Atos 10

Tewa NT (TEW_WBT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Oe Caesarea búˀ wí sen Cornelius gin nakhá̖wä̖́ˀi nathaa. I-á tä̖gintä̖ (10) sundaḏoví tsondi namuu, heḏi iví sundaḏo-á “Italy-win” gin ovâytu̖ˀoˀin diweḏiˀin dimuu.
1 E havia em Cesareia um varão por nome Cornélio, centurião da coorte chamada Italiana,
2 I-áḏí iví kꞌaygiˀindáḏí hä̖̂ä̖ḏi wänbo Jôesi Táḏá óeˀaˀginmäˀ tobá Huḏíyo dimuupí wänboˀ, heḏi in sehkanäwó diwówájiˀin Huḏíyo tꞌowa hä̖́yú̖-anho ovâychä̖ˀmäˀ ovâykhä̖geˀnamíḏí, heḏá hä̖̂ä̖ḏi waa Jôesi Táḏávíˀpiye ijûusuˀoˀ.
2 piedoso e temente a Deus, com toda a sua casa, o qual fazia muitas esmolas ao povo e, de contínuo, orava a Deus.
3 Wí thaa thíˀêeḏi poje iwáypiye nanândi, wí makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀ Cornelius ûnpówáḏí keeˀeeḏi óemûˀ waagibá ûnpóe, heḏi óekhá̖yä̖́ˀ.
3 Este, quase à hora nona do dia, viu claramente numa visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e dizia: Cornélio!
4 Cornelius hânho óepíhä̖ä̖, heḏi iˀ makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀ óeḏamúndeḏi óetu̖ˀan, “Nanbí Sedó, háaḏan unˀä̖ä̖?” Heḏi iˀ tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀḏi óetu̖ˀan, “Jôesi Táḏá uví jûusu natꞌoe, heḏá wóemûˀ in sehkanäwó diwówájiˀin tꞌowa ovâychä̖ˀmä́giˀin heḏiho háa biˀannin wíˀûnˀôeḏe-ípí.
4 Este, fixando os olhos nele e muito atemorizado, disse: Que é, Senhor? E o anjo lhe disse: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus.
5 Nää-á wên senäˀ Joppa búˀpiye u̖ˀḏi ovâysaaní, indá wí sen Simon gin nakhá̖wä̖́ˀiˀ óenuuwä̖́-í nä́wepiye óemáˀíḏí, iˀ sendá Peter gin wáˀ nakhá̖wä̖́.
5 Agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 I-á iwóyíndeˀ wí púje tä̖́vikandiˀ Simon ginbá nakhá̖wä̖́ˀiví tewhá ee, nä́ˀi tewhá-á mâapꞌoe núˀ nakꞌóe.”
6 Este está com um certo Simão, curtidor, que tem a sua casa junto do mar. Ele te dirá o que deves fazer.
7 Iˀ makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀḏi Cornelius óehíˀbowa ihayḏi ijâaˀan, heḏi Cornelius-di wíje iví tewháˀin tꞌôeˀindá heḏá wí sundaḏo-á ovâytu̖hkánnan, nä́ˀi sundadoḏá hä̖̂ä̖ḏi waa Cornelius óekhä̖geˀdo heḏá Jôesi Táḏá óeˀaˀginmäˀ.
7 E, retirando-se o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus criados e a um piedoso soldado dos que estavam ao seu serviço.
8 Háa iˀ makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀḏi óetu̖ˀan waa Cornelius-di ovâythayyan, heḏáháˀ Joppa-piye ovâysan.
8 E, havendo-lhes contado tudo, os enviou a Jope.
9 Wíyá tháwä́n taagepiye waˀḏi in senäˀ pꞌóegé dimändi, iˀ búˀ tsowa dipowamän dihayḏiboˀ, Peter oe whaˀkꞌaypiye napee ijûusuˀa̖míḏí.
