Atos 22

Tewa NT (TEW_WBT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 “Mä́ˀmä̂äˀindá tíˀûuwin páaḏéˀindá, bítꞌôeyan. Naaḏi wâytu̖hkankhâymáa naa háawên wänbo híwóhpíˀin wíḏáyˀanpíˀin.”
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Hebrew tundi ovâyhíˀmáaḏi ditꞌoe ihayḏi shánkí wänbo hânda̖ˀ dínpóe.
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 Heḏáháˀ ovâytu̖ˀan, “Naa Huḏíyo-ân omuu. Oe Tarsus búˀ Cilicia nange iwe oˀaypu̖yä̖, hewänbo nä́ä Jerusalem osôe. Gamaliel naví há̖hkandi dînmuu, heḏi iˀḏi á̖yîngiḏi nanbí thehtáy pahpáˀinbí khuu naa díhá̖ˀan. Háa Jôesi Táḏá nadaˀ waagi naa pín taˀgeḏi odaˀ dáyˀa̖míˀin, nää thaa un íkandaˀ waagibá,
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 heḏânho naa osôeḏi oˀân híwó namúuníˀin hä̖ˀin Jesus-ví pꞌóegé diˀa̖hsaaˀin báyékí tꞌôephaḏe iwe dovâykáaníḏí ovâytꞌahá̖a̖nú-íḏí, heḏi naa otsonpóeḏí kwiyä̖ˀdá senäˀdá ovâywhiˀankíḏáháˀ ovâypankwꞌóḏi.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Iˀ owhaˀ pꞌóˀḏéḏîˀ-áḏí heḏá in tunjowaˀ-áḏí dínkoḏi wovâytu̖ˀâ̖a̖míḏí naaḏi in taˀgen wâytu̖máaˀin. Indá wí taˀdi naa dímä́gi nanbí Huḏíyo tꞌowa oe Damascus búˀ dovâymä̂äníḏí, heḏi naa omää in tꞌowa Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀin owáy wä̖́hä̖̂ä̖ dikwꞌóˀnin dovâypanhóeníḏí heḏá nä́ä Jerusalem-piye dovâywáymáˀíḏí ovâytuhchä̖ä̖nú-íḏí.”
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 “Naa pꞌóegé omändi oe Damascus búˀ opowamän dihayḏi taage púnúˀḏí naná. Tsíkhagipí wí ko makówáḏí nawá̖ heḏi díˀánkêˀ.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Nangepiye okanu, heḏi wí toˀwíḏí naa díhíˀmáaḏí otꞌoe. Ginnân natú̖: ‘Saul, Saul, háaḏan u̖ˀḏi naa dítꞌôephaḏekandoˀ?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Naa otsikapóe, ‘Nanbí Sedó, to-an unmuu?’. Iˀḏá dítu̖ˀan, ‘Naa Jesus Nazareth-wi omuu. Naa iˀ u̖ˀḏi dítꞌôephaḏekandoˀi-ân omuu.’
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 In toˀwên naa-áḏí dijiˀin iˀ ko dâymûˀ, hebo iˀ toˀwíḏí díhíˀmáaˀiví tun wíḏikaˀpówápí.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Naa otú̖, ‘Nanbí Sedó, hânnan dáyˀa̖mí?’ Iˀḏi dítu̖ˀan, ‘Ówí̖núḏí oe Damascus-piye ópûn, heḏi iwe wóetu̖ˀa̖mí háa úkhâyˀä̖ˀ biˀa̖míˀin.’
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Iˀ ko hânho nakayḏi naa otsíˀtꞌaapóe, heḏiho in naa-áḏí dijiˀindi naa dípahtsa̖a̖kêˀ, heḏi handiḏi oe Damascus opówá.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Wí sen Ananias gin nakhá̖wä̖́ˀiˀ iwe nathaa. Nä́ˀi sendá taˀgendi Jôesi Táḏá óeˀaˀgin, heḏá in Huḏíyoví khuu-á tꞌä̖hkí ihon, heḏi tꞌä̖hkí in Huḏíyo Damascus dithaaˀin ditû̖ˀ híwóˀdi sen namuuˀin.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Navíˀpiye naˀä̖ä̖ḏi naví núˀ iwí̖nú, heḏi dítu̖ˀan, ‘Tíˀûu páaḏéˀi Saul, uví keetan mänkeˀ.’ Wesebo naví keetan donkêˀḏi iˀ dómûˀ.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Iˀḏi naa ginnân dítu̖ˀan: ‘Jôesi Táḏá nanbí thehtáy pahpáˀindi óeˀaˀginmäˀiˀḏân wóedeˀman háa nakandaˀin úhanginnáaníḏí, heḏá Jesus i toˀwí iví wówátsi taˀge ihondi namuuˀi nâamúuníḏá, heḏá iˀ tun wóetu̖hkankhâymáaˀiˀ untꞌoe-íḏá.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Taˀgendân u̖ˀ iˀgîˀ bihéeˀa̖mí, heḏi u̖ˀḏi tꞌowa tꞌä̖hkí hä̖ä̖wí nâamûˀi heḏá untꞌoeˀi-á ovâytu̖ˀâ̖a̖mí.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Heḏiho nää wíyá shánkí wívitsíkhaˀa̖mípí. Ópûn, unpꞌóˀpꞌoepúuwí, heḏá Jesus nádaaˀan uví tꞌaywóˀdi wônjâaˀa̖míḏí,’ gin Ananias-di dítu̖ˀan.”
