Atos 15
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs NTLH
1 Kən netəmim neen kəmotiet əpəh Jutia motatite-pa Antiok moatəgətun piatat mɨn moatən məmə, “Okəmə kəsəhg-ipənən itəmat, tahmen e inu itəm Lou rəha Moses tatən mihin, okol Uhgɨn təsosmegəhən itəmat.”
1 Alguns homens foram da região da Judeia para a cidade de Antioquia e começaram a ensinar aos irmãos que eles não poderiam ser salvos se não fossem circuncidados , como manda a Lei de Moisés.
2 Kən Pol ne Panapas ilat netəm əh koatərgəhəu o nəghatən əh, kən kəmotəghat əfəməh e nənən əh. Kən uarisɨg, netəm rəha niməfak əh Antiok kəmotɨtəpun Pol ne Panapas ne ilat neen mɨn məmə okotuwɨn Jerusalem motəplan aposol mɨn ne elta mɨn rəha niməfak o nənən əh.
2 Paulo e Barnabé não concordaram e tiveram uma discussão muito forte com eles a respeito disso. Aí foi resolvido que Paulo e Barnabé e mais alguns irmãos fossem para Jerusalém, a fim de estudar esse assunto com os apóstolos e os presbíteros da igreja.
3 Netəm rəha niməfak kəmotahl-ipən ilat kotuwɨn, kən nian ilat kəmoatiet-pən Fonisia ne Sameria, kəmoatən-iarəp məmə tahro nulan Uhgɨn tatiuw-pa Iaihluə mɨn koatuwa rəhan netəmim. Kən nəghatən əh təmol piatat mɨn ikɨn əh nɨkilat tətagien pɨk.
3 Então a igreja de Antioquia mandou que eles fossem. Eles passaram pelas regiões da Fenícia e da Samaria, contando como os não judeus estavam se convertendo a Deus. E todos os irmãos ficaram muito alegres com essa notícia.
4 Nian kəmotiet-pa Jerusalem, netəm rəha niməfak ne aposol mɨn ne elta mɨn rəha niməfak, kəmotagien məmə okotos ilat motuwɨn iməlat mɨn ikɨn. Kən Pol ne netəm əh kəmotən-iarəp natɨmnat itəm Uhgɨn təmasitu elat lan.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros e lhes contaram tudo o que Deus havia feito por meio deles.
5 Məto Farisi neen əh-ikɨn itəm koatən nɨpahrienən e Iesu, kəmotətul motən məmə, “Iaihluə mɨn, okəike kəhg-ipən ilat, kən onəkotəkəike kəgətun ilat məmə okotətəu-pən Lou rəha Moses.”
5 Mas alguns membros do partido dos fariseus que também haviam crido se levantaram e disseram: — Os não judeus têm de ser circuncidados e têm de obedecer à Lei de Moisés.
6 Kən aposol mɨn ne elta mɨn rəha niməfak kəmotəpələh kəmotəghat-in nənən əh.
6 Então os apóstolos e os presbíteros se reuniram para estudar o assunto.
7 Kən nian kəmotəghat nəfəməh məsɨn, kən Pita təmətul mən məmə, “Piak mɨn. Itəmat nəkotɨtun wɨr məmə nuwəh rəkɨs Uhgɨn təmɨtəpun io e nɨkitat məmə ekən-iarəp namnusən təwɨr rəha Iesu kəm Iaihluə mɨn məmə okotən nɨpahrienən lan.
7 Depois de muita discussão, Pedro se levantou e disse: — Meus irmãos, vocês sabem que há muito tempo Deus me escolheu entre vocês para anunciar o
8 Uhgɨn tɨtun nətəlɨgən rəha netəmim, kən in tɨnəgətun rəkɨs məmə nɨkin tagien məmə otosmegəh netəm u sənəmə noanol mɨn rəha Isrel, məto-inu təmos-ipa Narmɨn Rəha Uhgɨn kəm ilat e suatɨp kitiəh əm itəm təmos-ipa kəm kitat.
8 E Deus, que conhece o coração de todos, mostrou que aceita os não judeus, pois deu o Espírito Santo também a eles, assim como tinha dado a nós.
9 In təməsol pɨsɨnən kəm ilat. !Kəp! In təmafəl rəkɨs rəhalat nolən rat mɨn məto-inu koatən nɨpahrienən lan tahmen-pən əm e itəm tɨnol rəkɨs kəm kitat.