9 E, no dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao terraço para orar, quase à hora sexta.
10 Naha̖hséhpóeḏí ihú̖u̖ya̖míˀin nadaˀ, hebo waˀ dâyhä̖ä̖háaˀoḏibo naˀä̖̂ä̖kꞌóe waagibá ûnpóe, heḏi makówá nakhuuḏeeˀin ûnkeepóe, heḏi wí hä̖ä̖wí nangepiye nawha̖veˀä̖ḏi imûˀ, i-á wên aa pháagíˀin waagiˀinbá namuu, heḏi jónu wéegé eeje nawhimuu.
10 E, tendo fome, quis comer; e, enquanto lhe preparavam, sobreveio-lhe um arrebatamento de sentidos,
11 — ausente —
11 e viu o céu aberto e que descia um vaso, como se fosse um grande lençol atado pelas quatro pontas, vindo para a terra,
12 In aa iwe tꞌä̖mägeˀin animâa hä̖ä̖wên dikwꞌôn, hä̖ä̖pandá pꞌoekanu-á pä̖́ä̖yu̖-á heḏá tsíḏé-á.
12 no qual havia de todos os animais quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 Heḏi toˀwíḏí óehíˀmáaḏí natꞌoe ginnân: “Peter, ówí̖nú, ovâyhá̖nú hä̖ˀin heḏá ovâykꞌôe.”
13 E foi-lhe dirigida uma voz: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Hebo Peter natú̖, “Joe, háˀto, Nanbí Sedó. Naa hä̂nhay wänbo wíḏókꞌoepí hä̖ä̖wí nanbí khuu gínmuuḏi gínkhâ̖a̖kꞌóeˀiˀ, giˀbi hä̖ä̖wí khá̖a̖ˀi gin âytu̖máaˀiˀ.”
14 Mas Pedro disse: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Heḏá wíyá iˀ híˀ natꞌoe ginnân: “Wíˀúkhâyˀä̖hpí untú̖u̖níˀin nakhâ̖a̖kꞌóeˀin hä̖ä̖wí Jôesi Táḏá natú̖ˀi híwóˀdi namuuˀin.”
15 E segunda vez lhe disse a voz: Não faças tu comum ao que Deus purificou.
16 Powin gin napóe, heḏi ihayḏi in aa pháagíˀin wesebo makówápiye óetege.
16 E aconteceu isto por três vezes; e o vaso tornou a recolher-se no céu.
17 Peter iˀánshaamáa hä̖ä̖-angú iˀ hä̖ä̖wí ûnkeepóeˀiˀ namuuˀin, heḏi ihayḏibá in senäˀ Cornelius-di ovâysannin wáy Simon-ví tewhá ûnkꞌóeˀin dâyshaa, heḏi oe tehpaa phóḏi dipówá.
17 E, estando Pedro duvidando entre si acerca do que seria aquela visão que tinha visto, eis que os varões que foram enviados por Cornélio pararam à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Heḏi ditu̖hkwínpóeḏí ditsikapóe, “Ti nä́we Simon Peter iwóyí̖ˀ?”
18 E, chamando, perguntaram se Simão, que tinha por sobrenome Pedro, morava ali.
19 Waˀḏi Peter iˀ hä̖ä̖wí ûnkeepóe i̖ˀgeḏi iˀánshaamáaḏí iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ḏi óetu̖ˀan, “Ótꞌôeyanbe, poje senäˀdi wóetu̖wä̖máa. Nää-áho ówhanbe, heḏi ánshaaginpíḏíboˀ indáḏí ópûn.
19 E, pensando Pedro naquela visão, disse-lhe o Espírito: Eis que três varões te buscam.
20 Naaḏân dovâytu̖ˀan nä́äpiye diˀä̖ä̖-íˀin.”
20 Levanta-te, pois, e desce, e vai com eles, não duvidando; porque eu os enviei.
21 Heḏi Peter in senäˀ dijiˀ iwepiye nawân heḏi ovâytu̖ˀan, “Naa-ân iˀ omuu undi dítu̖wä̖máaˀiˀ. Háaḏan íˀä̖ä̖?”
21 E, descendo Pedro para junto dos varões que lhe foram enviados por Cornélio, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que estais aqui?
