Apocalipse 16
Nǝkukuǝ Ikinan (TNK) vs VC
1 Nənə iakreɡi reri iərmama riti raməɡkiari asori fwe ia nimwə səvəi Kumwesən, mamɨni pen tɨ naɡelo me nəha sefen mə, “Həuvən mətəɡi irapw ia təkure tɨprənə pesɨn me nəha sefen həukuər ia niemaha səvəi Kumwesən.”
1 Ouvi, então, uma voz forte saindo do templo, que dizia aos sete Anjos: Ide, e derramai sobre a terra as sete taças da ira de Deus.
2 Aɡelo sə rakupwən revən mətəɡi irapw pesɨn səvənhi ia təkure tɨprənə. Nənə nərmama me nəha səməme mak səvəi nərimɨru ramarə ia nirəha, mɨne səməme kamhənɨmwi nukurhunraha ia nəmri nəri kɨməuvrhəkɨn kuvnhi nərimɨru irə, mamhəsiai in, nɨpwranraha ruvehe mukuər ia nɨmwapw me. Nɨmwapw me nəha hərəha mamho nəmisəien mɨnraha.
2 O primeiro, portanto, pôs-se a derramar a sua taça sobre a terra. Formou-se uma úlcera atroz e maligna nos homens que tinham o sinal da Fera e que se prostravam diante de sua imagem.
3 Aɡelo sə ro kəru irə rətəɡi irapw pesɨn səvənhi ia təsi, nənə təsi ruvehe mo netə irə rəmwhen ia nɨte iərmama ruvamhə, narimnari me kamhəmɨru ia reri təsi hemhə pam.
3 O segundo derramou a sua taça sobre o mar. Este tornou-se sangue, como o de um morto, e pereceu todo ser que estava no mar.
4 Aɡelo sə ro kahar irə rətəɡi irapw pesɨn səvənhi ia nui arɨs me mɨne nəmri nui me, nənə irəha həuvehe mho netə ia nirəha.
4 O terceiro derramou a sua taça sobre os rios e as fontes das águas, e transformaram-se em sangue.
5 — ausente —
5 Ouvi, então, o anjo das águas dizer: Tu és justo, tu que és e que eras o Santo, que assim julgas.
6 — ausente —
6 Porque eles derramaram o sangue dos santos e dos profetas, tu lhes deste também sangue para beber. Eles o merecem.
7 Nənə iakreɡi reri iərmama riti ruku pen ia nɨfatə ramɨni mə,
7 Ouvi o altar dizer: Sim, Senhor Deus Dominador, são verdadeiros e justos os teus julgamentos.
8 Nənə aɡelo sə ro kefə irə rətəɡi irapw pesɨn səvənhi ia meri, nənə Kumwesən rəseni nukwəsikər mə trənhi nərmama rəmwhen ia napw.
8 O quarto derramou a sua taça sobre o sol, e foi-lhe dado queimar os homens com o fogo.
9 Nəpnəpanien səvəi nukwəsikər rahi irəha, nənə irəha həni ərəha nəɡhi Kumwesən sə ramərɨmənu ia nərpwɨnien me nəha. Irəha həpwəh nɨrərɨɡien ia noien ərəha me səvənraha, mhəpwəh nuvehi utəien nəɡhɨn.
9 E os homens foram queimados por grande calor, e amaldiçoaram o nome de Deus, que pode desencadear esses flagelos; e não quiseram arrepender-se e dar-lhe glória.
10 Aɡelo sə ro krirum irə rətəɡi irapw pesɨn səvənhi ia jea sə nərimɨru raməkure irə mamərɨmənu, nənə kwopun me pam ia nəkwai nɨtətə sə nərimɨru ramərɨmənu irə həuvehe mhəpitəv pam. Nərmama kamhəreɡi nəmisəien, mamhahi nəramɨnraha tukwe.
10 O quinto derramou a sua taça sobre o trono da Fera. Seu reino se escureceu e seus súditos mordiam a língua de dor.
11 Irəha kamhəni ərəha Kumwesən fwe ia neiai tɨ nəmisəien me mɨne nɨmwapw me səvənraha, mhəpwəh nɨrərɨɡien ia noien ərəha me səvənraha.
11 Amaldiçoaram o Deus do céu por causa de seus sofrimentos e das suas feridas, sem se arrependerem dos seus atos.
12 Nənə aɡelo sə ro sikis irə rətəɡi irapw pesɨn səvənhi ia nui arɨs asori nəha nəɡhɨn nə Iufretes, nənə nui arɨs nəha ramə, mo suatuk səvəi kiɡ me havən irə mhəuku peraha.
