Atos 19
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs NTLH
1 Nian Apolos təmətatɨg əh əpəh Korin, Pol təmətɨp suatɨp kit əpəh ilɨs ikɨn e nɨtot mɨn miet-pa əpəh Efesas. Ikɨn əh təməplan netəmim neen rəha Iesu.
1 Enquanto Apolo estava na cidade de Corinto, Paulo viajou pelo interior da província da Ásia e chegou a Éfeso. Ali encontrou alguns cristãos
2 Kən təmətapəh olat məmə, “?Tahro? ?Narmɨn Rəha Uhgɨn tɨnuwa mərioah mətatɨg etəmat nian nəmotahatətə e Iesu, o kəpə?” Kən kəmotən-ipən kəm in məmə, “Itɨmat esotəto agɨnən məmə nat kit mɨn əh-ikɨn Narmɨn Rəha Uhgɨn.”
2 e perguntou: — Quando vocês creram, vocês receberam o Espírito Santo? Eles responderam: — Nós nem mesmo sabíamos que existe o Espírito Santo.
3 Kən Pol təmətapəh olat məmə, “?Məto kəmol baptais ahro nulan etəmat?” Kən kəmotən-ipən kəm in məmə, “Kəmol baptais etɨmat e nolən baptais itəm Jon təmatol.”
3 — Então que tipo de batismo vocês receberam? — perguntou Paulo. — O batismo de João Batista! — responderam.
4 Kən Pol təmə, “Nolən baptais itəm Jon təmatol tatol e netəmim itəm koatəuhlin ilat e rəhalat nolən rat mɨn. Məto Jon təmatən-iarəp məmə netəmim okotəkəike motahatətə e etəmim itəm otəpanuarisɨg in. Suah u in Iesu.”
4 Então Paulo disse: — João batizava aqueles que se arrependiam dos seus pecados. E também dizia ao povo de Israel que eles deviam crer naquele que havia de vir depois dele, isto é, em Jesus.
5 Kən nian netəmim kəmotəto nəghatən əh, kən kəmol baptais elat e nərgɨ Iərəmərə Iesu.
5 Depois de ouvirem isso, aqueles homens foram batizados em nome do Senhor Jesus.
6 Kən nian Pol təmələhəu-pən nelmɨn e rəhalat-kapə, Narmɨn Rəha Uhgɨn təmuwa mərioah mətatɨg elat. Kən kɨnoatəghat e nəghatən ik pɨsɨn mɨn, kən moatən-iarəp nəghatən itəm Uhgɨn tatos-ipən kəm ilat.
6 Aí Paulo pôs as mãos sobre eles, e o Espírito Santo veio sobre eles. Então começaram a falar em línguas estranhas e a anunciar também a mensagem de Deus.
7 Kən netəm əh, ilat rafin tuelef.
7 Esses homens eram mais ou menos doze.
8 Kən Pol təmatuwɨn e nimə rəha nuəfɨmɨnən rəha netəm Isrel e məwɨg kɨsɨl matən-iarəp əskasɨk nəghatən e namnusən təwɨr rəha Uhgɨn məsəgɨnən. Kən ilat min ilat, kəmotol nəghatən tepət məto-inu in tolkeike məmə otiuw-pa ilat o nərəmərəən rəha Uhgɨn.
8 Durante três meses Paulo foi à sinagoga e falou com coragem ao povo. Ele conversava com eles e tentava convencê-los a respeito do Reino de Deus .
9 Məto netəmim neen, rəhalat-kapə tiəkɨs pɨk məmə okotən nɨpahrienən e rəhan nəghatən. Kən kəmoatəghat rat e suatɨp rəha Iərəmərə rəhatat e nɨganəmtɨ netəmim rafin. Məto-inu o nolən mɨn əh, kən Pol təmiet elat kən mit netəm rəha Iesu kotuwa koatuarisɨg-in. Kən nian rafin ilat netəmim koatəghat əpəh e nima sɨkul asol kit itəm suah kit, nərgɨn u Tiranas, təmatəgətun ikɨn aupən.
9 Mas alguns eram teimosos, não acreditavam e, em frente de todos, ainda falavam mal do Caminho do Senhor . Então Paulo abandonou a sinagoga, levando os cristãos consigo, e começou a falar diariamente na escola de um homem chamado Tirano.
10 Kən Pol təmatol wək əh o nup kəiu apiəpiə. Məto-inu təmatol nəhlan, kən netəmim itəm koatatɨg e ikɨn əh Esia, noanol mɨn rəha Isrel ne netəm əpnapɨn əm, ilat rafin kəmotəto nəghatən rəha Iərəmərə.
10 Ele fez isso durante dois anos, até que todos os moradores da província da Ásia, tanto os judeus como os não judeus, ouviram a mensagem do Senhor.
