Atos 15
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs NVT
1 Kən netəmim neen kəmotiet əpəh Jutia motatite-pa Antiok moatəgətun piatat mɨn moatən məmə, “Okəmə kəsəhg-ipənən itəmat, tahmen e inu itəm Lou rəha Moses tatən mihin, okol Uhgɨn təsosmegəhən itəmat.”
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 Kən Pol ne Panapas ilat netəm əh koatərgəhəu o nəghatən əh, kən kəmotəghat əfəməh e nənən əh. Kən uarisɨg, netəm rəha niməfak əh Antiok kəmotɨtəpun Pol ne Panapas ne ilat neen mɨn məmə okotuwɨn Jerusalem motəplan aposol mɨn ne elta mɨn rəha niməfak o nənən əh.
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 Netəm rəha niməfak kəmotahl-ipən ilat kotuwɨn, kən nian ilat kəmoatiet-pən Fonisia ne Sameria, kəmoatən-iarəp məmə tahro nulan Uhgɨn tatiuw-pa Iaihluə mɨn koatuwa rəhan netəmim. Kən nəghatən əh təmol piatat mɨn ikɨn əh nɨkilat tətagien pɨk.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Nian kəmotiet-pa Jerusalem, netəm rəha niməfak ne aposol mɨn ne elta mɨn rəha niməfak, kəmotagien məmə okotos ilat motuwɨn iməlat mɨn ikɨn. Kən Pol ne netəm əh kəmotən-iarəp natɨmnat itəm Uhgɨn təmasitu elat lan.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 Məto Farisi neen əh-ikɨn itəm koatən nɨpahrienən e Iesu, kəmotətul motən məmə, “Iaihluə mɨn, okəike kəhg-ipən ilat, kən onəkotəkəike kəgətun ilat məmə okotətəu-pən Lou rəha Moses.”
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Kən aposol mɨn ne elta mɨn rəha niməfak kəmotəpələh kəmotəghat-in nənən əh.
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Kən nian kəmotəghat nəfəməh məsɨn, kən Pita təmətul mən məmə, “Piak mɨn. Itəmat nəkotɨtun wɨr məmə nuwəh rəkɨs Uhgɨn təmɨtəpun io e nɨkitat məmə ekən-iarəp namnusən təwɨr rəha Iesu kəm Iaihluə mɨn məmə okotən nɨpahrienən lan.
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 Uhgɨn tɨtun nətəlɨgən rəha netəmim, kən in tɨnəgətun rəkɨs məmə nɨkin tagien məmə otosmegəh netəm u sənəmə noanol mɨn rəha Isrel, məto-inu təmos-ipa Narmɨn Rəha Uhgɨn kəm ilat e suatɨp kitiəh əm itəm təmos-ipa kəm kitat.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 In təməsol pɨsɨnən kəm ilat. !Kəp! In təmafəl rəkɨs rəhalat nolən rat mɨn məto-inu koatən nɨpahrienən lan tahmen-pən əm e itəm tɨnol rəkɨs kəm kitat.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 “?Məto tahro itəmat nakoatuwɨn e suatɨp pɨsɨn məmə Uhgɨn nɨkin otahmə? ?Tahro itəmat nɨnoatɨləs-ipən Lou kəm ilat məmə in nat təfɨgəm kit itəm ilat kotalis? !Kəp! Itəmat, otəplan-tu. Kitat ne tɨpɨtat mɨn kitat rafin kəsotahmenən məmə okotɨləs nat fɨgəm əh.
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Məto kitat koatahatətə məmə Iesu in Iərəmərə rəhatat, kən in tatosmegəh kitat e rəhan nəwɨrən əm, kən in matol əm nəhlan kəm ilat.”
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 Nəghatən əh təmol ilat kotəruru nat okotən, kən moatətəlɨg-in Pol ne Panapas kɨnatuamnus-iarəp nat pɨspɨs mɨn ne nəmtətin pɨsɨn pɨsɨn mɨn itəm Uhgɨn təmol ilau kioal e nɨganəmtɨ Iaihluə mɨn.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Nian kəmioal namnun nən-iarəpən wək mɨn rəhalau, kən Jemes tətul mən məmə, “Piak mɨn. Otətəlɨg-in wɨr-tu rəhak nəghatən.
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 Pita təmən wɨr agɨn kəm kitat məmə tahro nulan Uhgɨn təmiet-pa pitən o Iaihluə mɨn məmki-rəkɨs ilat neen məmə rəhan mɨn.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Məto nat əh tahmen-pən əm e nəghatən itəm ien rəha Uhgɨn təmən itəm kəməte e Naoa Rəha Uhgɨn. Uhgɨn tatən məmə,
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 — ausente —
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 — ausente —
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 — ausente —
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 Kən Jemes təmən məmə, “Kən tol nəhlan, io iakən məmə roiu Iaihluə mɨn kɨnoatəuhlin nətəlɨgən rəhalat mɨnoatuwa o Uhgɨn. Kən təsəwɨrən məmə kitat okotol tiəkɨs pɨk mɨn olat.
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 Məto pəs okotəte naoa kit tuwɨn kəm ilat məmə okəsotunən nagwənən mɨn u itəm kɨnol rəkɨs sakrifais lan kəm narmɨ nat mɨn u iərmɨs mɨn, kən kotamkɨmɨk e nɨganəmtɨ Uhgɨn. Kən məsotolən təfagə e pətan. Kən məsotunən nat megəh itəm kəmaril nentou məto-inu nɨtan əh-ikɨn e nɨpətɨn. Kən okəsotunən nɨtan.