12 O sexto derramou a sua taça sobre o grande rio Eufrates, e secaram-se as suas águas para que se abrisse caminho aos reis do oriente.
13 Ia nəpɨn nəha iakətoni nənɨmwɨn əmkemɨk kahar harəmwhen ia frok. Riti rier ia nɨpəɡi nəkwai snek asori, riti rier ia nɨpəɡi nəkwai nərimɨru, nənə riti rier ia nɨpəɡi nəkwai profet eikuə.
13 Vi {sair} da boca do Dragão, da boca da Fera e da boca do falso profeta três espíritos imundos semelhantes a rãs;
14 Nənɨmwɨn mirəhar nəha irəhar nəremhə me kamharo nɨmtətien me. Irəhar harier, mharevən tɨ kiɡ me ia tənəmtənə me pam, mharousəsɨmwɨn irəha mə tuharuaɡən ia nəpɨn asori səvəi Kumwesən, Kumwesən sə rauvehi nɨskaiien me pam.
14 são os espíritos de demônios que realizam prodígios, e vão ter com os reis de toda a terra, a fim de reuni-los para a batalha do Grande Dia do Deus Dominador.
15 “Həreɡi ro! Iou iakauvehe rəmwhen ia rakres! Iərmama sə ramətui a məpwəh napriien rerɨn traɡien. Rərəha in rɨpeki raka tɨnari səvənhi tɨ napriien kətoni in ramavən auər a nənə in raurɨs tukwe.”
15 {Eis que venho como um ladrão! Feliz aquele que vigia e guarda as suas vestes para que não ande nu, ostentando a sua vergonha!}
16 Nəremhə mirəhar nəha harousəsɨmwɨn pen kiɡ me nəha ia kwopun riti nəɡkiariien Hipru rani mə, “Amaketon.”
16 Eles os reuniram num lugar chamado em hebraico Har-Magedon.
17 Aɡelo sə ro sefen irə rətəɡi pen pesɨn səvənhi ia nɨmaɡouaɡou, nənə iakreɡi Kumwesən raməɡkiari fwe ia nəkwai nimwə səvənhi. Rerɨn ruku pen ia jea sə in raməkure irə mamərɨmənu, mamɨni mə, “In i sampam!”
17 O sétimo derramou a sua taça pelos ares e saiu do templo uma grande voz do trono, que dizia: Está pronto!
18 Nənə nouapɨrien rəhiapw, karuəruə rərkwəpahar, kreɡi nərkərɨkien, nɨmwnɨmwien asori riti ravən. Nɨmwnɨmwien nəha rasori pɨk anan. Fwe Kumwesən rɨno iərmama ia təkure tɨprənə meste pehe nəpɨn nəha kɨpkətoni raka mhə nɨmwnɨmwien riti ro iamɨnhi irə ia nəpɨn riti.
18 Houve, então, relâmpagos, vozes e trovões, assim como um terremoto tão grande como jamais houve desde que há homens na terra.
19 Nɨmwnɨmwien nəha ravən meitehi taon asori nɨpərɨn kahar, nənə taon me ia tənəmtənə me həsas pam. Kumwesən rerɨn rɨrhi taon asori nəha Papilon, nənə in ruvehi pen kap riti rukuər ia waen maməkeikei min mə trənɨmwi pam. Waen nəha in niemaha səvəi Kumwesən rəpi pɨk in tɨ taon nəha.
19 A grande cidade foi dividida em três partes, e as cidades das nações caíram, e Deus lembrou-se da grande Babilônia, para lhe dar de beber o cálice do vinho de sua ira ardente.
20 Tənə əmwerɨs me pam hap mhəiwən. Kɨpkətoni mhə mwi təkuər me.
20 Todas as ilhas fugiram, e montanha alguma foi encontrada.
21 Aes me səməme həmwhen ia kəpwier asori həukrutə ia nɨmaɡouaɡou mhəsas pen ia nərmama. Ko kəkiri kəpwier me nəha kuatia kuatia nɨpamien səvənhi rəmwhen ia fifti kilo. Nəpɨn nərmama hətoni aes me nəha kamhəsas pen ia nirəha iamɨnhi irə, irəha həni ərəha Kumwesən, tɨ nəri nə mə nərpwɨnien nəha in ramo mɨnraha rɨskai pɨk anan.
21 Grandes pedras de gelo, que podiam pesar um talento, caíram do céu sobre os homens. Os homens amaldiçoaram a Deus por causa do flagelo da saraiva, pois este foi terrível.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.