Atos 16
Tewa NT (TEW_WBT) vs NTLH
1 Cilicia nange iweḏi Paul-á Silas-á nä́ˀi búˀ Derbe-piye damää, heḏá wíyá búˀ Lystra-á. Iwe wí sen Timothy gin nakhá̖wä̖́ˀiˀ nathaa, i-á Jesus-víˀpiye iwä̖yundeˀi namuu. Iví jíyá Huḏíyo-ân ûnmuu, heḏi iˀ wáˀ Jesus-víˀpiye iwä̖yu̖, hebo iví táḏá-á Greek-ân ûnmuu.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 In Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀin oe Lystra-á Iconium-dá dithaaˀin ditû̖ˀ Timothy-á híwóˀdi sen namuuˀin.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Paul nadaˀ Timothy-ḏi ovä̂nyu̖u̖hûuwíˀin, hewänbo páaḏé óehoˀ iˀ Huḏíyoví kꞌewe taaḏi óetaaˀa̖míḏí, gá ee dimän niˀge báyékí Huḏíyo dithaaḏân, heḏi indá tꞌä̖hkí dínhanginná Timothy-ví táḏá Greek ûnmuuˀin.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Iwáy búˀ iwéngé dimän dihayḏi in méesateˀin tꞌowa ovâyhanginˀânnan háa in Jesus-ví tꞌôekhuwaˀindá heḏá in méesateˀin tsonnindá oe Jerusalem ditú̖ˀin, heḏá ovâytu̖ˀan nä́ˀi híˀ dâyˀaˀginnamíˀin.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Heḏi in méesateˀin tꞌowa shánkí kayˀindi dívíwä̖yu̖, heḏá shánkí wänbo tꞌowa-á dívíwä̖yu̖hon.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Oe Asia iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ḏi Jôesi Táḏáví híˀ i̖ˀgeḏi wíˀovâyhíˀmä́gipí, heḏiho in nange Phrygia-á Galatia-á i̖ˀge diphaḏe.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Oe Mysia nange nantaa dipówá ihayḏi nä́ˀi nange Bythinia ditsuḏedaˀ, hewänbo iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ḏi ovâykhâ̖a̖ˀan.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Heḏiho Mysia nange i̖ˀge wáˀ daphaḏe, heḏi Troas búˀ iwá dapówá.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Iˀ khun Paul wí hä̖ä̖wí ûnkeepóeḏí imûˀ waagibá ûnpóe. Wí sen Macedonia-wi iví páaḏépiye nawindi kayˀindi óedaˀmáa, “Nä́ä Macedonia-piye ókäˀve naˀin díkhä̖geˀnamíḏí.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Heḏi Paul nä́ˀi ûnkeepóe i̖ˀgeḏi dítu̖ˀan dihayḏi wesebo naˀin ívíkhâyˀan Macedonia-piye gimú-íḏí, gínhanginnândi taˀgendi Jôesi Táḏá nadaˀ iví híwó̖ˀdi tun in tꞌowa iweˀin âytꞌôeˀa̖míˀin.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Troas-di kophé iweḏi gimääḏi iˀ pꞌojâaḏi Samothrace-piye gipówá, heḏá wíyá tháwä́ndá iweḏáháˀ nä́ˀi búˀ Neapolis-piyá gimää.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Iwe iˀ kophé iweḏi giwá̖, heḏi nangeḏibo oe Philippi-piye gimää. Philippi-á hayˀi búˀ namuu Macedonia nange iwe, heḏi báyékí Rome-ˀin tꞌowa iwe dithaa. Hä̖́yú̖ thaa iwebo ívíwóyí̖ˀ.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Iˀ kaykhanwówá thaa-á iˀ búˀ tehpaa phóḏi jáˀwépiye gipee, ihayḏáháˀ pꞌoˀkꞌáygépiyá gimää, gá gichanpóeḏân in Huḏíyo tꞌowa iwepiye dimääˀä̖ dívíjûusuˀa̖míḏí. Iwá wên kwiyä̖ˀ diwéˀgekwꞌó, heḏi nange ívíkwꞌóḏiḏi âyhéeˀan.