9 Deus não fez nenhuma diferença entre nós e eles; ele perdoou os pecados deles porque eles creram.
10 “?Məto tahro itəmat nakoatuwɨn e suatɨp pɨsɨn məmə Uhgɨn nɨkin otahmə? ?Tahro itəmat nɨnoatɨləs-ipən Lou kəm ilat məmə in nat təfɨgəm kit itəm ilat kotalis? !Kəp! Itəmat, otəplan-tu. Kitat ne tɨpɨtat mɨn kitat rafin kəsotahmenən məmə okotɨləs nat fɨgəm əh.
10 Então por que é que vocês estão querendo pôr Deus à prova, colocando uma carga nas costas dos que agora estão crendo? E essa carga nem nós nem os nossos antepassados pudemos carregar.
11 Məto kitat koatahatətə məmə Iesu in Iərəmərə rəhatat, kən in tatosmegəh kitat e rəhan nəwɨrən əm, kən in matol əm nəhlan kəm ilat.”
11 Pelo contrário, por meio da graça do Senhor Jesus, nós, judeus, cremos e somos salvos do mesmo modo que os não judeus.
12 Nəghatən əh təmol ilat kotəruru nat okotən, kən moatətəlɨg-in Pol ne Panapas kɨnatuamnus-iarəp nat pɨspɨs mɨn ne nəmtətin pɨsɨn pɨsɨn mɨn itəm Uhgɨn təmol ilau kioal e nɨganəmtɨ Iaihluə mɨn.
12 Então todos os que estavam ali ficaram calados e escutaram Barnabé e Paulo contarem todos os milagres e maravilhas que Deus tinha feito por meio deles entre os não judeus.
13 Nian kəmioal namnun nən-iarəpən wək mɨn rəhalau, kən Jemes tətul mən məmə, “Piak mɨn. Otətəlɨg-in wɨr-tu rəhak nəghatən.
13 Quando eles terminaram de falar, Tiago disse: — Meus irmãos, escutem!
14 Pita təmən wɨr agɨn kəm kitat məmə tahro nulan Uhgɨn təmiet-pa pitən o Iaihluə mɨn məmki-rəkɨs ilat neen məmə rəhan mɨn.
14 Simão acabou de explicar como Deus primeiro mostrou o seu cuidado pelos não judeus, escolhendo do meio deles um povo que seria dele.
15 Məto nat əh tahmen-pən əm e nəghatən itəm ien rəha Uhgɨn təmən itəm kəməte e Naoa Rəha Uhgɨn. Uhgɨn tatən məmə,
15 As palavras dos profetas estão bem de acordo com isso, pois as Escrituras Sagradas dizem:
16 — ausente —
16 “Depois disso eu voltarei — diz o Senhor — e construirei de novo o reino de Davi, que é como uma casa que caiu. Juntarei de novo os pedaços dela e tornarei a levantá-la.
17 — ausente —
17 Assim todas as outras pessoas, todos os outros povos que eu chamei para serem meus, vão procurar conhecer o Senhor. Assim diz o Senhor,
18 — ausente —
18 que anunciou essas coisas desde os tempos antigos.”
19 Kən Jemes təmən məmə, “Kən tol nəhlan, io iakən məmə roiu Iaihluə mɨn kɨnoatəuhlin nətəlɨgən rəhalat mɨnoatuwa o Uhgɨn. Kən təsəwɨrən məmə kitat okotol tiəkɨs pɨk mɨn olat.
19 E Tiago continuou: — A minha opinião é esta: eu acho que não devemos atrapalhar os não judeus que estão se convertendo a Deus.
20 Məto pəs okotəte naoa kit tuwɨn kəm ilat məmə okəsotunən nagwənən mɨn u itəm kɨnol rəkɨs sakrifais lan kəm narmɨ nat mɨn u iərmɨs mɨn, kən kotamkɨmɨk e nɨganəmtɨ Uhgɨn. Kən məsotolən təfagə e pətan. Kən məsotunən nat megəh itəm kəmaril nentou məto-inu nɨtan əh-ikɨn e nɨpətɨn. Kən okəsotunən nɨtan.
20 Penso que devemos escrever a eles uma carta, dizendo que não comam a carne de animais que foram oferecidos em sacrifício aos ídolos, que não pratiquem imoralidade sexual, que não comam a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado e que não comam sangue.
