Atos 27
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs ARC
1 Nian kəmotegəhan məmə oekotuwɨn Itali, kəmotələhəu-pən Pol ne netəm koatol kalapus neen mɨn e nelmɨ etəm-iasol kit rəha mopael mɨn, nərgɨn u Julias. In tatərəmərə e mopael wan-hanrɨt. In e mopael u katən məmə, “Mopael Rəha Sisa.”
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Kən nego kit təmiet əpəh Atramitiam matuwa, kən mɨnatɨg məmə otɨtəlɨg-pən mɨn əpəh Esia, kən ekotuwɨn lan. Kən etəm Masetonia kit təmətəu-pa itɨmat, nərgɨn u Aristakas, in etəm Tesalonaeka.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kən lawɨgin ekotiet-pa Saeton. Kən Julias təmatol təwɨr kəm Pol, kən megəhan in məmə otuwar muwɨn məplan rəhan neen netəmim itəm tɨtun ilat. Kən ilat kəmoatehm wɨr Pol.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Kən ekotiet mɨn ikɨn əh, kən nɨmətag tatɨləs itɨmat, kən motɨtəlau e nɨkalɨ nɨtən əh Saepras itəm nɨtəhəi təməlinu ikɨn.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Kən emotaiu ihluə e Silisia ne Pamfilia, kən motiet-pa Lisia e taon Maera.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ikɨn əh, etəm tərəmərə mopael mɨn təmuwɨn məplan nego kit itəm təmiet Aleksantria matuwɨn Itali. Kən təmki-pən itɨmat lan.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Kən emotiet mɨn, məto e nian tepət nego əh tətaiu mətɨg əm. Emotalkut məsɨn məmə ekotətoarus taon Nitas, kən emotuwa iuəhkɨr, məto tiəkɨs, məto-inu ioatɨləs pɨkən nɨmətag, kən okol esotaiuən motuwɨn təhmɨn. Kən ekotaiu e nɨkalɨn pis ikɨn məmə ekotuwɨn Krit. Emotɨtəlau e poen asol əh nərgɨn u Salmone. Kən motɨtəlau e nəwtain nəptən əh,
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 emotaiu ipar ipar əm, məto tiəkɨs əh. Kən ekotuwa motiet-pa e ikɨn kit katən məmə, Pasɨs Wɨr, iuəhkɨr o taon əh Lasea.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Məto-inu emotərəkɨn əm nian wɨr tepət təmuwa muwɨn, kən nian wɨr o nuwɨnən e nego tɨnol namnun, kən otəsuwəhən əh-roiu, nian rəha niamɨtə, kən itəhəi tərat. Nian asol rəha netəm Isrel u katən məmə, Nian Rəha Nafələn Təfagə, tɨnuwa rəkɨs mɨnuwɨn e məwɨg Oktopa. Kən Pol təməghat məmə okoatəto wɨr ilat, matən məmə,
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Piak mɨn. Iatəplan məmə okotatɨg e nəratən tepət e naliwəkən u rəhatat. Tɨmətɨg əm məmə itəhəi otərəkɨn kako mɨn u, ne nego u, kən okəmə naka kitat mɨn okotɨmɨs.”
