Atos 22
MÖNÖ KÖMÖ (TMD) vs NVT
1 Pol nuŋ Juda nöbö mö yadmɨdöi mönö aku nɨgön yadöŋa, “Acö nöböhöd nöbö. Mönö ñɨgö yadɨba rɨmɨdɨl aku nugugu mɨjne,” röŋa.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Aliö rɨmɨn, nuŋ Juda nöbö mö yadmɨdöi mönö yöbö yadöŋ aku nugwön, mönö mönö pölim; tar mɨda akwör mɨdmä.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 Ñɨŋ tar mɨdɨm nugugɨrön, Pol ñɨgö yadöŋa, “Nɨ Juda yöbö aku, jɨ nɨ yöx pön hem taun dib Tasas, Silisia Propins yöraku. Makwam nɨ hö Jerusalem kɨ, mönö yad nölɨb nöbö Gameliel pɨsaŋ mɨdön dib röxɨm makwam, nöso auso nöbö lo mönö kai kai yadim aku magalɨg nɨ yad nölmɨn, nugula. Makwam, ñɨŋ God nugwo pɨ ösös cɨnɨŋö, rön, mag wä mɨda akwör röi aku, nɨ kwo algör ör rɨmɨdla.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Nöbö mö Jisas Ödöi aku duim piaku ñɨgö mɨ ödöriö rɨ gwogwam rɨ mɨdla. Ñɨgö pɨl pal nɨgɨnö, rön, nöbö aipam mö aipam nag nɨgön pön du nag nɨgmɨdla. Makwam bli rɨ gwogwam rɨ pön du pal nɨgmön, aŋadö wöröxmɨdmä.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Almɨdɨl aku, God ap höjöpal ur nölɨb nöbö dib ödöriö aku aipam, mönö pɨ nuöm nɨgɨb nöbö Kansol mɨdöi nöbö dib bla aipam, ñɨŋ ñɨgö yad nugwɨŋ, Pol inakmönö hörö, rön, yadeñɨm; mi yadö, cöña. Wop i nɨ Damaskas duba rɨmön, nöbö dib piaku nɨ köp bli kai kɨtön, Damaskas mɨdim nöbö piaku kai kɨtmä. Köp piaku kai kɨtön yadmä, ‘Pol nugwo nugwidɨx mɨjöña. Damaskas nöbö mö Jisas nugw pöi piaku ñɨgö nag nɨgön, pön Jerusalem kɨ haŋ,’ me rɨmä. Nɨ köp piaku pön, ñɨgö nag nɨg Jerusalem pön hömön, ölɨŋ höb pöñɨŋö, rön, Damaskas duma.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Makwam nɨ köp piaku pön, nöbö bli pɨsaŋ dumɨd dumɨd naiö mibɨl yörkisö mag aku, Damaskas igöp igöp rɨmön nugugɨrön, rɨb pia mil mag dib keiryöbö adöx yöd röul adö kau sebö i pɨnön nɨ palöŋa.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Almɨn, nɨ bokwɨr pɨm pɨn mɨgrö bö bɨrmɨn nugugɨrön, mönö i nɨ yadöŋa, “Sol, Sol, nɨ pödpöd rɨmɨn öim rɨ gwogwam rɨmɨdlö?” röŋa.
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 “Aliö rɨmɨn, nɨ yadma, ‘Nöbö Dib! Nagö yönɨm?’ rɨma.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Nöbö nɨ pɨsaŋ dumɨdmɨŋ bla, mil dib aku nugumä, jɨ mönö mag nɨ yadöŋ aku audiöx nugwölim.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Nɨ piöŋö yadma, ‘Nöbö Dib. Nɨ pödpöd cɨnö owa?’ rɨma.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Mil aku mil mag dib abɨm, mämäg nɨ aku aŋadö we wölöŋa. Almɨn, nöbö nɨ pɨsaŋ dumɨdmɨŋ piaku, iŋpɨlö na pön, iŋröb Damaskas dumɨŋa.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Makwam taun dib aku nöbö i mɨdöŋa, ib nuŋwa Ananaias. Nuŋ lo ana nugw ri abön, rɨg yadöŋ yadöŋ akwör rɨmɨdöŋa. Nöbö akwör, Juda nöbö mö Damaskas mɨdim piaku magalɨg yadmä, ‘Aku nöbö wä mɨdö,’ me rɨmä.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Nuŋ nɨ mɨdɨm il yöra hön nɨ yadöŋa, ‘Nöböhöd Sol. Mämäg naŋa iswob ix nugwö,’ röŋa. Aliö rɨmɨn nugugɨrön, rɨb pia mämäg na we wölöŋ aku aŋadö wä rɨmɨn, ix nugwön nugwo nuguma.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 “Almɨn, Ananaias nɨ yadöŋa, ‘God nöso auso nöbö an höjöpalmɨdim God akwör naŋ pöŋa. Pön, nuŋ ap agap apɨm cɨnö, rön, rɨbyöx nugw aku, mag akwör nagö yabuaŋ nugunö. Nuŋ rɨbyöx nugwa, nagö Nöbö Kömö Wä nuŋ aku wöxnö nugwön, mönö ajmöl nuŋwa keir yadmɨjön mönö aku naŋ keir wöxnö nugunö.