Tesalonaeka.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Kən lawɨgin ekotiet-pa Saeton. Kən Julias təmatol təwɨr kəm Pol, kən megəhan in məmə otuwar muwɨn məplan rəhan neen netəmim itəm tɨtun ilat. Kən ilat kəmoatehm wɨr Pol.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Kən ekotiet mɨn ikɨn əh, kən nɨmətag tatɨləs itɨmat, kən motɨtəlau e nɨkalɨ nɨtən əh Saepras itəm nɨtəhəi təməlinu ikɨn.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Kən emotaiu ihluə e Silisia ne Pamfilia, kən motiet-pa Lisia e taon Maera.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Ikɨn əh, etəm tərəmərə mopael mɨn təmuwɨn məplan nego kit itəm təmiet Aleksantria matuwɨn Itali. Kən təmki-pən itɨmat lan.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Kən emotiet mɨn, məto e nian tepət nego əh tətaiu mətɨg əm. Emotalkut məsɨn məmə ekotətoarus taon Nitas, kən emotuwa iuəhkɨr, məto tiəkɨs, məto-inu ioatɨləs pɨkən nɨmətag, kən okol esotaiuən motuwɨn təhmɨn. Kən ekotaiu e nɨkalɨn pis ikɨn məmə ekotuwɨn Krit. Emotɨtəlau e poen asol əh nərgɨn u Salmone. Kən motɨtəlau e nəwtain nəptən əh,
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 emotaiu ipar ipar əm, məto tiəkɨs əh. Kən ekotuwa motiet-pa e ikɨn kit katən məmə, Pasɨs Wɨr, iuəhkɨr o taon əh Lasea.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Məto-inu emotərəkɨn əm nian wɨr tepət təmuwa muwɨn, kən nian wɨr o nuwɨnən e nego tɨnol namnun, kən otəsuwəhən əh-roiu, nian rəha niamɨtə, kən itəhəi tərat. Nian asol rəha netəm Isrel u katən məmə, Nian Rəha Nafələn Təfagə, tɨnuwa rəkɨs mɨnuwɨn e məwɨg Oktopa. Kən Pol təməghat məmə okoatəto wɨr ilat, matən məmə,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Piak mɨn. Iatəplan məmə okotatɨg e nəratən tepət e naliwəkən u rəhatat. Tɨmətɨg əm məmə itəhəi otərəkɨn kako mɨn u, ne nego u, kən okəmə naka kitat mɨn okotɨmɨs.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Məto etəm-iasol rəha mopael mɨn tatətəlɨg-in pɨk etəm tatɨləs nego ne etəm-iasol rəha nego. Kən məsətəlɨg-in pɨkən nəghatən rəha Pol.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Kən pasɨs əh təsəwɨr pɨkən məmə nego otətul ikɨn e nian rəha nətəpən məto-inu nian əh, in nian nɨtəhəi tatəsəsau pɨk lan. Kən ilat tepət kotən məmə təwɨr məmə okotiet. Nɨkilat təməht məmə okotuwɨn əpəh e pasɨs əh Finiks motəhluaig ikɨn. Pasɨs əh in pasɨs kit əpəh Krit itəm təmol nohlɨn kəiu, kit tatuag-pən e nəwtain pəhap ikɨn, kən kit tatuag-pən nəwtain pis ikɨn. Kən nego tɨtun nəməhlən ikɨn e nian rəha nəsəsauən.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Kən nɨmətag wɨr kit tɨnatɨsɨ-pis matelel nat, kən netəm e nego, nɨkilat təht məmə nɨmətag əh inəh kotolkeike məmə okotaiu lan. Kən motəmə pəs okotiet. Kən motiuw-pər iagke, motiuw niuwən, kən motiet. Emotaiu ipar ipar əm e nɨtən əh Krit.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Məto təsuwəhən, nɨmətag asol kit tɨnatuwa mɨn, nərgɨn u, Luətuəmlae, tatɨsɨ-pən e nəptən apon,
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 mɨnatɨləs itɨmat, mɨnatoh nego. Kən nego tɨnəruru naiuən mɨləs pɨkən nɨmətag, kən ekotapəs naiuən moatətəlɨg-in əm nɨmətag tatɨləs itɨmat.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Emotuwɨn-pa Koata ikɨn e nɨkalɨn pis ikɨn. Ikɨn əh emotəhluaig ikɨn məsɨn, kən motalkut məmə ekotiuw-pər pot rəha nego un. Kən netəm koatol wək e nego, nahgilat təmɨkə o nɨləs-ipərən pot.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Kən motəmki-pən təulə neen e nəwtain nego ləhau ikɨn, kən kietain tiəkɨs məmə otaskəlɨm nego. Ilat kəmotəgɨn məto-inu ihluə e Lipia, sənəmə lokamnɨm pɨk, kən nɨkilat təht məmə nego otɨləs pɨkən nɨməkləkɨl ikɨn əh. Kən kəmotiuw-iəhau niuwən rəhalat, kən motapəs əm nɨmətag tɨləs nego matuwɨn.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Kəmən lawɨgin kən nɨmətag tatol əm nulan, kən kəmotəmki-arəp kako neen e nego.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Kəmən lawɨgin mɨn, kəmotəmki-arəp natɨmnat mɨn katol wək lan e nego tahmen e təulə ne neen mɨn.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Kən nian tepət eməsotəplanən mɨtgar ne məhau mɨn lapɨn. Kən nɨmətag təmatol əm nulan nɨkitɨmat təht məmə okol esotəmegəh mɨnən.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Nian eməsotagwənən o nian tepət məsɨn, kən Pol tətul aupən-in itɨmat mən məmə, “Nəman. Okol nəmotətəlɨg-in io, ko kəməsotietən Krit, kən okol kəsotatɨgən e nəratən u kən məsotərəkɨnən natɨmnat tepət.