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Wí kwee in diweḏi nakhá̖wä̖́ Lydia gin. I-á Thyatira búˀwi-ân namuu, heḏi iˀ aa pꞌí tsá̖a̖wä̖́ˀiˀ ívíwo nachä̖ˀmuuˀi ku̖hchaˀi namuu. Iˀḏá Jôesi Táḏá óeˀaˀginmäˀ, heḏi Paul-ví híˀ ôntꞌôeyandeḏi Nanbí Sedó Jôesiḏi óekhä̖geˀnan háa natú̖ˀin isígíkáyjíḏí.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Lydia-á heḏá iví kꞌaygiˀindá dívíwä̖yu̖ḏi ovâypꞌóˀpꞌoeˀan. Ihayḏiho iˀḏi naˀin dítu̖ˀan, “Nää-á únhanginpóe naa taˀgendi Nanbí Sedóvíˀpiye dáywä̖yundeˀin. Heḏáho naví tewhá eepiye bíkä̖ˀve, heḏi iwebo úvíwóyí̖ˀní.” Hânho kayˀindi dítu̖máaḏího gimää.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Wí thaa ee dívíjûusuˀoˀ ipiye gimän dihayḏi, wí aˀyú̖ḏí díjay. Nä́ˀi aˀyú̖-á wên tꞌowaḏi óekumä, heḏi wí yä̖ˀḏâapîˀ pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ḏi óemáa. Nä́ˀi pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ḏi hä̖ä̖ tꞌä̖hkí híˀ óetu̖ˀoˀ natú̖u̖níḏí háa tꞌowa dínpuwagíˀoˀin. Iví tsonnin hä̖́yú̖-anho dâychä̖ˀhóndeˀ iˀ iˀoˀiˀḏi.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Heḏi Paul-á naˀindá iˀ aˀyú̖ gínwóejiˀḏi itu̖wí̖núndeˀ ginnân: “Nä́ˀin senäˀdá Jôesigîˀ dívítꞌôemáa, i-á iˀ shánkí kwꞌáyewi namuu. Indá wovâytu̖ˀâ̖a̖mí háḏíḏí wovâyˀaywoeníˀin.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Hä̖́yú̖ thaa ginho iˀoˀ Paul natꞌayjaapóe píhay, heḏiho ibéeḏí iˀ yä̖ˀḏâapîˀ pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ óetu̖ˀan, “Jesus Christ-di naa dînkꞌûˀ wíjôeníḏí, hä̖ˀi aˀyú̖víˀweḏi ópeeve.” Heḏi iˀ pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ wesebo ûnpee.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Iˀ aˀyú̖ví tsonnin dínhanginná iˀ aˀyú̖ḏí wíyá wíˀovâychä̖ˀtꞌankhâymáapíˀin, heḏiho indi Paul-á Silas-á ovä̂nyâ̖ˀḏi ovä̂nkhóhkayˀan iˀ búˀwin pꞌóˀḏéḏíˀin dikwꞌóˀ diwepiye iˀ búˀ pinge,
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 heḏá ovâytu̖ˀan, “Nä́ˀin Huḏíyo senäˀdá nanbí búˀ iwe in tꞌowa ovâytꞌeˀyaˀdoˀ.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Indá inbí khuu nanbí tꞌowa ovâyhá̖ˀoˀ, heḏi naˀin gínkhâ̖a̖kꞌóe nä́ˀin khuu âykáyjíˀin háa âyˀaˀginnamíˀin, naˀindá Rome tꞌowa gimuuḏi.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Heḏiho in wéˀgen tꞌowa iwe dijiˀindi Paul-á Silas-á ovä̂nyâ̖ˀ, heḏi in búˀwin tsonnindi inbí aa ovä̂nwhéeˀan, heḏi ditsonpóe ovä̂nwhä̖́ä̖níˀin.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Báyékí ovä̂nwhä̖́ḏi ihayḏáháˀ ovä̂npansóge, heḏi iˀ pan tewhá á̖yí̖ˀdi óetu̖ˀan híwó ovä̂nˀá̖yîngiˀa̖míˀin.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Gin óetu̖ˀan dihayḏi iˀḏá pan tewhá pinge ovä̂nsóge, heḏi ovä̂npóˀtꞌä̖́ä̖kꞌûˀ.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Khun pinuḏi hä̖̂ä̖ḏi Paul-á Silas-á dänjûusuˀoˀ heḏá dä̂nkhaˀwoˀ Jôesi Táḏá óekú̖ˀdaaˀa̖míḏí. In wéˀgen pan dikwꞌóˀnindi ovä̂ntꞌôeyandeˀ.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ihayḏi tsíkhagipí iˀ nan hânho naˀa̖ˀyä̖póe, heḏi iˀ pan tewhá tepú wänbo naˀa̖ˀyä̖póe. Wesebo iˀ pan tewhá phóḏi nakhuuḏee, heḏi iˀ kaḏéna in pan ovâywhiˀkwꞌóḏiˀi dínwhisuuḏee.