Atos 22
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs ARA
1 “Tata mɨn ne piak mɨn. Otətəlɨg-in-tu io. Pəs ekən rəhak kəm itəmat.”
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Nian kəmotəto məmə təməghat kəm ilat e nəghatən ətuatɨp rəhalat, kən nəghatən təmɨkə agɨn-əh, moatətəlɨg-in. Kən tən məmə,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Io noanol kit rəha Isrel. Emaiir əpəh Silisia e taon əh Tasas, məto emepət u Jerusalem. Kamaliel təməgətun io. Təməgətun wɨr io e Lou rəha tɨpɨtat mɨn məmə ekətəu-pən ətuatɨp. Kən e nian əh, ematəsanən o nolən natɨmnat itəm Uhgɨn tolkeike tahmen etəmat u-roiu.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Aupən ematoh netəmim itəm kotətəu-pən Suatɨp Rəha Iesu. Kən mətaskəlɨm ilat, nəman ne nɨpɨtan, matəmki-pən ilat e kalapus.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Nəghatən mɨn u pris asol agɨn ne netəm-iasol mɨn rəha kaonsel rəhatat kotɨtun nənən məmə nɨpahrienən. E nian əh, emos naoa rəhalat muwɨn əpəh o netəm Isrel əpəh Tamaskes. Kən ematuwɨn ikɨn əh məmə ekaskəlɨm netəm mɨn əh rəha Iesu məmɨk ilat muwa məmki-pən ilat e kalapus əpəh Jerusalem mol nalpɨnən kəm ilat.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “E nian mɨtgar tɨnalalin əm, kən enuwa iuəhkɨr o Tamaskes, kən nəhag-əhagən kit tatuəp təruən təruən, təmɨsɨ-pən e neai, masiəgəpɨn-pɨnə io ikɨn.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Kən ekɨsɨ-pər morin e nəptən. Məto nəwia suah kit tatən-ipa kəm io məmə, ‘!Sol! !Sol! ?Tahro natol tərat kəm io nulan?’
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Kən ekəmə, ‘?Məto Iərəmərə, ik pah?’ Kən təmə, ‘Io Iesu, etəm Nasaret u itəm ik natol tərat lan.’
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Netəm itəm kəmoatuarisɨg-in io e suatɨp, kəmotəplan nəhag-əhagən əh, məto kəməsotətoən nəwia suah əh itəm təməghat kəm io.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Kən ekətapəh ron məmə, ‘?Iərəmərə, ekahro nulan əh-roiu?’ Kən Iərəmərə tən-ipa kəm io məmə, ‘Ətul maliwək muwɨn əpəh Tamaskes. Ikɨn əh, suah kit əh-ikɨn itəm otən-ipɨnə kəm ik natɨmnat itəm Uhgɨn tɨnəmən rəkɨs məmə ik onəkol.’
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Məto-inu nəhag-əhagən əh təsanən pɨk, kən mol nɨganəmtək təpɨs, kən netəmim itəm koatuarisɨg-in io kotos əm nelmək motit io ekotuwɨn Tamaskes.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Kən ikɨn əh, suah kit əh-ikɨn, nərgɨn u Ananaeas, in suah kit itəm tətaskəlɨm wɨr Lou rəhatat, kən netəm Isrel əh-ikɨn əh kotɨsiai-in pɨk.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Kən təmuwa məplan io mətul-pa iuəhkɨr ron io məmə, ‘Piak Sol, roiu əh nɨganəmtɨm otəwɨr mɨn.’ Kən e nian əm əh, nɨganəmtək təmaiir mɨn enatəplan in.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Kən tən-ipa kəm io məmə, ‘Uhgɨn rəha tɨpɨtat mɨn aupən, in təmɨtəpun rəkɨs ik məmə ik onəkɨtun natɨmnat itəm in tolkeike. Kən ik məplan Etəm Ətuatɨp əh rəhan, kən məto ətuatɨp rəhan nəghatən e nohlɨn.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Onəkəike mən-iarəp kəm netəmim rafin natɨmnat itəm ik nəməto kən məplan.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 ?Kən roiu əh, nakatəsahgin naka? Ətul muwɨn məfak-pən kəm Iesu, kən kol baptais lam, kən in otafəl rəham nolən rat mɨn.’”
