Atos 22
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs NAA
1 “Tata mɨn ne piak mɨn. Otətəlɨg-in-tu io. Pəs ekən rəhak kəm itəmat.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Nian kəmotəto məmə təməghat kəm ilat e nəghatən ətuatɨp rəhalat, kən nəghatən təmɨkə agɨn-əh, moatətəlɨg-in. Kən tən məmə,
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Io noanol kit rəha Isrel. Emaiir əpəh Silisia e taon əh Tasas, məto emepət u Jerusalem. Kamaliel təməgətun io. Təməgətun wɨr io e Lou rəha tɨpɨtat mɨn məmə ekətəu-pən ətuatɨp. Kən e nian əh, ematəsanən o nolən natɨmnat itəm Uhgɨn tolkeike tahmen etəmat u-roiu.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Aupən ematoh netəmim itəm kotətəu-pən Suatɨp Rəha Iesu. Kən mətaskəlɨm ilat, nəman ne nɨpɨtan, matəmki-pən ilat e kalapus.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Nəghatən mɨn u pris asol agɨn ne netəm-iasol mɨn rəha kaonsel rəhatat kotɨtun nənən məmə nɨpahrienən. E nian əh, emos naoa rəhalat muwɨn əpəh o netəm Isrel əpəh Tamaskes. Kən ematuwɨn ikɨn əh məmə ekaskəlɨm netəm mɨn əh rəha Iesu məmɨk ilat muwa məmki-pən ilat e kalapus əpəh Jerusalem mol nalpɨnən kəm ilat.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “E nian mɨtgar tɨnalalin əm, kən enuwa iuəhkɨr o Tamaskes, kən nəhag-əhagən kit tatuəp təruən təruən, təmɨsɨ-pən e neai, masiəgəpɨn-pɨnə io ikɨn.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Kən ekɨsɨ-pər morin e nəptən. Məto nəwia suah kit tatən-ipa kəm io məmə, ‘!Sol! !Sol! ?Tahro natol tərat kəm io nulan?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Kən ekəmə, ‘?Məto Iərəmərə, ik pah?’ Kən təmə, ‘Io Iesu, etəm Nasaret u itəm ik natol tərat lan.’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Netəm itəm kəmoatuarisɨg-in io e suatɨp, kəmotəplan nəhag-əhagən əh, məto kəməsotətoən nəwia suah əh itəm təməghat kəm io.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Kən ekətapəh ron məmə, ‘?Iərəmərə, ekahro nulan əh-roiu?’ Kən Iərəmərə tən-ipa kəm io məmə, ‘Ətul maliwək muwɨn əpəh Tamaskes. Ikɨn əh, suah kit əh-ikɨn itəm otən-ipɨnə kəm ik natɨmnat itəm Uhgɨn tɨnəmən rəkɨs məmə ik onəkol.’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Məto-inu nəhag-əhagən əh təsanən pɨk, kən mol nɨganəmtək təpɨs, kən netəmim itəm koatuarisɨg-in io kotos əm nelmək motit io ekotuwɨn Tamaskes.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Kən ikɨn əh, suah kit əh-ikɨn, nərgɨn u Ananaeas, in suah kit itəm tətaskəlɨm wɨr Lou rəhatat, kən netəm Isrel əh-ikɨn əh kotɨsiai-in pɨk.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Kən təmuwa məplan io mətul-pa iuəhkɨr ron io məmə, ‘Piak Sol, roiu əh nɨganəmtɨm otəwɨr mɨn.’ Kən e nian əm əh, nɨganəmtək təmaiir mɨn enatəplan in.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Kən tən-ipa kəm io məmə, ‘Uhgɨn rəha tɨpɨtat mɨn aupən, in təmɨtəpun rəkɨs ik məmə ik onəkɨtun natɨmnat itəm in tolkeike. Kən ik məplan Etəm Ətuatɨp əh rəhan, kən məto ətuatɨp rəhan nəghatən e nohlɨn.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Onəkəike mən-iarəp kəm netəmim rafin natɨmnat itəm ik nəməto kən məplan.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 ?Kən roiu əh, nakatəsahgin naka? Ətul muwɨn məfak-pən kəm Iesu, kən kol baptais lam, kən in otafəl rəham nolən rat mɨn.’”
