Gênesis 44

Toto Thovuye Loi Ghalɨŋae (TGO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Josep i dage weya le rakakaiwoko iya i mbaro ele ŋgoloko iŋa, “U mbana ghanɨŋga amala regha na regha ele begi na valɨkaiwae ne i bigi. E begi regha na regha e tɨne e vwatae moli u bigirawa regha na regha le mani.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 U wo wo komuna iya silvana na u womban iya nasiyeninjina ele begi e tɨne weiye witɨna ghamani.” Kaero i vakatha ŋgoreiya Josep me dagemawe.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Ighɨviya rakerake le rakakaiwoŋgi thɨ variyeŋgi amaamalama na thiya wareri weinjiyaŋgiya lenji doŋɨki.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Vama inanji e loŋga mborowae, ko maa vamba bwagabwaga e ghembako tɨne kaero Josep i dage weya le ŋgoloko gharanjimbunjimbu iŋa, “Hu rereghamba weŋgiya amaamalama. Mbaŋa ne vou vuthavaleŋgi, hu dage weŋgi, huŋa, ‘Buda kaiwae hu lithɨgha thovuye e tharɨ?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Buda kaiwae mohu wokavɨ wo giyako ghakomu? Komuko iyako i vakaiwoŋa na i vaidiya bigibigi iya maa lolo regha i ghareghare vaghɨle ghenelolowe. Mbema mohu vakatha vara thanavu raitharɨ moli.’”
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Mbaŋa i vuthavaleŋgi, i vathigiya Josep ghalɨŋaema weŋgi.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Ko iyemaeŋge thɨ dagewe thɨŋa, “Amalana, len utuutuna ŋgoreiyana ŋgoroŋga gharumwaru? Wo tholo e maran maa tembe valɨkaiwaeva wo vakatha vakatha ŋgoreiyana.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 U ghareghare mendava wo mban njogha mani e lama begibegi tɨnenji e vwatae moli. Mbala buda kaiwae na wo kavɨ silva o gol e ghanɨgiyana ele ŋgolo?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Amalana, thoŋgo ra vaidiya bigina iyana weya regha e tɨnemeke noroke i mare na taulaghɨke ghime wo tabo len rakakaiwobwaga.”
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 I dage weŋgi iŋa, “Ne ra vakatha ŋgoreiya moŋana. Ko iyemaeŋge mbe thela eŋge vara me wo komuko ne lo rakakaiwobwaga na taulaghɨna ghemi rakerakethu.”
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Mbe ghenji na nɨmanji eŋge thɨ bigi njoŋa lenji begibegi bode na regha na regha tembe i tate le begi.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Amba rakakaiwoko i tamwe, i ri weya virɨvivako ghaghad nasiyeniyeko. Na komuko ve vaidi vara Benjamin ele begi tɨne.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Oghaghaeko wolaghɨye thɨ thetheŋgiya ghanjikwamakwama gharevɨrɨ kaiwae, kaero regha na regha i dowe njogha le doŋɨki na thɨ raka njogha Ijipt.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Mbaŋa Juda na oghaghae thɨ raka vutha Josep vamba ina ele ŋgoloko. Taulaghɨko thɨ kururu na ghamwanji i nja e thelauko vwatae Josep e ghamwae.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 I dage weŋgi iŋa, “Budakai iya menda hu vakathake? Thare hu ghareghare lolo ŋgoreiya ghinoke valɨkaiwaŋgu ne ya vaidiya bigithan ma lolo reghava i ghareghare?”
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Juda i gonjoghawe iŋa, “Ŋgoroŋga ne woŋa e ghen, giya laghɨye? Ŋgoroŋga ne woŋa na wo vaemunjoruŋa e ghen mava wo vakatha vatharɨ weŋge? Loi tembe ghamberegha i woraŋgiya lama tharɨke. Iya kaiwae, amalana, taulaghɨke ghime, na thela iya komuko mena ele begi tɨne, len rakakaiwobwaga ghime.”
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Ko iyemaeŋge Josep iŋa, “Maa valɨkaiwae ya vakatha iyana! Mbe thela eŋge vara komuko menawe, iye lo rakakaiwobwaga. Taulaghɨna ghemi hu raka njogha weya ramami weimi lemi gharemalɨlɨ.”
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Amba Juda i wa weya Josep na ve dagewe iŋa, “Ago laghɨye e ghen, giyana. Wo u vatomwe e ghino na ya woraŋgiya lo renuwaŋake. Gharen ne i ndegaithɨ wanaŋgo. Ya ghareghare u mboromboro wein Pero.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Giya laghɨye, va u vaitoime na uŋa, ‘Thare e ramaramami o ghaghami reghava inawe?’
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Wo gonjogha e ghen na woŋa, ‘Mbe e ramaramame, kaero i amalaghɨsarɨ, na ghaghame nasiyenime, vama i amalaghɨsarɨ amba i laghambɨ. Ŋgamako ghaghae laghɨyeniye kaero va i mare, tɨnanji regha. Ramae ghare mboro.’
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 “Injana mbowo u dageva weime na uŋa, ‘Wo vohu vaŋguma na hu mena e ghino na wo ya thuwe.’
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Na wo dage e ghen, giyana, woŋa, ‘Ŋgamako maa valɨkaiwaeva tene i roiteta ramae. Thoŋgo i vakatha ŋgoreiye ramae ne i mare.’
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Ko iyemaeŋge u dage weime uŋa, ‘Thoŋgo mane hu vaŋgu mena ghaghamina iya nasiyenimina, ko mane tembe hu mena hu ndeghathɨva e maraŋgu.’
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Mbaŋa va wo njogha weya ramame wo utu giyawe budakai va u utugiya weime.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 “Mbaŋa regha wo yakuyaku kaero ramame i dage weime iŋa, ‘Hu raka njogha na mbowo vohu vamodova ghanɨŋga seiwo.’
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Ko iyemaeŋge wo dagewe woŋa, ‘Mane wo raka. Thoŋgo mbe weime vara ghaghameko iya nasiyenimeko. Mane wo thuwe giyako ghamwae thoŋgo maa weime.’
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 “Amba bwebwe i dage weime iŋa, ‘Kaero u ghareghare lo wevoko Reitiyel va i ghambɨŋgiya gamagai theghewo e ghino.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Regha kaerova i roiteteŋga na ya renuwaŋa thetheghan mbwanjam kaerova i tenɨghan, kaiwae maa tembe ya ndevaidiva mun ghaghad noroke.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Na mbaŋake thoŋgo hu vaŋgwa ghaghaeke e ghino na vuyowo ve yomarawe, nuwatharɨniye ne i vakathaŋgo ya mare.’”
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
32 Wo u thuwe, ghino wombereghake mendava ya dagerawa yawaliŋguke weya bwebwe ŋgamake modae. Va ya dagewe na yaŋa, ‘Thoŋgo maa ya vaŋgu njoghama e ghen, vuyowoko wolaghɨye, bwebwe, e maran ya wo ghaghad yawaliŋgu.’
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 “E mbaŋake iyake, giyana, ghino eŋge ya yaku na ya tabo len rakakaiwobwaga, ya rothɨgha ŋgamake; na u viyathu i njogha weiyaŋgiya oghaghae.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Ne ŋgoroŋga na ya njogha weya bwebwe thoŋgo maa weiŋgu ŋgamake? Maa tembe nuwaŋguiya va thuwe vuyowoko ne i nja weya bwebweko.”
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.