Atos 27
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs ARIB
1 Nian kəmotegəhan məmə oekotuwɨn Itali, kəmotələhəu-pən Pol ne netəm koatol kalapus neen mɨn e nelmɨ etəm-iasol kit rəha mopael mɨn, nərgɨn u Julias. In tatərəmərə e mopael wan-hanrɨt. In e mopael u katən məmə, “Mopael Rəha Sisa.”
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Kən nego kit təmiet əpəh Atramitiam matuwa, kən mɨnatɨg məmə otɨtəlɨg-pən mɨn əpəh Esia, kən ekotuwɨn lan. Kən etəm Masetonia kit təmətəu-pa itɨmat, nərgɨn u Aristakas, in etəm Tesalonaeka.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kən lawɨgin ekotiet-pa Saeton. Kən Julias təmatol təwɨr kəm Pol, kən megəhan in məmə otuwar muwɨn məplan rəhan neen netəmim itəm tɨtun ilat. Kən ilat kəmoatehm wɨr Pol.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Kən ekotiet mɨn ikɨn əh, kən nɨmətag tatɨləs itɨmat, kən motɨtəlau e nɨkalɨ nɨtən əh Saepras itəm nɨtəhəi təməlinu ikɨn.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Kən emotaiu ihluə e Silisia ne Pamfilia, kən motiet-pa Lisia e taon Maera.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ikɨn əh, etəm tərəmərə mopael mɨn təmuwɨn məplan nego kit itəm təmiet Aleksantria matuwɨn Itali. Kən təmki-pən itɨmat lan.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Kən emotiet mɨn, məto e nian tepət nego əh tətaiu mətɨg əm. Emotalkut məsɨn məmə ekotətoarus taon Nitas, kən emotuwa iuəhkɨr, məto tiəkɨs, məto-inu ioatɨləs pɨkən nɨmətag, kən okol esotaiuən motuwɨn təhmɨn. Kən ekotaiu e nɨkalɨn pis ikɨn məmə ekotuwɨn Krit. Emotɨtəlau e poen asol əh nərgɨn u Salmone. Kən motɨtəlau e nəwtain nəptən əh,
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 emotaiu ipar ipar əm, məto tiəkɨs əh. Kən ekotuwa motiet-pa e ikɨn kit katən məmə, Pasɨs Wɨr, iuəhkɨr o taon əh Lasea.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Məto-inu emotərəkɨn əm nian wɨr tepət təmuwa muwɨn, kən nian wɨr o nuwɨnən e nego tɨnol namnun, kən otəsuwəhən əh-roiu, nian rəha niamɨtə, kən itəhəi tərat. Nian asol rəha netəm Isrel u katən məmə, Nian Rəha Nafələn Təfagə, tɨnuwa rəkɨs mɨnuwɨn e məwɨg Oktopa. Kən Pol təməghat məmə okoatəto wɨr ilat, matən məmə,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 “Piak mɨn. Iatəplan məmə okotatɨg e nəratən tepət e naliwəkən u rəhatat. Tɨmətɨg əm məmə itəhəi otərəkɨn kako mɨn u, ne nego u, kən okəmə naka kitat mɨn okotɨmɨs.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Məto etəm-iasol rəha mopael mɨn tatətəlɨg-in pɨk etəm tatɨləs nego ne etəm-iasol rəha nego. Kən məsətəlɨg-in pɨkən nəghatən rəha Pol.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Kən pasɨs əh təsəwɨr pɨkən məmə nego otətul ikɨn e nian rəha nətəpən məto-inu nian əh, in nian nɨtəhəi tatəsəsau pɨk lan. Kən ilat tepət kotən məmə təwɨr məmə okotiet. Nɨkilat təməht məmə okotuwɨn əpəh e pasɨs əh Finiks motəhluaig ikɨn. Pasɨs əh in pasɨs kit əpəh Krit itəm təmol nohlɨn kəiu, kit tatuag-pən e nəwtain pəhap ikɨn, kən kit tatuag-pən nəwtain pis ikɨn. Kən nego tɨtun nəməhlən ikɨn e nian rəha nəsəsauən.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Kən nɨmətag wɨr kit tɨnatɨsɨ-pis matelel nat, kən netəm e nego, nɨkilat təht məmə nɨmətag əh inəh kotolkeike məmə okotaiu lan. Kən motəmə pəs okotiet. Kən motiuw-pər iagke, motiuw niuwən, kən motiet. Emotaiu ipar ipar əm e nɨtən əh Krit.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Məto təsuwəhən, nɨmətag asol kit tɨnatuwa mɨn, nərgɨn u, Luətuəmlae, tatɨsɨ-pən e nəptən apon,