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 Okotəkəike motən-iəhau ilat nəhlan o nələhəuən nəməlinuən tətatɨg, məto-inu təmətuoun rəkɨs e Sapat mɨn rafin, netəmim koatafin Lou rəha Moses əpəh e nimə rəha nuəfɨmɨnən rəha netəm Isrel. Kən katən-iarəp nəghatən mɨn əh e taon mɨn rafin.”
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 Kən aposol mɨn ne elta mɨn ne netəm rəha niməfak kəmotegəhan məmə okotahl-ipən ilat mɨn neen kotətəu-pən Pol ne Panapas motuwɨn Antiok. Kən kəmotətgi-arəp Saelas ne Jutas u katən məmə Pasapas. Suah mil əh netəmim koatɨsiai-in ilau.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 Kən kəmotos-ipən naoa kəm ilat məmə okotos motuwɨn. Naoa tatən məmə, “Itɨmat aposol mɨn ne elta mɨn rəha niməfak, itɨmat piatɨmat u itəmat. Iakotən təwɨr kəm itəmat əpəh Antiok, ne Siria, ne Silisia u Iaihluə mɨn, məto roiu nɨnotuwa piatɨmat mɨn.
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Itɨmat emotəto məmə netəmim neen u e nɨkitɨmat kəmotol tiəkɨs pɨk kəm itəmat, kən itəmat nəmotəto tərat e nəghatən rəhalat. Məto itɨmat emɨsotos-ipənən nəghatən məmə okotuwɨn kən mihin.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Tol nəhlan kən itɨmat emotaun-in nəghatən kit, kən motegəhan məmə itɨmat kəiu okioas nəghatən rəhatɨmat muətəu-pən Pol ne Panapas u ilau kuəwɨr pɨk otat.
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 Iuəhkɨr kiamɨs o wək u rəha Iərəmərə rəhatat, Iesu Kristo.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Kən itɨmat ioatahl-ipɨnə Jutas ne Saelas məmə okiamnə muehm itəmat. Ilau okuən əsas kəm itəmat nəghatən kitiəh əm itəm itɨmat emotəte.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 Kən Narmɨn Rəha Uhgɨn nɨkin tagien ne nɨkitɨmat tagien məmə esotos-ipɨnə mɨnən lou kit kəm itəmat məmə otəfɨgəm pɨk otəmat, məto in əm u nəkotəkəike motol:
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 onɨsotunən nagwənən mɨn u itəm kɨnol rəkɨs sakrifais lan kəm narmɨ nat mɨn u iərmɨs mɨn; kən məsotunən nɨtan; kən məsotunən nat megəh itəm kəmaril nentou məto-inu nɨtan əh-ikɨn e nɨpətɨn; kən məsotolən təfagə e pətan. Okəmə nakotətəu-pən nəghatən mɨn əh, onəkotuwɨn e suatɨp təwɨr. Inu namnun rəhatɨmat nəghatən.”
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 Kən netəm-iasol mɨn əh kəmotahl-ipən netəm əh ilat kuwɨt məmə okotuwɨn əpəh Antiok. Nian kəmotiet-pən Antiok, kəmotaun-in netəmim rəha niməfak e ikɨn mɨn əh, kən kotuwa kitiəh, kən kotos-ipən naoa un kəm ilat.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 Kən nian kəmotafin naoa un, nɨkilat təmagien məto-inu nəghatən əh təmɨləs-ipər nɨkilat.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 Jutas ne Saelas ilau ien mil rəha Uhgɨn. Kəmuəghat təfəməh kəm piatat mɨn əh mətialəs-ipər nətəlɨgən rəhalat matioal ilat koatətul əskasɨk.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 Kəmuatɨg tuwəh məsɨn ikɨn əh, kən piatat mɨn kəmotauiatɨpin ilau kən motətapəh məmə Uhgɨn otos-ipən rəhan nəməlinuən kəm ilau, kən motahl-ipən ilau kiatəlɨg-pən o netəm u kəmotahl-ipa ilau.
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 Kən Pol ne Panapas kəmuatɨg tuwəh məsɨn əpəh Antiok, kən ilat netəmim tepət kəmoatən-iarəp ne moatəgətun netəmim e Iərəmərə.
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 — ausente —
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 Nian neen uarisɨg, Pol təmən-ipən kəm Panapas məmə, “Təwɨr məmə kiatelɨg mɨn mian muəplan pialau mɨn e taon mɨn itəm kəmuən-iarəp nəghatən ikɨn rəha Iərəmərə kəm ilat, muəplan-tu məmə koatahratɨg.”
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 Kən Panapas tolkeike məmə otit mɨn Jon Mak.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Məto Pol təplan məmə təsətuatɨpən, məto-inu Jon Mak tɨnapəs rəkɨs ilau əpəh Pamfilia mɨtəlɨg məsətəu-pənən ilau mətoarus kioal namnun e wək.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 Kən kəmuən təskasɨk e nənən əh, kən muəhap ilau mɨn. Kən Panapas təmit Mak kən mios nego kit mian əpəh Saepras.
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 Məto Pol təmit Saelas ilau min. Kən netəm koatəfak kəmotəfak məmə Iərəmərə otehm wɨr ilau e rəhan nəwɨrən, kən motahl-iarəp ilau.
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 Kən kəmualiwək mian-pən Siria ne Silisia ikɨn kən matuem əskasɨk niməfak mɨn.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.