22 In senäˀdi óetu̖ˀan, “Cornelius-dáho naˀin dísan, i-á sundáḏoví tsondi namuu. I-á iví wówátsi taˀge ihon, Jôesi Táḏá óeˀaˀgin, heḏi iví̖ˀgeḏi in Huḏíyo tꞌä̖hkí híwó dívíhéeˀoˀ. Wí makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀḏi óetu̖ˀan u̖ wóetu̖ˀâ̖a̖míḏí iví tewhá eepiye unmú-íḏí, heḏânho wí híˀ uvíˀweḏi natꞌoe-íḏí.”
22 E eles disseram: Cornélio, o centurião, varão justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação dos judeus, foi avisado por um santo anjo para que te chamasse a sua casa e ouvisse as tuas palavras.
23 Heḏiho Peter-di ovâytu̖ˀan ditsꞌú̖u̖ní gin, iwebo dívíwhoˀkwꞌôeníḏí iˀ khun. Heḏi iˀ tháwä́ndá héˀḏibo Peter ishaaḏi ipikhâyˀan, heḏi indáḏí namää, heḏá wên Joppa-win Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀindá wáˀ dimää.
23 Então, chamando-os para dentro, os recebeu em casa. No dia seguinte, foi Pedro com eles, e foram com ele alguns irmãos de Jope.
24 Wíyá tháwä́ndá oe Caesarea dipówá. Cornelius-áho ivíˀwe natsíkhaˀä́n, iví ây-á maatuˀindá kꞌemaˀindá ovâywéˀgeˀannin wóegé.
24 E, no dia imediato, chegaram a Cesareia. E Cornélio os estava esperando, tendo já convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 In Peter-ˀin tꞌä̖hkí iˀ tewhá ee dipówá ihayḏi Cornelius-di óesengitu̖ˀan, heḏi Peter-ví páaḏépiye idégeˀdisóge óeˀaˀgeeníḏí.
25 E aconteceu que, entrando Pedro, saiu Cornélio a recebê-lo e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Hebo Peter-di óekwi̖nukhä̖geˀnan, heḏi óetu̖ˀan, “Ówí̖nú, u̖ˀ waagibá naa wí tꞌowaḏa̖ˀmân omuu.”
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Heḏi dänhíˀhondi iˀ tewhá íve datsꞌú̖. Peter-di in báyékí tꞌowa iwe diwéˀgekwꞌóˀnin ovâymûˀ,
27 E, falando com ele, entrou e achou muitos que ali se haviam ajuntado.
28 heḏi ovâytu̖ˀan, “Ti wíˀúnhanginnáhpíˀan wí Huḏíyo ûnkhâ̖a̖kꞌóeˀin iví khuu ûnmuuḏi piˀwên tꞌowa-áḏí iwóeníˀin heḏá inbíˀpiye naˀáḏâamú-íˀindá? Hebo Jôesiḏi naa nä́ˀin díhá̖ˀan: Naa wíḏînkhâyˀä̖hpí otú̖u̖níˀin wây-á tꞌowa híwóˀnin wíḏimuupíˀin háa naa dînkhâ̖a̖kꞌóeˀin indáḏí dáywóeníḏí.
28 E disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um varão judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem chame comum ou imundo.
29 Heḏânkun nä́wepiye oˀä̖ä̖-íḏí dídaaˀandi naa ‘joe’ gin wóˀtú̖hpí. Heḏi nää-á dítu̖ˀâ̖a̖mí háaḏí u̖ˀḏi dítu̖hkánnannin.”
29 Pelo que, sendo chamado, vim sem contradizer. Pergunto, pois: por que razão mandastes chamar-me?
30 Cornelius-di óetu̖ˀan, “Poje thaa phaḏe poje iwe thíˀêeḏi, nää waabá naná, heḏi naví tewhá ee dáyjûusuˀoḏi oˀä́n, heḏi tsíkhagipí wí sen otsꞌáˀi aa natoˀondi dînkeepóe, heḏi naví hânge nakwi̖nuḏee.