21 Okotəkəike motən-iəhau ilat nəhlan o nələhəuən nəməlinuən tətatɨg, məto-inu təmətuoun rəkɨs e Sapat mɨn rafin, netəmim koatafin Lou rəha Moses əpəh e nimə rəha nuəfɨmɨnən rəha netəm Isrel. Kən katən-iarəp nəghatən mɨn əh e taon mɨn rafin.”
21 Pois, desde os tempos antigos, a Lei de Moisés tem sido lida todos os sábados nas sinagogas , e as suas palavras são anunciadas em todas as cidades.
22 Kən aposol mɨn ne elta mɨn ne netəm rəha niməfak kəmotegəhan məmə okotahl-ipən ilat mɨn neen kotətəu-pən Pol ne Panapas motuwɨn Antiok. Kən kəmotətgi-arəp Saelas ne Jutas u katən məmə Pasapas. Suah mil əh netəmim koatɨsiai-in ilau.
22 Então os apóstolos e os presbíteros , com o apoio de toda a igreja, resolveram escolher entre eles alguns homens e mandá-los para Antioquia com Paulo e Barnabé. Os escolhidos foram Judas, chamado Barsabás, e Silas. Esses dois homens eram muito respeitados pelos membros da igreja.
23 Kən kəmotos-ipən naoa kəm ilat məmə okotos motuwɨn. Naoa tatən məmə, “Itɨmat aposol mɨn ne elta mɨn rəha niməfak, itɨmat piatɨmat u itəmat. Iakotən təwɨr kəm itəmat əpəh Antiok, ne Siria, ne Silisia u Iaihluə mɨn, məto roiu nɨnotuwa piatɨmat mɨn.
23 E mandaram por eles a seguinte carta: “Nós, os apóstolos e os presbíteros, irmãos de vocês, mandamos saudações aos nossos irmãos não judeus que vivem em Antioquia e na
24 Itɨmat emotəto məmə netəmim neen u e nɨkitɨmat kəmotol tiəkɨs pɨk kəm itəmat, kən itəmat nəmotəto tərat e nəghatən rəhalat. Məto itɨmat emɨsotos-ipənən nəghatən məmə okotuwɨn kən mihin.
24 “Soubemos que alguns do nosso grupo foram até aí e disseram coisas que criaram problemas para vocês. Porém não foi com a nossa autorização que eles fizeram isso.
25 Tol nəhlan kən itɨmat emotaun-in nəghatən kit, kən motegəhan məmə itɨmat kəiu okioas nəghatən rəhatɨmat muətəu-pən Pol ne Panapas u ilau kuəwɨr pɨk otat.
25 Portanto, nós todos resolvemos, sem nenhum voto contra, escolher alguns homens e mandá-los a vocês. Eles vão com os nossos queridos irmãos Barnabé e Paulo,
26 Iuəhkɨr kiamɨs o wək u rəha Iərəmərə rəhatat, Iesu Kristo.
26 que têm arriscado a sua vida a serviço do nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Kən itɨmat ioatahl-ipɨnə Jutas ne Saelas məmə okiamnə muehm itəmat. Ilau okuən əsas kəm itəmat nəghatən kitiəh əm itəm itɨmat emotəte.
27 Estamos enviando, então, Judas e Silas para falarem pessoalmente com vocês sobre estas coisas que estamos escrevendo.
28 Kən Narmɨn Rəha Uhgɨn nɨkin tagien ne nɨkitɨmat tagien məmə esotos-ipɨnə mɨnən lou kit kəm itəmat məmə otəfɨgəm pɨk otəmat, məto in əm u nəkotəkəike motol:
28 Porque o Espírito Santo e nós mesmos resolvemos não pôr nenhuma carga sobre vocês, a não ser estas proibições que são, de fato, necessárias:
29 onɨsotunən nagwənən mɨn u itəm kɨnol rəkɨs sakrifais lan kəm narmɨ nat mɨn u iərmɨs mɨn; kən məsotunən nɨtan; kən məsotunən nat megəh itəm kəmaril nentou məto-inu nɨtan əh-ikɨn e nɨpətɨn; kən məsotolən təfagə e pətan. Okəmə nakotətəu-pən nəghatən mɨn əh, onəkotuwɨn e suatɨp təwɨr. Inu namnun rəhatɨmat nəghatən.”