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 mɨnatɨləs itɨmat, mɨnatoh nego. Kən nego tɨnəruru naiuən mɨləs pɨkən nɨmətag, kən ekotapəs naiuən moatətəlɨg-in əm nɨmətag tatɨləs itɨmat.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Emotuwɨn-pa Koata ikɨn e nɨkalɨn pis ikɨn. Ikɨn əh emotəhluaig ikɨn məsɨn, kən motalkut məmə ekotiuw-pər pot rəha nego un. Kən netəm koatol wək e nego, nahgilat təmɨkə o nɨləs-ipərən pot.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Kən motəmki-pən təulə neen e nəwtain nego ləhau ikɨn, kən kietain tiəkɨs məmə otaskəlɨm nego. Ilat kəmotəgɨn məto-inu ihluə e Lipia, sənəmə lokamnɨm pɨk, kən nɨkilat təht məmə nego otɨləs pɨkən nɨməkləkɨl ikɨn əh. Kən kəmotiuw-iəhau niuwən rəhalat, kən motapəs əm nɨmətag tɨləs nego matuwɨn.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Kəmən lawɨgin kən nɨmətag tatol əm nulan, kən kəmotəmki-arəp kako neen e nego.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Kəmən lawɨgin mɨn, kəmotəmki-arəp natɨmnat mɨn katol wək lan e nego tahmen e təulə ne neen mɨn.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Kən nian tepət eməsotəplanən mɨtgar ne məhau mɨn lapɨn. Kən nɨmətag təmatol əm nulan nɨkitɨmat təht məmə okol esotəmegəh mɨnən.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Nian eməsotagwənən o nian tepət məsɨn, kən Pol tətul aupən-in itɨmat mən məmə, “Nəman. Okol nəmotətəlɨg-in io, ko kəməsotietən Krit, kən okol kəsotatɨgən e nəratən u kən məsotərəkɨnən natɨmnat tepət.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Məto roiu ekən-ipɨnə kəm itəmat məmə əsotəgɨnən. Okol kitat kit ikɨn-u təsɨmɨsən, məto nego əm otərat.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Nagelo kit rəha Uhgɨn rəhak itəm iatəfak kəm in təmən-ipa nəghatən u kəm io ehnaipən məmə,
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 ‘Pol. Əsəgɨnən. Onəkəike muwɨn mətul e nɨganəmtɨ Sisa əpəh Rom. Məto-inu Uhgɨn təwɨr, kən nɨkin tagien məmə otosmegəh netəm u ilat min ik itəm noatasuəh e nego.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Kən Piak mɨn, əsotəgɨnən. Io etahatətə e Uhgɨn məmə natɨmnat mɨn rafin otol əm məmə inu ne nagelo təmən-ipa mihin kəm io.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Məto nɨmətag otɨləs-ipar kitat əpəh e nəptən əkəku kit.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Tɨnos nian ilat rafin fotin, kən lapɨn lan nɨmətag tɨləs nego muwɨn əpəh e nɨtəhəi asol Metiterenian. Kən e nalugɨ nian lapɨn, netəm koatol wək e nego, nɨkilat təht məmə enoatuwa iuəhkɨr o nəptən kit.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Kən kəmotətu-pən nat fɨgəm kit əpəh e nɨpəgnəmtɨ təulə kəhlman-əhlman teiuaiu məmə okotehm-tu məmə lokamnɨm o lokipar. Kən kəmotəplan məmə tahmen e negopagən tate-sepɨn ilat rafin. Kən motaiu məsɨn mɨn u kotəhlman-əhlman mɨn, məto tɨnahmen e negopagən ilat rafin tuente-eit əm.