30 E disse Cornélio: Há quatro dias estava eu em jejum até esta hora, orando em minha casa à hora nona.
31 Iˀḏi naa dítu̖ˀan, ‘Cornelius, Jôesi Táḏá uví jûusu natꞌoe, heḏá iˀ hä̖ä̖wí u̖ˀḏi in sehkanäwó diwówájiˀin ovâymä́giˀiˀ imûˀ, heḏi háa biˀoˀin háˀto ûnˀôeḏe-í.
31 E eis que diante de mim se apresentou um varão com vestes resplandecentes e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Nää-á wí toˀwí oe Joppa-piye násân, Simon óetu̖ˀâ̖a̖míḏí uvíˀpiye naˀä̖ä̖-íḏí, i-á Peter gin wáˀ nakhá̖wä̖́. Wí púje tä̖́vikandiˀvíˀwe naˀä́n, i-á Simon ginbá nakhá̖wä̖́, heḏi mâapꞌoe núˀ nathaa.’
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar Simão, o que tem por sobrenome Pedro; este está em casa de Simão, curtidor, junto do mar, e ele, vindo, te falará.
33 Heḏiho wesebo wên senäˀ dovâysan wóetu̖hkánnamíḏí, heḏi u̖-á wesebo unˀä̖ä̖ḏi híwó biˀan. Nää-á nä́we tꞌä̖hkí gikwꞌó, heḏá Jôesi Táḏá-á wáˀ nä́we naˀindáḏíbá naˀä́n. Nää gikwꞌó ívítꞌôeyaaníḏí hä̖ä̖wí tꞌä̖hkí háa Nanbí Sedó Jôesi Táḏáḏí wóetu̖ˀan waa naˀin dítꞌôeˀa̖míḏí.”
33 E logo mandei chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora, pois, estamos todos presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto por Deus te é mandado.
34 Heḏi ginnân Peter natú̖: “Nää naa dînhanginná taˀgendi Jôesi Táḏáḏí tꞌowa tꞌä̖hkí handa̖ˀ ovâymáaˀin.
34 E, abrindo Pedro a boca, disse: Reconheço, por verdade, que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Tꞌä̖hkí toˀwên iˀ dâyˀaˀginnin heḏá híwó dívíˀoˀindá iˀḏi ovâysígíhóndeˀ, tobá wä̖́hä̖̂ä̖win dimuu wänboˀ.
35 mas que lhe é agradável aquele que, em qualquer nação, o teme e faz o que é justo.
36 Iˀḏi iví tun in Israel tꞌowa ovâymä́gi, heḏi ovâytu̖ˀan dínkoḏi i-áḏí dívíwóeníḏí Jesus Christ iˀandi namuuḏi, i-á tꞌowa tꞌä̖hkígîˀ shánkí natsonjiˀi-ân namuu.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo (este é o Senhor de todos),
37 Un únhanginná háa tíˀúugéḏí napóeˀin oe Galilee nange heḏá hä̖́yú̖ Judea nange nanáˀ tꞌä̖hká, John iˀ pꞌóˀpꞌoekandiˀḏi in tꞌowa dipꞌóˀpꞌoepúuwíˀin ovâytu̖ˀan dihayḏi.
37 esta palavra, vós bem sabeis, veio por toda a Judeia, começando pela Galileia, depois do batismo que João pregou;
38 Únhanginná Jôesi Táḏáḏí iví Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ ônsannin Jesus Nazareth-wiˀ, heḏânho Jesus-áho óesógeˀin ikeeya̖míḏí heḏá in pínnándá óemä̂äníḏá, heḏi Jôesi Táḏá i-áḏí najiḏi Jesus-di híwó in tꞌowa ovâyˀoˀ wáy namää wänboˀ, heḏá hä̖́yú̖ iˀ Penísendiḏi ovâytꞌôephaḏekannannin hehkháa ovâymä́gi.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com virtude; o qual andou fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele.