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Məto etəm-iasol rəha mopael mɨn tatətəlɨg-in pɨk etəm tatɨləs nego ne etəm-iasol rəha nego. Kən məsətəlɨg-in pɨkən nəghatən rəha Pol.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Kən pasɨs əh təsəwɨr pɨkən məmə nego otətul ikɨn e nian rəha nətəpən məto-inu nian əh, in nian nɨtəhəi tatəsəsau pɨk lan. Kən ilat tepət kotən məmə təwɨr məmə okotiet. Nɨkilat təməht məmə okotuwɨn əpəh e pasɨs əh Finiks motəhluaig ikɨn. Pasɨs əh in pasɨs kit əpəh Krit itəm təmol nohlɨn kəiu, kit tatuag-pən e nəwtain pəhap ikɨn, kən kit tatuag-pən nəwtain pis ikɨn. Kən nego tɨtun nəməhlən ikɨn e nian rəha nəsəsauən.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Kən nɨmətag wɨr kit tɨnatɨsɨ-pis matelel nat, kən netəm e nego, nɨkilat təht məmə nɨmətag əh inəh kotolkeike məmə okotaiu lan. Kən motəmə pəs okotiet. Kən motiuw-pər iagke, motiuw niuwən, kən motiet. Emotaiu ipar ipar əm e nɨtən əh Krit.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Məto təsuwəhən, nɨmətag asol kit tɨnatuwa mɨn, nərgɨn u, Luətuəmlae, tatɨsɨ-pən e nəptən apon,
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 mɨnatɨləs itɨmat, mɨnatoh nego. Kən nego tɨnəruru naiuən mɨləs pɨkən nɨmətag, kən ekotapəs naiuən moatətəlɨg-in əm nɨmətag tatɨləs itɨmat.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Emotuwɨn-pa Koata ikɨn e nɨkalɨn pis ikɨn. Ikɨn əh emotəhluaig ikɨn məsɨn, kən motalkut məmə ekotiuw-pər pot rəha nego un. Kən netəm koatol wək e nego, nahgilat təmɨkə o nɨləs-ipərən pot.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Kən motəmki-pən təulə neen e nəwtain nego ləhau ikɨn, kən kietain tiəkɨs məmə otaskəlɨm nego. Ilat kəmotəgɨn məto-inu ihluə e Lipia, sənəmə lokamnɨm pɨk, kən nɨkilat təht məmə nego otɨləs pɨkən nɨməkləkɨl ikɨn əh. Kən kəmotiuw-iəhau niuwən rəhalat, kən motapəs əm nɨmətag tɨləs nego matuwɨn.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Kəmən lawɨgin kən nɨmətag tatol əm nulan, kən kəmotəmki-arəp kako neen e nego.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Kəmən lawɨgin mɨn, kəmotəmki-arəp natɨmnat mɨn katol wək lan e nego tahmen e təulə ne neen mɨn.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Kən nian tepət eməsotəplanən mɨtgar ne məhau mɨn lapɨn. Kən nɨmətag təmatol əm nulan nɨkitɨmat təht məmə okol esotəmegəh mɨnən.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Nian eməsotagwənən o nian tepət məsɨn, kən Pol tətul aupən-in itɨmat mən məmə, “Nəman. Okol nəmotətəlɨg-in io, ko kəməsotietən Krit, kən okol kəsotatɨgən e nəratən u kən məsotərəkɨnən natɨmnat tepət.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Məto roiu ekən-ipɨnə kəm itəmat məmə əsotəgɨnən. Okol kitat kit ikɨn-u təsɨmɨsən, məto nego əm otərat.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Nagelo kit rəha Uhgɨn rəhak itəm iatəfak kəm in təmən-ipa nəghatən u kəm io ehnaipən məmə,
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ‘Pol. Əsəgɨnən. Onəkəike muwɨn mətul e nɨganəmtɨ Sisa əpəh Rom. Məto-inu Uhgɨn təwɨr, kən nɨkin tagien məmə otosmegəh netəm u ilat min ik itəm noatasuəh e nego.’
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Kən Piak mɨn, əsotəgɨnən. Io etahatətə e Uhgɨn məmə natɨmnat mɨn rafin otol əm məmə inu ne nagelo təmən-ipa mihin kəm io.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Məto nɨmətag otɨləs-ipar kitat əpəh e nəptən əkəku kit.”