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Kən netəm koatol wək e nego kəmotəgɨn məmə nego otɨləs pɨkən kəpiel, kən motəmki-arəp iagke kuwɨt əpəh uarisɨg moatəfak məmə otian uəhai əm.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Kən netəm koatol wək e nego kəmotalkut məmə okotuwar kagɨm, kən motɨləs-iəhau pot rəha nego moteiuə məmə okotuwɨn əpəh e nohlɨn nego kəmki-arəp mɨn iagke neen.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Məto Pol təmən-ipən kəm etəm tərəmərə e mopael mɨn ne mopael mɨn məmə, “Okəmə netəm əh kəsotəpələhən u ikɨn-u e nego, okol Uhgɨn təsosmegəhən itəmat.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Kən mopael mɨn kəmotətatɨp təulə, kən pot tiet-pən itəhəi.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Tɨnuwa iuəhkɨr əm o nianən, kən Pol təmuəh nɨkilat məmə okotəkəike kagwən. Təmən məmə, “E nian ilat rafin fotin nəmoatəpələh əm moategəs məsotunən nat kit.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Kən roiu iatən-ipɨnə məmə onəkotəkəike kun nat kit məmə onəkotəsanən. Kitat rafin okotəmegəh. Suah kit otəsatɨgən e nəratən.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Kən Pol təməmɨk pɨret, kən mətul aupən-in elat məfak-pən ron kəm Uhgɨn, kən məmkas mun.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Kən nɨkilat təməwɨr mɨnoatos nagwənən mɨnoatun.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Itɨmat rafin tu-hanrɨt-sepɨnte-sikis e nego.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Nian ilat rafin kəmotagwən rəkɨs, kən motəmɨk pak flaoa mɨn kəmki-arəp e nego məmə nego otoigoig.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Kən nian təmian, netəm koatol wək e nego kəmotəplan məmə enotuwa iuəhkɨr o nəptən əkəku kit, məto kotəruru məmə nəptən naka. Kən motəplan pasɨs kit u nɨməkləkɨl kit əh-ikɨn. Kən nɨkilat təht məmə okotɨləs-ipar nego əh-ikɨn.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Kən kəmotətatɨp təulə e iagke mɨn kapəs ilat kotamnɨm itəhəi. Kən motɨkɨs rəkɨs təulə mɨn itəm kəməlis ətain nuweə asol mɨn lan ikɨn katɨləs nego ikɨn. Kən motiuw-pər niuwən əpəh aupən məmə nɨmətag otɨləs nego muwar.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Məto ikɨn əh lokipar məsɨn, kən nohlɨ nego təmaru nɨməkləkɨl, nego təməruru nəloalən. Kən nɨtəhəi tɨnatəhap-əhap naunɨsin nego.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Kən mopael mɨn kɨnoatən məmə okotohamnu netəm koatol kalapus u nego tatəmɨk ilat məta neen kotagɨm.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Məto Julias u tərəmərə elat tolkeike məmə otosmegəh Pol kən mən-iəhau məmə okəsotolən nat əh koatən. Kən mən-ipən kəm netəm u kotɨtun neaiən məmə okotətɨpən paupən əpəh itəhəi, moteai par.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Kən mən-ipən kəm ilat rafin əh-ikɨn məmə okotəmɨk nɨmɨsmɨsɨ timpa ne nəwtain nego mɨn itəm nɨtəhəi tətəhap-əhap moteai lan. Emotol nəhlan kən motuwar rafin, suah kit təsɨmɨsən.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.