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Naŋ God mabö rɨ nölɨb nöbö mɨdön, nagö agö magɨm rɨmɨdmɨn mämäga nugulö aku, mönö bɨl kai yadmɨdmɨn audiöx nugulö aku, nöbö mö bla magalɨg yad nölaŋ nugwöña.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Makwam, pöxölön, öbɨl God höjöpalön, röbö yaxaŋ, nuŋ ap kib mag gwogwo rɨlö pɨx aku örɨx abönɨŋö,’ röŋa.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Jisas aliö rɨmɨn, rɨg yadöŋ mag akwör rɨma. Mai Jerusalem kɨ hön, God höjöpalɨb ram aku duön, God höjöpal gɨr mɨdön, rɨb nuguma.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Rɨb nugwön, nɨ Nöbö Diba nugumön nugugɨrön, nuŋ nɨ yadöŋa, ‘Rɨmɨg Jerusalem röböxön, mögörɨb hör piaku duö. Nöbö mö kɨyöbö mönö wä na yadmɨjɨnö aku nugweñɨŋö,’ röŋa.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 “Aliö rɨmɨn, nɨ yadma, ‘Nöbö Dib. Ñɨŋ keir nɨ nugwöia, nɨ höd Juda mögum rɨb ram piaku yönön, nöbö mö nagö nugw pim bla ñɨgö nag nɨgön, mɨ göj göj palmɨdla.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Makwam wop i, mönö wä nagö yadɨb nöbö Stipen nugwo rɨg röd pal nɨgɨm nugugɨrön, nɨ nöbö nugwo pal nɨgmɨdim bla wölɨj ñɨŋa pɨ röd nɨgɨm piaku nugwidɨx mɨdön, päja yadmö,’ rɨma.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 “Aliö rɨmön, Nöbö Diba nɨ yadöŋa, ‘Nɨ nagö yad abmön, duön Juda nöbö mö yöi mögörɨb pad mɨdöi piaku dinaŋö,’ rö,” röŋa.
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Juda nöbö mö Pol mönö yadöŋ aku nugugu mɨdɨp duön, Pol nuŋ Juda nöbö yöi mönö maga yadöŋ aku nugumɨn, ölɨsö wölɨm, ñɨŋ ajmöla aj halön mönö ölɨsö yadön yadmä, “Nugwo pɨ pɨl pal nɨgi! Nöbö aliö aku kömö mɨdenɨm,” rɨmä.
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Mönö ölɨsö aliö yad gɨrön, wölɨj ñɨŋa bli pɨ pugul nɨgön, hauya pön bɨl sö abmɨn, muömua wöluöŋa.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Aliö almɨdɨm, ami nöbö dib ödöriö aku, nöbö nuŋ bli ñɨgö yadöŋa, “Nugwo pön ram möl yuadö duön palmɨdɨŋ, nöbö mö kɨyöbö pödpöd rɨmɨn nugwo mönö ölɨsö yadmɨdöi mönö il aku ñɨgö yad nöiönɨŋö,” röŋa.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Aliö rɨmɨn, nugwo palɨba pön duön, nag wabɨl nɨgmä. Jɨ Pol nuŋ ami nöbö dib il yöraku öbɨl gɨ mɨdöŋ aku nugwo yadöŋa, “An Rom nöbö mö lo i aliö mɨdöl. Nöbö Rom yöbö ödöriö piaku hör paleñ. Ñɨŋ höd mönö diba yadön, mönö pɨ nuöm nɨgön, paiöñɨŋö,” röŋa.
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Pol aliö rɨmɨn, ami nöbö dib aku du nöbö dib ödöriö aku nugwo yadöŋa, “Nagö pödpöd rɨmɨn rɨmɨdlö? Nöbö aku nuŋ Rom yöbö nöbö i,” me röŋa.
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Aliö rɨmɨn, ami nöbö dib ödöriö aku hön, Pol nugwo yadöŋa, “Nagö mɨ Rom yöbö nöbö me ä? Nɨ yadaŋ nugunöm,” röŋa.
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Aliö rɨmɨn, ami nöbö dib ödöriö aku yadöŋa, “Nɨ rɨg dib ödöriö wobön Rom nöbö mɨdlö,” röŋa.
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Pol aliö rɨmɨn, nöbö nugwo nag nɨgim bla ipöxmä. Ami nöbö dib ödöriö aku, “Nöbö kɨ Rom yöbö nöbö i kaim jɨ nugwo nag nɨglö,” rön, algör ör ipöxöŋa.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Löum yöbö ami nöbö dib ödöriö aku, Juda ada Pol nugwo mönö yadmɨdöi akuyöbö nugw ri abnö, rön, God ap höjöpal ur nölɨb nöbö dib bla aipam, Juda kansol nöbö piaku magalɨg aipam, hönö rɨm, hö mögum rɨm nugugɨrön, Pol nugwo du yau pön hön, mɨdim mibɨl yöra nɨgöŋa.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.