11 Kən Uhgɨn təmol Pol tatol nat pɨspɨs mɨn itəm tol pɨsɨn agɨn-əh.
11 Deus fazia milagres extraordinários por meio de Paulo,
12 Natɨmnat rəha Pol tahmen e iagkəsip ne natɨmnat itəm təmatuwɨn lan, netəmim koatəmɨk moatuwɨn moatek netəm koatɨmɨs lan. Kən nɨmɨsən mɨn kəmotəwɨr, kən narmɨn rat mɨn kəmotiet elat.
12 tanto que as pessoas pegavam lenços e aventais que ele usava e os levavam para os doentes tocarem. E, quando estes tocavam neles, ficavam curados; e de outras pessoas saíam os espíritos maus.
13 Kən netəm Isrel neen koatuwɨn ikɨn pɨsɨn pɨsɨn mɨn neen, moatəhg-iarəp narmɨn rat mɨn e netəmim, kən netəm əh kəmotalkut məmə okotol nat əh e nərgɨ Iərəmərə Iesu. Kən kəmoatən-ipən kəm narmɨn rat mɨn məmə, “E nərgɨ Iesu, etəm kitiəh əm itəm Pol tatən-iarəp, otiet.”
13 Alguns judeus que andavam de um lugar para outro, expulsando espíritos maus, quiseram usar também o nome do Senhor Jesus para expulsar os espíritos maus, dizendo a eles: — Pelo poder do nome de Jesus, o mesmo que Paulo anuncia, eu mando que vocês saiam!
14 Kən e netəm kəmoatol nat əh, sepɨn əh-ikɨn nenətɨ suah kit, nərgɨn u Skefa, u in pris asol agɨn rəha Isrel.
14 Os homens que faziam isso eram os sete filhos de um judeu chamado Ceva, que era Grande Sacerdote .
15 Məto narmɨn rat təmən-ipən kəm ilat məmə, “Ekɨtun suah u Iesu, kən mɨtun mɨn Pol. ?Məto itəmat pah mɨn un?”
15 Mas certa vez um espírito mau disse a eles: — Eu conheço Jesus e sei quem é Paulo. Mas vocês, quem são?
16 Kən suah apon narmɨn rat tətatɨg lan, təmətul maht ilat mərəkɨn ilat, məhap-əhap rəhalat natɨmnat mapeg rəkɨs, kən kotaipiəpiə əm motagɨm e rəhan nimə kəmotaig e nɨta kəməhap-əhap ilat.
16 Então o homem que estava dominado pelo espírito mau os atacou e bateu neles com tanta violência, que eles fugiram daquela casa feridos e com as roupas rasgadas.
17 Nian noanol mɨn rəha Isrel ne netəm Kris kəmotəto nat əh, kəmotəgɨn pɨk. Kən netəmim komotɨləs-ipər nərgɨ Iərəmərə Iesu tər pɨk.
17 E todos os que moravam em Éfeso, judeus e não judeus, souberam disso. Eles ficaram com muito medo, e o nome do Senhor Jesus se tornou mais respeitado ainda.
18 Kən netəmim tepət itəm kotahatətə e Iesu, kəmotən-iarəp kəm netəmim nat tərat mɨn itəm kəmoatol.
18 Então muitos dos que creram vinham e confessavam publicamente as coisas más que haviam feito.
19 Neen itəm kəmoatəmɨk nərɨk, ilat mɨn kəmotəmɨk naoa mɨn rəhalat e nat əh moatuwa, moatan-ətɨp e nɨganəmtɨ netəmim. Nian netəmim kəmotafin e nəmtɨ naoa mɨn əh, tahmen e fifti-milian fatu ilat rafin.
19 E muitos daqueles que praticavam feitiçaria ajuntaram os seus livros e os trouxeram para queimar diante de todos. Quando calcularam o preço dos livros queimados, o total chegou a cinquenta mil moedas de prata .
20 Kən nəghatən rəha Iərəmərə təmaiu iahgin e nəsanənən asol rəha Uhgɨn.
20 Assim, de maneira poderosa, a mensagem do Senhor era anunciada e se espalhava cada vez mais.
21 Kən uarisɨg e nat əh, Pol tɨnən e nɨkin məmə otɨtəlɨg-pən əpəh Jerusalem, məto otuwɨn-pən Masetonia ne Akaea ikɨn. Kən in tən məmə, “Nian emuwɨn rəkɨs Jerusalem, ekəike muwɨn mɨn Rom.”
21 Depois desses acontecimentos, Paulo resolveu passar pelas províncias da Macedônia e da Acaia e ir até Jerusalém. Ele dizia: — Depois que eu visitar Jerusalém, preciso ir a Roma.