39 “Hä̖ä̖wí Jesus-ví̖ˀgeḏi gínhanginnáˀdi naˀindi tꞌowa âytꞌôeˀoˀ, háa iˀan waa ee Jerusalem búˀ heḏá iˀ wéˀgeˀi búˀây in Huḏíyoví nange tꞌä̖hká nanáˀdiˀ. I-á óetꞌóhtä̖gekꞌûˀḏi óehay.
39 E nós somos testemunhas de todas as coisas que fez, tanto na terra da Judeia como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 I-ânkun iˀ namuu Jôesi Táḏáḏí óewáywówápaaˀiˀ, heḏi dînkeeyan iˀ powageˀi thaa nachuu iweḏi wíyá nawówápóeˀin.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e fez que se manifestasse,
41 Tꞌä̖hkí tꞌowaḏá wíˀóemûˀpí, hebo naˀin iví̖ˀgeḏi ívíhéeˀa̖míḏí páaḏébo dídeˀmannindânho iˀ âymûˀ. Wíyá nawówápóe ihayḏi i-áḏí ívíhú̖u̖yan.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós que comemos e bebemos juntamente com ele, depois que ressuscitou dos mortos.
42 Heḏi iˀḏi naˀin díjôn Jôesi Táḏáví tun in tꞌowa âytunphaaḏé-íḏí, heḏá âytu̖ˀâ̖a̖míḏá taˀgendi i-ânkun namuu Jôesi Táḏáḏí óesógeˀiˀ tꞌä̖hkí tꞌowa ovâykeekwꞌôeníḏí háa híwó háa híwóhpí dívíˀannin, wíˀgíngí in ho dichuuˀindá in waˀ diwówájiˀindá.
42 E nos mandou pregar ao povo e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Tꞌä̖hkí Jôesi Táḏáví tukheˀmindi dítu̖ˀan, tꞌä̖hkí toˀwên Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀinbí tꞌaywóˀdi dínˀowóˀjen. Jesus-ânkun ônkꞌûˀ gin dînˀa̖míḏí.”
43 A este dão testemunho todos os profetas, de que todos os que nele creem receberão o perdão dos pecados pelo seu nome.
44 Waˀḏi Peter-di gin ovâytu̖máaḏí iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ nawá̖ tꞌä̖hkí in iví híˀ ôntˀôeyandeˀinbíˀwepiye.
44 E, dizendo Pedro ainda estas palavras, caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Heḏi in Huḏíyo Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀin Peter-áḏí diˀä̖ä̖ˀin hânho ovâyháaˀan, iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ in Huḏíyo dimuupíˀin wáˀ báyékíbo ovâymä́giḏi.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que o dom do Espírito Santo se derramasse também sobre os gentios.
46 Dínhanginpóe ovâymä́giˀin inbí híˀ ho ditꞌoeḏi, gá piˀwí tundi dívíhéeˀoḏân, heḏá Jôesi Táḏá ívíwo hayˀi namuu gin ditû̖ˀdá.
46 Porque os ouviam falar em línguas e magnificar a Deus.
47 Heḏi Peter-di in i-áḏí diˀä̖ä̖ˀin ovâytu̖ˀan, “Nä́ˀin tꞌowa-á iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ dâykêˀ, naˀin iˀ âykêˀ waabá. Heḏânkun tóebo wíˀûnkꞌóepí ovâykhâ̖a̖ˀa̖míḏí pꞌoeḏi ovâypꞌóˀpꞌoeˀa̖míˀin, hewä̖.”
47 Respondeu, então, Pedro: Pode alguém, porventura, recusar a água, para que não sejam batizados estes que também receberam, como nós, o Espírito Santo?
48 Heḏiho in Cornelius-ˀin ovâytu̖ˀan dínkhâyˀä̖ˀ dipꞌóˀpꞌoepúuwíˀin, dâykeeya̖míḏí Jesus Christ-víˀin dimuuˀin. Heḏáháˀ indi óedaaˀan wí hä̖́yú̖ thaa indáḏí iwóyí̖ˀníḏí.
48 E mandou que fossem batizados em nome do Senhor. Então, rogaram-lhe que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.