Atos 27

Sbö Tjl̈õkwo (TFRNTPO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Woyotjl̈ĩna tjl̈apgaga l̈irë pjir ga tjawa iche jek jongya Italia kjokyo wl̈o l̈eshko ga Pablo, e twara l̈ok ëngkjwagaga ara kägäyo kjl̈ara kong, de wl̈o. Domer, e ko Julio. E ëngkjwaga parkë l̈öng pjl̈u kësbangyo sök Roma kjokyo l̈i daga wl̈eniyo. Ga kong nopga obl̈ë shdung l̈öng eshko, e twara l̈ok, de wl̈o bakoe.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Eshko ga kjyong pjang kjl̈ara kësbang jek äär Adramitio kjokyo dwayo brik pjang kjwl̈ë jongya Asia kjyong tjyozl̈ong shtoyo kjrinashko kjrinashko l̈e, ga tjawa opyono e roshko, ga tjawa opshino toe. Aristarco jek shäng borwa tjok bebi, e Tesalónica so. Tesalónica kjokyo, e Macedonia kjokyo obi.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Wẽshko ga tjawa öötong l̈öng kjyong tjyozl̈ong kjokyo ko Sidón. Eshko ga Pablo songe l̈e Juliorë, ga rayara to ba pjeyoga wl̈eni l̈öng eshko l̈i ĩk, kjimte l̈ok wl̈o.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 E irgo ga tjawa opshino to Sidón kjokyo dwayo. Eshko ga pjl̈uk tjwe jong dbo ara dl̈ung buk kës l̈i shwo l̈ëkong, ga tjawa bakwe jong iröng eröe. E kjĩshko ga tjawa to jek dipzono dl̈ung tjrëko ko Chipre, e pjl̈or dew l̈ëkong pjl̈uk ara l̇l̇ëmshko.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 E irgo ga tjawa dipzono jek dl̈ung buk Cilicia kjokyo, Panfilia kjokyo, e bokshto, kjwo kal̈ëkong, ga tjawa tjyono öötong l̈öng Mira kjokyo, e Licia kjokyo obi.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Eshko ga kjyong wl̈ẽna ëngkjwaga kägäyo l̈irë pjang kjl̈ara obl̈ë kësbang jek äär Alejandría kjokyo dwayo, brik pjang kjwl̈ë jongya Italia kjokyo l̈e. Eni ga tjawa opyono e roshko ba tjok, tjawa jek këgong shara wl̈o.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Dbar kjwöböso ga pjl̈uk ara kjĩshko ga tjawa jëktong kjyong l̈i go wor, ga pakyo ara, eni ga tjawa jek öötong l̈öng Gnido kjokyo gomyo. Ga tjawa jek bek l̈ororwa, gueniyo tjawa bakwe pjl̈ukdë ara obi kjĩshko ga tjawa dipzono jek dl̈ung tjrëko pjang kjrina obi ko Creta, e pjl̈or dew l̈ëkong pjl̈uk ara l̇l̇ëmshko, kjok ko Salmón l̈i bokshto.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ga tjawa jek l̈öng, gueniyo dl̈ung sor go soyo arae. Eni ga tjawa jek äär l̈öng kjok buk kjrina kowëba Kjyong Tjyozl̈ong Shtoyo Pjl̈úshko, Lasea kjokyo buk ba soshko.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Eshko ga tjawa barwara pjl̈ukdë ara kuzong ga dbar to jek kop ara tjän. Shji ië l̇l̇ëm Sbö kong dbaryo shrëya judíogarë l̈i, e to jek tjän, ga miydororwa e go ga kjok owa shunyo shrë ara dbaryo l̈i döröe. Kjok eni ga dl̈ung iirkë arae. E kjĩshko ga shji jek dl̈ung kjing go ga shji sjëke. Eni ga nopga jek l̈öng l̈i poshduna Pablorë, tjl̈ẽ ga
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 «Domerga, ĩn ga shji jek l̈öng ëre kong l̇l̇ëbo wen owa, shji kjyong kësbang ëre jer bi shjiryo, bi l̇l̇ëbo tjeng kës wl̈e tjok. Erö l̇l̇ëme. Shji ëmdë ga jer bakoe. Shji ber l̈öng na dey» l̈e.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 — ausente —
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 — ausente —
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Eshko ga pjl̈uk l̈i tjwe jong dl̈ung buk kës shwo l̈ëkong, gueniyo wore. E kjĩshko ga wotjl̈ĩk l̈ok ga «Shji to ga bue» l̈e. Eni ga ba dröng sho kjyong shakkl̈o kësbang l̈ona jer dl̈ung roshko l̈i shira l̈ok tëm kjyong l̈i roshko iröng obi, ga tjawa opshino jek l̈öng dl̈ung tjrëko Creta l̈i kjako.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Gueniyo wop tjok ga pjl̈uk tjwe jong kjrina obi, dl̈ung tjrëko l̈i shwo l̈ëkong shara, dbo ara anmoyõ, pjl̈uk l̈i kowëba Nororiental,