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 “Jerusalem-piye owáymää ihayḏi iˀ méesate hayˀi ee otsꞌú̖ˀdi oˀä̖̂ä̖jiˀ waabá dînpóe.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Iˀ ä̖̂ä̖ iwe Nanbí Sedó Jesus dómûˀ, heḏi dítu̖ˀan, ‘Oe Jerusalem hä̖ä̖wí naví̖ˀgeḏi ovâytu̖hkankhâymáaˀi háˀto wônsígíˀa̖mí, heḏiho ówä̖́näkiˀ, iweḏi ópeeve.’
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Heḏi naa otú̖, ‘Hewänbo Nanbí Sedó, indá dínhanginnân naa wéngé tꞌä̖hkí iˀ Huḏíyoví méesate eeje dáyjíyéndewän in uvíˀpiye dívíwä̖yundeˀin dovâypanhóeníḏí heḏá dovâywhä̖́ä̖níḏá.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Heḏi Stephen iˀ uví̖ˀgeḏi ovâytꞌôeˀandiví ûnpꞌoe ônchꞌáa ihayḏi, naa wáˀ okꞌaawin ee núˀ. In toˀwêndi óehéyi̖ˀninbí kꞌéwéˀi aa dovâyˀá̖yînmáa, heḏi híwó dívíˀoˀ gin naa oˀân.’
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Hewänbo Nanbí Sedó Jesus-di dítu̖ˀan, ‘Ópûn, naaḏi kayi̖ˀ wä̖́hä̖̂ä̖piye wísankhâymáa, in Huḏíyo dimuupíˀinbíˀwepiye.’ ”
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 In tꞌowaḏi Paul ôntꞌôeyandeˀ, hewänbo nä́ˀi híˀ in Huḏíyo dimuupíˀinbí̖ˀgeḏi natú̖ ihayḏi dívítꞌehtu̖wí̖nú, “Binheˀ, wínachä̖ˀmuupí nawówáyê̖e̖níḏí.”
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Wíḏitu̖hándepíḏí shánkí dívítu̖wí̖núndeˀ, heḏi inbí kꞌéwéˀi aa dâytha̖tha̖ˀoˀ heḏá kwꞌáyepiye dâynahchä̖nunde dâykeeya̖míḏí ditꞌayˀin.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Iˀ Rome sundaḏo pꞌóˀḏéḏîˀḏi in sundaḏo ovâytu̖ˀan Paul inbíˀpiye óetsꞌûuḏe-íˀin óewhä̖́hwhä̖́ˀnamíḏí heḏânho ûnhanginpúuwíḏí háaḏí in tꞌowa Paul-víˀpiye dívítꞌehtu̖wí̖núndeˀ.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Heḏiho óewhiwí̖nú púwhí̖ˀdí óewhä̖́ä̖níḏí, hebo Paul-di óetu̖ˀan in tä̖gintä̖ (100) sundaḏoví tsondi iwe tsowa nawindiˀ, “Ti iˀ tsontun natû̖ˀ úkꞌóeˀin naa díwhä̖́ä̖níḏí? Naa-á oe Rome dînkhá̖wä̖́taˀkꞌóe, heḏi waˀḏi wívînkeekꞌûˀpí háa naa híwóhpí dáyˀannin háa joe.”
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Nä́ˀin natꞌoe ihayḏi in sundaḏoví shánkí pꞌóˀḏéḏîˀvíˀpiye namää heḏi óetu̖ˀan, “Ti úhanginná háa bitsiyekhâyˀoˀin? Nä́ˀi sendá oe Rome ûnkhá̖wä̖́taˀkꞌóe.”
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Iˀ sundaḏoví shánkí pꞌóˀḏéḏîˀ Paul-víˀpiye namääḏi óetu̖ˀan, “Dítu̖ˀan, ti oe Rome úkhá̖wä̖́taˀkꞌóe?” “Heḏân hoi” gin Paul natú̖.
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Óetu̖ˀan Paul, “Naa oe Rome dînkhá̖wä̖́taˀkꞌúwíḏí báyékí chä̖ˀ dáywáˀâa.” Paul-di óetu̖ˀan, “Naví táḏáˀin Rome-win tꞌowa damuuḏiho naa wáˀ Rome-wibá omuu.”
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Wesebo in toˀwên Paul óetsikakhâymáaˀin ivíˀweḏi dívíjâatä̖ä̖. Iˀ sundaḏo tsondi pꞌóˀḏéḏîˀ wänbo nakhunwôedaˀpóe ûnhanginpóeḏí Paul-á Rome-wi tꞌowabá namuuˀin, gá iˀbáho natsonpóeḏân kaḏénaḏi Paul óewhiˀa̖míˀin.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Iˀ sundaḏo tsondi pꞌóˀḏéḏîˀ nahanginˀândaˀ taˀgendi háawin híwóhpíˀin in Huḏíyoḏi Paul ônchä̖nundeˀin, heḏiho wíyá tháwä́n óewhihsuu heḏi in Huḏíyo owhaˀ pꞌóˀḏéḏíˀin heḏá in wéˀgen Huḏíyo pꞌóˀḏéḏíˀindá dívíwéˀgeˀa̖míˀin ovâytu̖ˀan. Ihayḏiho Paul óetsꞌúḏe inbí páaḏépiye óewé̖e̖nú-íḏí.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.