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Məto roiu ekən-ipɨnə kəm itəmat məmə əsotəgɨnən. Okol kitat kit ikɨn-u təsɨmɨsən, məto nego əm otərat.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Nagelo kit rəha Uhgɨn rəhak itəm iatəfak kəm in təmən-ipa nəghatən u kəm io ehnaipən məmə,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 ‘Pol. Əsəgɨnən. Onəkəike muwɨn mətul e nɨganəmtɨ Sisa əpəh Rom. Məto-inu Uhgɨn təwɨr, kən nɨkin tagien məmə otosmegəh netəm u ilat min ik itəm noatasuəh e nego.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Kən Piak mɨn, əsotəgɨnən. Io etahatətə e Uhgɨn məmə natɨmnat mɨn rafin otol əm məmə inu ne nagelo təmən-ipa mihin kəm io.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Məto nɨmətag otɨləs-ipar kitat əpəh e nəptən əkəku kit.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Tɨnos nian ilat rafin fotin, kən lapɨn lan nɨmətag tɨləs nego muwɨn əpəh e nɨtəhəi asol Metiterenian. Kən e nalugɨ nian lapɨn, netəm koatol wək e nego, nɨkilat təht məmə enoatuwa iuəhkɨr o nəptən kit.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Kən kəmotətu-pən nat fɨgəm kit əpəh e nɨpəgnəmtɨ təulə kəhlman-əhlman teiuaiu məmə okotehm-tu məmə lokamnɨm o lokipar. Kən kəmotəplan məmə tahmen e negopagən tate-sepɨn ilat rafin. Kən motaiu məsɨn mɨn u kotəhlman-əhlman mɨn, məto tɨnahmen e negopagən ilat rafin tuente-eit əm.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Kən netəm koatol wək e nego kəmotəgɨn məmə nego otɨləs pɨkən kəpiel, kən motəmki-arəp iagke kuwɨt əpəh uarisɨg moatəfak məmə otian uəhai əm.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Kən netəm koatol wək e nego kəmotalkut məmə okotuwar kagɨm, kən motɨləs-iəhau pot rəha nego moteiuə məmə okotuwɨn əpəh e nohlɨn nego kəmki-arəp mɨn iagke neen.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Məto Pol təmən-ipən kəm etəm tərəmərə e mopael mɨn ne mopael mɨn məmə, “Okəmə netəm əh kəsotəpələhən u ikɨn-u e nego, okol Uhgɨn təsosmegəhən itəmat.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Kən mopael mɨn kəmotətatɨp təulə, kən pot tiet-pən itəhəi.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Tɨnuwa iuəhkɨr əm o nianən, kən Pol təmuəh nɨkilat məmə okotəkəike kagwən. Təmən məmə, “E nian ilat rafin fotin nəmoatəpələh əm moategəs məsotunən nat kit.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Kən roiu iatən-ipɨnə məmə onəkotəkəike kun nat kit məmə onəkotəsanən. Kitat rafin okotəmegəh. Suah kit otəsatɨgən e nəratən.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Kən Pol təməmɨk pɨret, kən mətul aupən-in elat məfak-pən ron kəm Uhgɨn, kən məmkas mun.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Kən nɨkilat təməwɨr mɨnoatos nagwənən mɨnoatun.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Itɨmat rafin tu-hanrɨt-sepɨnte-sikis e nego.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Nian ilat rafin kəmotagwən rəkɨs, kən motəmɨk pak flaoa mɨn kəmki-arəp e nego məmə nego otoigoig.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Kən nian təmian, netəm koatol wək e nego kəmotəplan məmə enotuwa iuəhkɨr o nəptən əkəku kit, məto kotəruru məmə nəptən naka. Kən motəplan pasɨs kit u nɨməkləkɨl kit əh-ikɨn. Kən nɨkilat təht məmə okotɨləs-ipar nego əh-ikɨn.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Kən kəmotətatɨp təulə e iagke mɨn kapəs ilat kotamnɨm itəhəi. Kən motɨkɨs rəkɨs təulə mɨn itəm kəməlis ətain nuweə asol mɨn lan ikɨn katɨləs nego ikɨn. Kən motiuw-pər niuwən əpəh aupən məmə nɨmətag otɨləs nego muwar.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Məto ikɨn əh lokipar məsɨn, kən nohlɨ nego təmaru nɨməkləkɨl, nego təməruru nəloalən. Kən nɨtəhəi tɨnatəhap-əhap naunɨsin nego.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Kən mopael mɨn kɨnoatən məmə okotohamnu netəm koatol kalapus u nego tatəmɨk ilat məta neen kotagɨm.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Məto Julias u tərəmərə elat tolkeike məmə otosmegəh Pol kən mən-iəhau məmə okəsotolən nat əh koatən. Kən mən-ipən kəm netəm u kotɨtun neaiən məmə okotətɨpən paupən əpəh itəhəi, moteai par.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Kən mən-ipən kəm ilat rafin əh-ikɨn məmə okotəmɨk nɨmɨsmɨsɨ timpa ne nəwtain nego mɨn itəm nɨtəhəi tətəhap-əhap moteai lan. Emotol nəhlan kən motuwar rafin, suah kit təsɨmɨsən.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.