22 Kən in təmahl-ipən Timoti ne Erastas itəm katuasitu lan, məmə okuaupən mian əpəh Masetonia. Məto in otatɨg pitən məsɨn əpəh ikɨn Esia.
22 Então Paulo enviou para a Macedônia dois dos seus ajudantes, Timóteo e Erasto, mas ele ficou mais algum tempo na província da Ásia.
23 Kən e nian əh, nərgəhəuən asol kit təmər əpəh Efesas o Suatɨp rəha Iərəmərə.
23 Foi nessa ocasião que houve na cidade de Éfeso uma grande desordem por causa do Caminho do Senhor .
24 Suah kit əh-ikɨn itəm tatol natɨmnat e iaen kit katən məmə silfa, nərgɨn u Temetrius. Ikɨn-u netəmim tepət koatəfak kəm uhgɨn kit pətan, nərgɨn u Atemis. Kən Temetrius tatol narmɨ nimə mɨn e silfa itəm tahmen e nimə rəha narmɨ nat rəha Atemis. Kən nian tatol-salɨm-in ilat, matos məni asol ilat rəhan netəmim mɨn.
24 Um ourives chamado Demétrio fazia pequenos modelos de prata do templo da deusa Diana, e o seu negócio dava muito lucro aos que trabalhavam com ele.
25 Kən təmaun-in rəhan netəmim mɨn ne netəm pɨsɨn itəm koatol wək kitiəh əm məmə okotuwa kitiəh. Kən tən məmə, “Io mɨn, nəkotɨtun rəkɨs məmə koatol win e məni asol e wək u rəhatat.
25 Então ele chamou estes e outros da mesma profissão e disse: — Meus amigos, vocês sabem que a nossa riqueza vem deste nosso ofício.
26 Məto itəmat nəmotəplan ne motəto məmə tahro nulan suah əh Pol tatərəkɨn netəmim tepət kən kɨnoatətəu-pən, sənəmə e Efesas əm, məto iuəhkɨr ikɨn mɨn rafin e nɨtən əh Esia. In tatən-iarəp məmə uhgɨn mɨn itəm netəmim əm koatol e nelmɨlat, sənəmə uhgɨn mɨn pahrien.
26 Vocês mesmos podem ver e ouvir o que esse tal de Paulo está fazendo. Ele afirma que os deuses feitos por mãos humanas não são deuses de verdade. E está conseguindo convencer muita gente, tanto daqui como de quase toda a província da Ásia.
27 Kən roiu əh, iuəhkɨr əm tatərəkɨn suatɨp rəhatat o nosən məni, kən iuəhkɨr əm mɨn in tatol məmə netəmim okotəplan rat nimə rəha Atemis, u itəm in ilɨs pɨk. Kən namnun, okəmə naka nəghatən rəhan otərəkɨn nərgɨn Atemis itəm ilɨs pɨk tuwa mol nat əpnapɨn əm lan. Məto ikɨn-u Esia ne ikɨn mɨn rafin, netəmim koatəfak kəm uhgɨn u rəhatat.”
27 Assim nós estamos correndo o perigo de ver o povo rejeitar o nosso negócio. E não é só isso. Existe o perigo de o templo da grande deusa Diana não ficar valendo mais nada e também de ser destruída a grandeza dessa deusa adorada por todos na Ásia e no mundo inteiro.
28 Nian kəmotəto nəghatən əh, nɨkilat təmahmə təmahmə, kən əmun mɨnotagət əfəməh məmə, “!Ure e Atemis u Efesas!”
28 Quando a multidão ouviu isso, ficou furiosa e começou a gritar: — Viva a grande Diana de Éfeso!
29 Kən nat əh təmaiu mɨrəfin taon. Kən netəmim tepət kəmotuwa kitiəh motuwɨn kaskəlɨm etəm Masetonia mil əh itəm katualiwək iləhal Pol, nərgɨlau u, Kaeas ne Aristakas. Kən kəmotuwɨn kələh kiuw-pən ilau əpəh ikɨn nian rafin koatol mitig asol ikɨn.
29 E a confusão se espalhou por toda a cidade. A multidão agarrou Gaio e Aristarco, dois macedônios que viajavam com Paulo, e os arrastou até o teatro.
30 Kən Pol tolkeike məmə otuwɨn məghat kəm netəm əh, məto netəm rəha Iesu kəsotegəhan-inən.
30 Paulo queria falar ao povo, mas os irmãos não deixaram.
31 Ne netəm-iasol neen rəha kaonsel asol əpəh Esia itəm kotolkeike Pol, kəmotahl-ipən nəghatən kəm in moatən-iəhau əskasɨk məmə otəsuwɨnen əh netəm əh-ikɨn.