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Tɨnos nian ilat rafin fotin, kən lapɨn lan nɨmətag tɨləs nego muwɨn əpəh e nɨtəhəi asol Metiterenian. Kən e nalugɨ nian lapɨn, netəm koatol wək e nego, nɨkilat təht məmə enoatuwa iuəhkɨr o nəptən kit.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Kən kəmotətu-pən nat fɨgəm kit əpəh e nɨpəgnəmtɨ təulə kəhlman-əhlman teiuaiu məmə okotehm-tu məmə lokamnɨm o lokipar. Kən kəmotəplan məmə tahmen e negopagən tate-sepɨn ilat rafin. Kən motaiu məsɨn mɨn u kotəhlman-əhlman mɨn, məto tɨnahmen e negopagən ilat rafin tuente-eit əm.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Kən netəm koatol wək e nego kəmotəgɨn məmə nego otɨləs pɨkən kəpiel, kən motəmki-arəp iagke kuwɨt əpəh uarisɨg moatəfak məmə otian uəhai əm.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Kən netəm koatol wək e nego kəmotalkut məmə okotuwar kagɨm, kən motɨləs-iəhau pot rəha nego moteiuə məmə okotuwɨn əpəh e nohlɨn nego kəmki-arəp mɨn iagke neen.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Məto Pol təmən-ipən kəm etəm tərəmərə e mopael mɨn ne mopael mɨn məmə, “Okəmə netəm əh kəsotəpələhən u ikɨn-u e nego, okol Uhgɨn təsosmegəhən itəmat.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Kən mopael mɨn kəmotətatɨp təulə, kən pot tiet-pən itəhəi.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Tɨnuwa iuəhkɨr əm o nianən, kən Pol təmuəh nɨkilat məmə okotəkəike kagwən. Təmən məmə, “E nian ilat rafin fotin nəmoatəpələh əm moategəs məsotunən nat kit.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Kən roiu iatən-ipɨnə məmə onəkotəkəike kun nat kit məmə onəkotəsanən. Kitat rafin okotəmegəh. Suah kit otəsatɨgən e nəratən.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Kən Pol təməmɨk pɨret, kən mətul aupən-in elat məfak-pən ron kəm Uhgɨn, kən məmkas mun.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Kən nɨkilat təməwɨr mɨnoatos nagwənən mɨnoatun.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Itɨmat rafin tu-hanrɨt-sepɨnte-sikis e nego.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Nian ilat rafin kəmotagwən rəkɨs, kən motəmɨk pak flaoa mɨn kəmki-arəp e nego məmə nego otoigoig.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Kən nian təmian, netəm koatol wək e nego kəmotəplan məmə enotuwa iuəhkɨr o nəptən əkəku kit, məto kotəruru məmə nəptən naka. Kən motəplan pasɨs kit u nɨməkləkɨl kit əh-ikɨn. Kən nɨkilat təht məmə okotɨləs-ipar nego əh-ikɨn.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Kən kəmotətatɨp təulə e iagke mɨn kapəs ilat kotamnɨm itəhəi. Kən motɨkɨs rəkɨs təulə mɨn itəm kəməlis ətain nuweə asol mɨn lan ikɨn katɨləs nego ikɨn. Kən motiuw-pər niuwən əpəh aupən məmə nɨmətag otɨləs nego muwar.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Məto ikɨn əh lokipar məsɨn, kən nohlɨ nego təmaru nɨməkləkɨl, nego təməruru nəloalən. Kən nɨtəhəi tɨnatəhap-əhap naunɨsin nego.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Kən mopael mɨn kɨnoatən məmə okotohamnu netəm koatol kalapus u nego tatəmɨk ilat məta neen kotagɨm.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Məto Julias u tərəmərə elat tolkeike məmə otosmegəh Pol kən mən-iəhau məmə okəsotolən nat əh koatən. Kən mən-ipən kəm netəm u kotɨtun neaiən məmə okotətɨpən paupən əpəh itəhəi, moteai par.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Kən mən-ipən kəm ilat rafin əh-ikɨn məmə okotəmɨk nɨmɨsmɨsɨ timpa ne nəwtain nego mɨn itəm nɨtəhəi tətəhap-əhap moteai lan. Emotol nəhlan kən motuwar rafin, suah kit təsɨmɨsən.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.