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 ga tjawa bakwara arae. Eni ga kjyong kësbang l̈i bojonwa ber buk pjl̈uk l̈i shwo l̈ëkong l̈ërwa ga äe. E kjĩshko ga kjyong l̈i rayorowa söya pjl̈uk l̈irë om go äär kjone ga eshko.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Ga tjawa söra to jek dl̈ung tjrëko buk chirawa ko Cauda pjl̈or dew l̈ëkong. Eshko ga pjl̈uk dbo ara l̇l̇ëme. E kjĩshko ga kjyongwa chirawa sörwa pjang kjl̈ara l̈i irgo kjro go, e poyonwa jem kjl̈ara l̈i roshko l̈ërwa. Ga tjawa kong pak twara ara, gueniyo ga poyonorwae.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 E irgo ga kjyong kësbang l̈i doyo pjrira domerga l̈irë l̈ok tuk, war l̇l̇ëm wl̈o l̈e. Eshko ga tjl̈ẽ l̈ok ëng kong ga «Shji söya pjl̈uk kjwerë jek äär jong bo buk kjweshko ko Sirte l̈ishko. Kjweshko ga kjone kjoneshko ga ro chira, ga shji kjyong pjë, war bi shjiryo» l̈e eni, ga bangkjrara l̈ok arae. E kjĩshko ga shwong kjoyo shtëgro ara pje l̈ok pjang kjomo pjl̈uk shakkl̈o kjyong jëk wl̈o l̈i, e l̈ona l̈ok ter töshko, söya pjl̈ukdë jek eshko l̇l̇ëm wl̈o, ga kjyong l̈i rayara l̈ok söga pjl̈ukdë om go shara.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Wẽshko ga dl̈ung kjing go l̈i pjl̈uk ara obi, tjawa bakwe dbo ara ĩyadoe. Eni ga kjyong sögaga kjarga l̈öng ba l̇l̇ëbo söya tjeng soynekkl̈o kës l̈i dbuk l̈ok jer dl̈ung roy.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Wẽshko ga ba orkwo om go l̈i goshko ga shwong kjoyo shtëgro ara l̈i dbura l̈ok jer dl̈ung roy, kjyung sho l̇l̇ë, kjor l̇l̇ë kjyong shakkl̈o l̇l̇ë l̈i tjok bakoe.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Dbar kop ara ga kjok owa owa, pjl̈uk tira l̇l̇ëm dl̈ung kjing go, dl̈ung iirkë arae. E wopro ga dl̈o wen l̇l̇ëm, dbala ëmdë l̇l̇ëm bakoe. Eshko ga tjawa to jek l̈öng kjone miydërwa sira l̇l̇ëm, ga tjawa där, e koshërwa ame, e woyojerorwa pjire.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Eshko ga tjawa l̈öng ioydë l̇l̇ëm dbar kop ara tjän. Eni kuzong ga Pablo kojono shäng nopga l̈öng l̈i tjrëko, ga tjl̈ẽ ga «Domerga, shji l̈öng Creta kjokyo obishko ga tja kol̈oromi kjwe ga shji to l̈öng song jũni l̇l̇ëm, ga bomi l̇l̇ëbo jeno bomi shjiryo l̇l̇ëm bakoe.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Gueniyo eni tjok ga rokër bomi kong ga pjãy dbokjrozong. Ëye l̈öng jũshko ga wol̈on kjl̈ara l̇l̇ëme. Gueniyo kjyong kësbang ërera jer bi shjiryo.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Sbö, e bor sogo, ga tja parkë shäng ba kong ĩyado. L̈una shkëyo ga ba parkaga kjok dogo so ichara weno shäng bor kong kjl̈ara,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 ga tjl̈ẽ bor kong ga “Pablo, l̇l̇ëye bangkjrëp l̇l̇ëme. Pja jongya pjl̈u kësbangyo sök Roma kjokyo l̈i bokshto, pja l̇l̇gweya wl̈o. Bop kjĩshko ga nopga l̈öng kjyong kësbang roshko kjl̈obi kjwe wol̈on l̇l̇ëm, döya Sbörë uunkong” l̈e.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 E kjĩshko ga pjãy dbokjrozong. Sbö, e koshër ga shji kjimte jl̈õkoyo, l̈ara ba parkaga l̈irë bor kong sorë l̈i eni.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Gueniyo ga shji söya pjl̈ukdë äär dl̈ung tjrëko pjang kjrina, ga kjyong ëre pjë dl̈ar ber buk eshko» l̈e.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Eshko ga öötong dbar sak kjwara kjingsho pkëng (14) ga tjawa bakwe pjl̈ukdë jek l̈öng dl̈ung ko Adriático l̈i kjing go obi. E shkëyo kjok rong dik ga kjyong sögaga l̈i tjl̈ẽ ëng kong ga «Shji ääto pjöshko dikjoyoe» l̈e.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Ga dl̈ung l̈i ro kjöm, e tjl̈ĩna l̈ok ba tjl̈ĩkkl̈o go, ga beno ro wop orkwo jyãgl̈o pjl̈ogl̈o sak kjwong (80). Wop tjok obi ga tjl̈ĩna l̈ok jek obi, ga beno ro wop orkwo jyãgl̈o pjl̈ogl̈o sak tjer (60).