31 Alguns altos funcionários daquela província, que eram amigos de Paulo, mandaram a ele um recado, pedindo que não fosse ao teatro.
32 Kən ikɨn əh, netəmim koatol wilɨg wilɨg tepət motagət əfəməh. Neen koatən nat pɨsɨn, kən neen koatən nat pɨsɨn. Məto tepət kotəruru məmə kəmotuwa o naka.
32 Naquela altura dos acontecimentos a multidão que se achava no teatro estava em completa desordem: uns gritavam uma coisa, e outros gritavam outra, pois a maioria nem sabia por que estava ali.
33 Kən noanol mɨn neen rəha Isrel kəmotətgi-pən suah kit nərgɨn u Aleksanta məmə otuwɨn mətul aupən-in ilat. Kən təmos-ipər nelmɨn matefətutu ilat məmə otən-iarəp nehmən rəhan.
33 Algumas pessoas ficaram pensando que Alexandre era o culpado, pois os judeus o obrigaram a ir e ficar lá na frente. Aí Alexandre fez um sinal com a mão e tentou falar para se defender diante do povo.
34 Məto nian netəmim kəmotɨtun məmə in noanol kit rəha Isrel, kəmotagət əfəməh mɨn məmə, “!Ure e Atemis əpəh Efesas! !Ure e Atemis əpəh Efesas!” Kəmotagət əfəməh motos aua kəiu.
34 Mas, quando perceberam que ele era judeu, ficaram gritando todos juntos a mesma coisa durante duas horas: — Viva a grande Diana de Éfeso!
35 Kən etəm-iasol kit u kapman asol rəha taon Efesas, təmətul mən-iəhau ilat məmə, “!Okəsotagətən-tu!” Kən mən məmə, “!Ei, netəmim! Atemis u, in uhgɨn rəhatat. Kən nərgɨn in ilɨs. Kən netəm ikɨn mɨn rafin kotɨtun məmə in wək rəhatat netəm Efesas məmə okotehm wɨr niməfak rəhan, kən motehm wɨr kəpiel asim rəhan itəm təmɨsɨ-pən e neai muwa.
35 Finalmente o secretário da prefeitura da cidade conseguiu acalmar o povo. Ele disse o seguinte: — Cidadãos de Éfeso! Todos sabem que a nossa cidade é a guardadora do templo da grande Diana e da pedra sagrada que caiu do céu.
36 Kən suah kit tɨkə itəm otən məmə iateiuə. Kən tol nəhlan, təwɨr məmə nətəlɨgən rəhatəmat teiuaiu. Təsəwɨrən məmə nakotalməl nulan.
36 Ninguém pode negar isso. Assim fiquem calmos e não façam nada sem pensar bem.
37 “Nəmotos suah mil un motuwa ikɨn-u, məto ilau kəsuakləh-inən nat kit e nimə rəha narmɨ nat rəhatat, kən məsuəghat ratən e nərgɨ pətan əh, uhgɨn rəhatat.
37 Vocês trouxeram aqui estes homens, mas eles não assaltaram o templo, nem ofenderam a nossa deusa.
38 Okəmə Temetrius ne rəhan iolwək mɨn koatəplan-pən nəghatən rat e suah kit, nian əh-ikɨn rəha kot ne netəm u kot əh-ikɨn. Təwɨr məmə okotuwɨn kən-iarəp nəghatən rat mɨn əh itəm kəmotəto kəm ilat.
38 Se Demétrio e os seus ajudantes têm alguma acusação contra alguém, eles podem apresentar suas acusações no tribunal, pois para isso há dias certos de reunião, e também existem os governadores.
39 Məto okəmə nat kit mɨn əh-ikɨn itəm nakotolkeike məmə onəkotol, onəkotəkəike motɨləs motuwɨn e mitig ətuatɨp rəhan.
39 Porém, se vocês querem mais alguma coisa, isso será tratado na reunião do povo, convocada de acordo com a lei .
40 Tɨmətɨg əm məmə okotɨləs-ipən kitat e kot o nolən u-roiu məmə koatərgəhəu pɨk. Iuəhkɨr kotəmou təpiə əm ikɨn. ?Kən okol kəsotənən nat kit məmə kəmotuwa ikɨn-u e nəpələhən u-roiu o naka? Məto-inu nəpələhən u, nɨpətɨn tɨkə.”
40 Pois corremos o risco de sermos acusados de revolta, por causa do que está acontecendo hoje. Não há motivo para toda esta confusão. E nós não poderíamos justificar tudo isso.
41 Nian təmən rəkɨs nəghatən əh, kən mən-iəhau nəghatən mahl-ipən ilat məmə okotagɨm mɨn.
41 Depois de dizer essas palavras, ele terminou a reunião.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.