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Iˀ pan tewhá á̖yí̖ˀdi najósaˀwo heḏi iˀ pan tewhá phóḏi nakhuˀundi imûˀ, heḏiho naˀân tꞌä̖hkí in pan dishavepeeˀin, heḏiho iví tsijó pháˀ iwhahkêˀ heḏi ipikheˀkhâymáawän.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Hebo Paul itu̖wí̖nú, “Wíˀbo wíviwa̖ˀa̖mípí. Naˀindá tꞌä̖hkí waˀḏi nä́äbo gikwꞌôn.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Iˀ pan tewhá á̖yí̖ˀdiḏi wí toˀwí óetu̖ˀan, “Wên phakó dînmáˀ,” heḏi ônmaaḏi iˀ pan tewhá ee iwä̖́nätsꞌúḏe. Hânho natha̖tha̖poeˀo nakhunwôedaˀḏi, heḏi wesebo Paul-áḏí Silas-áḏí inbí páaḏépiye idégeˀdisóge.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Heḏi iwí̖núḏí oe jáˀwépiye ovä̂npiye heḏi ovä̂ntu̖ˀan, “Naví sedóˀin, hânnan dáyˀa̖mí naa dînˀaywoeníḏí?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Indi óetu̖ˀan, “Nanbí Sedó Jesus-víˀpiye bíwä̖́yú̖, u̖-áḏí uví kꞌaygiˀindáḏí, handiḏânho wovâyˀaywoení.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Heḏi Paul-áḏí Silas-áḏí Nanbí Sedó Jôesi Táḏáví híˀ iˀ pan á̖yí̖ˀdi-á heḏá tꞌä̖hkí iví kꞌaygiˀindá ovâytu̖ˀan,
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 heḏi wese iˀ khun iˀ pan á̖yí̖ˀdiḏi ovä̂nhoˀ ovä̂nˀowêeḏi-íḏí ee datsaˀan deeje, heḏá wesebo-á i-á heḏá in wéˀgen iví kꞌaygiˀindá ovâypꞌóˀpꞌoeˀan.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Heḏáháˀ Paul-á Silas-áḏí iví tewhá eepiye ovä̂npiye heḏá ovä̂nhúujôn. I-á iví kꞌaygiˀindá tꞌä̖hkí ívíwo dihíhchanpóe, nää-áho Jôesi Táḏávíˀpiye dívíwä̖yu̖ḏi.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Wíyá tháwä́n héḏéndí in búˀwin tsonnindi wên á̖yí̖ˀnin senäˀ ovâysan iˀ pan á̖yí̖ˀdi óetu̖ˀâ̖a̖míḏí Paul-á Silas-á ovä̂nmaˀpꞌä̖̂ä̖ḏi-íˀin.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Iˀ pan á̖yí̖ˀdiḏi Paul óetu̖ˀan, “In búˀwin tsonnindi naa dítu̖ˀan wä̂nmaˀpꞌä̖̂ä̖ḏi-íˀin. Nää-áho damú-í. Jôesi Táaḏáho wovä̂nˀá̖yîngihûuwí.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Hebo Paul-dá in á̖yí̖ˀnin senäˀ dipówáˀin ovâytu̖ˀan, “Tobá wí tꞌaywóˀdi wíḏînshaapí wänboˀ, heḏá tobá oe Rome gä́nkhá̖wä̖́taˀkꞌóe wänboˀ, in búˀwin tsonnin ditsonpóe naˀin díwhä̖́ä̖níˀin in tꞌowa tꞌä̖hkí dímúuní iwe, heḏáháˀ dípansóge. Heḏá nää-á kaaḏibo wáypiye dísaaníˀin didaˀ. Hebo háˀto han díˀa̖mí. Jaˀ ovâytu̖ˀan nä́we wíˀbo diˀä̖ä̖-í heḏi indân dípeemä̂äní.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Heḏiho in á̖yí̖ˀnin senäˀdi in búˀwin tsonnin ovâytꞌôeˀan háa Paul natú̖ˀin. In wíje Rome-ˀin damuuˀin in tsonnin dínhanginpóe ihayḏi hânho dikhunwôedaˀpóe,
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 heḏiho iˀ pan tewhá eepiye dimää heḏi kayˀindi ovä̂ntu̖ˀan, “Dînˀowójé undi.” Heḏáháˀ iweḏi ovä̂npiye heḏi ovä̂ndaaˀan iˀ búˀḏí dapee-íˀin.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Heḏiho pan tewhá eeḏi dapeeḏi Lydia-víˀpiye damää. Iwe in Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀin ovâykweewaasenwaatu̖ˀandi ee búˀḏí dapee.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.