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 Kən təmatən məmə, “Uarisɨg e nat u, kən ekuwɨn Jerusalem. Ikɨn əh, emuwɨn e Nimə Rəha Uhgɨn matəfak, kən məplan napɨlaiirən kit itəm Uhgɨn təmos-ipa.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 E napɨlaiirən əh, eməplan Iərəmərə tatən-ipa kəm io məmə, ‘Ətul uəhai əh-roiu agɨn miet Jerusalem. Məto-inu netəm ikɨn-u okol kəsotətəlɨg-inən rəhak nəghatən itəm ik natən.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Məto ekəmə, ‘Iərəmərə, netəm əh kotɨtun wɨr məmə aupən ematuwɨn əpəh e nimə rəha nəfakən rəhalat mətaskəlɨm netəm u kotahatətə lam muwa mətalis ilat matəmki-pən ilat e kalapus.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Kən nian netəmim kəmotahtɨmnu Stipen, kən nɨtan təmaiu məto-inu təmatən-iarəp ik. Məto io mɨn, ematətul itɨmat min ilat. Kən nɨkik tətagien məto-inu kotaht Stipen e kəpiel, kən matehm rəhalat natɨmnat.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Məto Iərəmərə təmən-ipa kəm io məmə, ‘Uwɨn. Məto-inu io etahl-ipən ik ikɨn əh kəm Iaihluə mɨn.’”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Kən kəmoatətəlɨg-in wɨr kətoarus tən namnun. Məto nian kəmotəto nəghatən əh, motagət əfəməh məmə, “!Otɨləs-iarəp suah un, kohamnu! !Təsəwɨrən məmə otatɨg!”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Kəmoatəkəike motagət əfəməh motərakin əpnapɨn əm rəhalat natɨmnat, moatəmɨk nɨmoulul katərakin əpnapɨn əm.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Kən etəm Rom itəm tərəmərə mopael mɨn tən məmə okɨləs kan əpəh e nimə rəha mopael mɨn. Kən təmə okalis məto-inu tolkeike məmə Pol otən kəm in məmə netəmim kotagət pɨk lan nəhlan o naka.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Məto nian kəmoatietain wɨr Pol məmə okotalis, kən tən-ipən kəm netəm-iasol mɨn əh kit rəha mopael mɨn itəm tatətul iuəhkɨr ron məmə, “!Ei! Io etəm Rom u. ?Tətuatɨp məmə onəkotalis io nian esuwɨnən əh e kot?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Nian etəm-iasol rəha mopael mɨn təməto nəghatən əh, təmuwɨn məplan etəm tərəmərə elat mən-ipən kəm in məmə, “!Ei! !Okəmə naka ik nəkəruru suah əh in etəm Rom!”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Kən etəm tərəmərə e mopael mɨn əh tətapəh o Pol məmə, “!Ei! Ən wɨr-tu məmə ik etəm Rom pahrien o kəp.” Kən Pol tən məmə, “Əwəh. Iatən pahrien.”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Kən etəm tərəmərə e mopael mɨn təmə, “Emətou məni pɨk o negəhan-inən io məmə ekuwa io etəm Rom.” Məto Pol təmə, “Rəhak tata in etəm Rom. Kən tol nəhlan, io etəm Rom.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Kən əmun mopael mɨn itəm kəmoatətul matɨp məmə okotalis Pol kəmotaut kani məntaalat ka isəu. Kən nian etəm-iasol əh təmɨtun məmə Pol in etəm Rom, kən təməgɨn məto-inu tɨnəlis rəkɨs e sen.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Kən lawɨgin, kən etəm tərəmərə e mopael mɨn əh tolkeike məmə otɨtun ətuatɨp məmə tahro netəm Isrel koatol nəhlan e Pol. Kən mən kɨkɨs rəkɨs sen lan, kən maun-in pris asol mɨn ne netəm-iasol rəha kaonsel rəha netəm Isrel məmə okotəpələh kəghat, kən muwɨn mɨləs Pol muwa tətul aupən in ilat.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.