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 Kən təmatən məmə, “Uarisɨg e nat u, kən ekuwɨn Jerusalem. Ikɨn əh, emuwɨn e Nimə Rəha Uhgɨn matəfak, kən məplan napɨlaiirən kit itəm Uhgɨn təmos-ipa.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 E napɨlaiirən əh, eməplan Iərəmərə tatən-ipa kəm io məmə, ‘Ətul uəhai əh-roiu agɨn miet Jerusalem. Məto-inu netəm ikɨn-u okol kəsotətəlɨg-inən rəhak nəghatən itəm ik natən.’
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Məto ekəmə, ‘Iərəmərə, netəm əh kotɨtun wɨr məmə aupən ematuwɨn əpəh e nimə rəha nəfakən rəhalat mətaskəlɨm netəm u kotahatətə lam muwa mətalis ilat matəmki-pən ilat e kalapus.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Kən nian netəmim kəmotahtɨmnu Stipen, kən nɨtan təmaiu məto-inu təmatən-iarəp ik. Məto io mɨn, ematətul itɨmat min ilat. Kən nɨkik tətagien məto-inu kotaht Stipen e kəpiel, kən matehm rəhalat natɨmnat.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Məto Iərəmərə təmən-ipa kəm io məmə, ‘Uwɨn. Məto-inu io etahl-ipən ik ikɨn əh kəm Iaihluə mɨn.’”
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Kən kəmoatətəlɨg-in wɨr kətoarus tən namnun. Məto nian kəmotəto nəghatən əh, motagət əfəməh məmə, “!Otɨləs-iarəp suah un, kohamnu! !Təsəwɨrən məmə otatɨg!”
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Kəmoatəkəike motagət əfəməh motərakin əpnapɨn əm rəhalat natɨmnat, moatəmɨk nɨmoulul katərakin əpnapɨn əm.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Kən etəm Rom itəm tərəmərə mopael mɨn tən məmə okɨləs kan əpəh e nimə rəha mopael mɨn. Kən təmə okalis məto-inu tolkeike məmə Pol otən kəm in məmə netəmim kotagət pɨk lan nəhlan o naka.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Məto nian kəmoatietain wɨr Pol məmə okotalis, kən tən-ipən kəm netəm-iasol mɨn əh kit rəha mopael mɨn itəm tatətul iuəhkɨr ron məmə, “!Ei! Io etəm Rom u. ?Tətuatɨp məmə onəkotalis io nian esuwɨnən əh e kot?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Nian etəm-iasol rəha mopael mɨn təməto nəghatən əh, təmuwɨn məplan etəm tərəmərə elat mən-ipən kəm in məmə, “!Ei! !Okəmə naka ik nəkəruru suah əh in etəm Rom!”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Kən etəm tərəmərə e mopael mɨn əh tətapəh o Pol məmə, “!Ei! Ən wɨr-tu məmə ik etəm Rom pahrien o kəp.” Kən Pol tən məmə, “Əwəh. Iatən pahrien.”
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Kən etəm tərəmərə e mopael mɨn təmə, “Emətou məni pɨk o negəhan-inən io məmə ekuwa io etəm Rom.” Məto Pol təmə, “Rəhak tata in etəm Rom. Kən tol nəhlan, io etəm Rom.”
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Kən əmun mopael mɨn itəm kəmoatətul matɨp məmə okotalis Pol kəmotaut kani məntaalat ka isəu. Kən nian etəm-iasol əh təmɨtun məmə Pol in etəm Rom, kən təməgɨn məto-inu tɨnəlis rəkɨs e sen.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Kən lawɨgin, kən etəm tərəmərə e mopael mɨn əh tolkeike məmə otɨtun ətuatɨp məmə tahro netəm Isrel koatol nəhlan e Pol. Kən mən kɨkɨs rəkɨs sen lan, kən maun-in pris asol mɨn ne netəm-iasol rəha kaonsel rəha netəm Isrel məmə okotəpələh kəghat, kən muwɨn mɨləs Pol muwa tətul aupən in ilat.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.