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Eshko ga bangkjre l̈ok ara, pjë ak go l̈e, ga dröng sho kjyong shakkl̈o këskës l̈ona jer dl̈ung roshko kjwo pkëng (4) kjyong si l̈ëkong, kjyong l̈i jëk ame wl̈o. Eni ga beno l̈öng eshko syõshtë, epga kjok shrän l̈öng së obi wl̈o l̈e.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Eni ga kjyong sögaga l̈i tök woydë kjyong l̈i roshko dwayo l̈e, ga opyorgö l̈öng kjyong chirawa l̈i l̈ong jer dl̈ung kjing kjyong kësbang l̈i ne l̈ëkong. Shäryara eni, dröng sho kjyong shakkl̈o l̈õya wl̈o l̈ara, miga tök wl̈o l̈e.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Gueniyo eshko ga Pablo tjl̈ẽno ëngkjwagaga l̈öng l̈i kong, ba kägäyo l̈i kong bakoe. Tjl̈ẽ ba kong ga «Kjwepga kjwe ber l̈öng kjyong kësbang ëre roshko l̇l̇ëm ga pjãy där l̇l̇ëme» l̈e.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Eni ga kjyong chirawa l̈õya kjyong sögagarë l̈öng l̈i, e kjyungyo zara ëngkjwagaga l̈irë tas tas, jer l̈ono dl̈ung kjing go, ga jenoe.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 — ausente —
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 — ausente —
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 L̈ara eni pjir ga pjl̈ung shosho suk pjir kjrara tjeng kjwara ba wl̈oshko, ga syõshtono Sbö kong, tjl̈ẽ ga «Dl̈i ëre tworop borwa kong. Tjawa ber wopjl̈ú bop tjok e kjĩshko» l̈e nopga tjeng kës l̈i bokshto. Eni ga tora bëy ga uarae.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Ĩya uunkong l̈irë ga wokjankono, ga iono l̈ok bakoe.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Tjawa l̈öng kjyong l̈i roshko uunkong ga dogl̈o sak dbäw pjl̈ogl̈o pjök kjingsho sak kjäk kjingsho tjer (276).
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ga iono l̈ok woydara bayo kjöm ga eni. E irgo ga pjl̈ung shosho söya tjeng kjyong roshko kës l̈i dbura jer dl̈ung roy dret, kjyong l̈i wënyë wl̈o l̈e.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Kjok shräno pjir ga tjawa l̈öng kjokyo kjone miyde kjyong sögaga l̈irë l̇l̇ëme. Gueniyo ĩya l̈ok ga bo jem buk eshko kjrina, l̈a sho tjok. Eni ga wotjl̈ĩk l̈ok ga «Kjyong ëre tjyëy këgo sit ga buere ĩy» l̈e.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Ga ba dröng sho kjyong shakkl̈o këskës l̈ona jer tjeng dl̈ung roshko l̈i, e kjyungyo zakza l̈ok tas tas beno tjeng dl̈ung roshko eshko. Ga ba kjl̈ongkwang l̈ok si l̈ëkong ba l̇l̇gwekkl̈o l̈i kjyungyo döra bakoe. E irgo ga shwong kjoyo pjl̈uk shakkl̈o l̈i, e poyona l̈ok kara ba kjyong l̈i ne l̈ëkong, bakwe pjl̈ukdë jek këgong pjöshko wl̈o l̈ara.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Gueniyo to jek jong l̈a sho töno tjeng dl̈ung roshko l̈i bët ga kjyong l̈i l̇l̇iktong beno buk l̈a sho l̈i roshko. Eshko ga ne l̈ëkong l̈i l̇l̇iktong beno jong wir ame, ga si l̈ëkong l̈i, e shpoya dl̈ung pjl̈ubl̈unyorë ara, ga dl̈oktong kjwangyo dboy dboye.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Eni ga ëngkjwagaga l̈i tjl̈ẽ ëng kong ga «Nopga dëy, söy tjeng kjwe zröy dret dey, l̇l̇ëm ga ichëy jek wë ĩ ga tök l̈ok drete» l̈e.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Gueniyo woyde ba kägäyo l̈irë ga Pablo zröya l̇l̇ëme l̈e, ga tjl̈ẽ ëngkjwagaga l̈i kong ga «Wẽyẽ, zröy l̇l̇ëme. Ëye wë pjl̈ú ga optë jer dl̈ung roy bäm go, jek wë ĩ äär pjë jong pjöshko.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 L̇l̇amo l̈öng obl̈ë jek kjorkwang kjing go, l̇l̇ëm ga kjyong dl̈oktong kjwangyo go bakoe» l̈e.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.