29 não comam a carne de nenhum animal que tenha sido oferecido em sacrifício aos ídolos; não comam o sangue nem a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado; e não pratiquem imoralidade sexual. Vocês agirão muito bem se não fizerem essas coisas. Saúde a todos!”
30 Kən netəm-iasol mɨn əh kəmotahl-ipən netəm əh ilat kuwɨt məmə okotuwɨn əpəh Antiok. Nian kəmotiet-pən Antiok, kəmotaun-in netəmim rəha niməfak e ikɨn mɨn əh, kən kotuwa kitiəh, kən kotos-ipən naoa un kəm ilat.
30 Então mandaram que os quatro partissem, e eles foram para Antioquia. Lá reuniram os cristãos e entregaram a carta.
31 Kən nian kəmotafin naoa un, nɨkilat təmagien məto-inu nəghatən əh təmɨləs-ipər nɨkilat.
31 Quando estes a leram, ficaram muito alegres com as palavras de ânimo que havia nela.
32 Jutas ne Saelas ilau ien mil rəha Uhgɨn. Kəmuəghat təfəməh kəm piatat mɨn əh mətialəs-ipər nətəlɨgən rəhalat matioal ilat koatətul əskasɨk.
32 Judas e Silas, que eram profetas , falaram muito com os irmãos, dando-lhes assim ânimo e força.
33 Kəmuatɨg tuwəh məsɨn ikɨn əh, kən piatat mɨn kəmotauiatɨpin ilau kən motətapəh məmə Uhgɨn otos-ipən rəhan nəməlinuən kəm ilau, kən motahl-ipən ilau kiatəlɨg-pən o netəm u kəmotahl-ipa ilau.
33 Eles passaram algum tempo ali, e depois os irmãos, fazendo votos de boa viagem, os mandaram de volta para aqueles que os tinham enviado.
34 Kən Pol ne Panapas kəmuatɨg tuwəh məsɨn əpəh Antiok, kən ilat netəmim tepət kəmoatən-iarəp ne moatəgətun netəmim e Iərəmərə.
34 [Porém Silas achou melhor ficar ali.]
35 — ausente —
35 Mas Paulo e Barnabé ficaram algum tempo em Antioquia. Eles e muitos outros cristãos ensinavam e anunciavam a palavra do Senhor. A segunda viagem missionária de Paulo
36 Nian neen uarisɨg, Pol təmən-ipən kəm Panapas məmə, “Təwɨr məmə kiatelɨg mɨn mian muəplan pialau mɨn e taon mɨn itəm kəmuən-iarəp nəghatən ikɨn rəha Iərəmərə kəm ilat, muəplan-tu məmə koatahratɨg.”
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: — Vamos voltar e visitar os irmãos em todas as cidades onde já anunciamos a palavra do Senhor. Vamos ver se eles estão bem.
37 Kən Panapas tolkeike məmə otit mɨn Jon Mak.
37 Barnabé queria levar João Marcos.
38 Məto Pol təplan məmə təsətuatɨpən, məto-inu Jon Mak tɨnapəs rəkɨs ilau əpəh Pamfilia mɨtəlɨg məsətəu-pənən ilau mətoarus kioal namnun e wək.
38 Porém Paulo não queria, pois Marcos não tinha ficado com eles até o fim da primeira viagem missionária, mas os havia deixado na província da Panfília.
39 Kən kəmuən təskasɨk e nənən əh, kən muəhap ilau mɨn. Kən Panapas təmit Mak kən mios nego kit mian əpəh Saepras.
39 Por isso eles tiveram uma discussão tão forte, que se separaram. Barnabé levou João Marcos consigo e embarcou para a ilha de Chipre,
40 Məto Pol təmit Saelas ilau min. Kən netəm koatəfak kəmotəfak məmə Iərəmərə otehm wɨr ilau e rəhan nəwɨrən, kən motahl-iarəp ilau.
40 enquanto que Paulo escolheu Silas e seguiu viagem, depois que os irmãos o entregaram aos cuidados do Senhor.
41 Kən kəmualiwək mian-pən Siria ne Silisia ikɨn kən matuem əskasɨk niməfak mɨn.
41 E Paulo atravessou a província da Síria e a região da Cilícia, dando força às igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.