Atos 10

Tewa NT (TEW_WBT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Oe Caesarea búˀ wí sen Cornelius gin nakhá̖wä̖́ˀi nathaa. I-á tä̖gintä̖ (10) sundaḏoví tsondi namuu, heḏi iví sundaḏo-á “Italy-win” gin ovâytu̖ˀoˀin diweḏiˀin dimuu.
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 I-áḏí iví kꞌaygiˀindáḏí hä̖̂ä̖ḏi wänbo Jôesi Táḏá óeˀaˀginmäˀ tobá Huḏíyo dimuupí wänboˀ, heḏi in sehkanäwó diwówájiˀin Huḏíyo tꞌowa hä̖́yú̖-anho ovâychä̖ˀmäˀ ovâykhä̖geˀnamíḏí, heḏá hä̖̂ä̖ḏi waa Jôesi Táḏávíˀpiye ijûusuˀoˀ.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 Wí thaa thíˀêeḏi poje iwáypiye nanândi, wí makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀ Cornelius ûnpówáḏí keeˀeeḏi óemûˀ waagibá ûnpóe, heḏi óekhá̖yä̖́ˀ.
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 Cornelius hânho óepíhä̖ä̖, heḏi iˀ makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀ óeḏamúndeḏi óetu̖ˀan, “Nanbí Sedó, háaḏan unˀä̖ä̖?” Heḏi iˀ tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀḏi óetu̖ˀan, “Jôesi Táḏá uví jûusu natꞌoe, heḏá wóemûˀ in sehkanäwó diwówájiˀin tꞌowa ovâychä̖ˀmä́giˀin heḏiho háa biˀannin wíˀûnˀôeḏe-ípí.
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Nää-á wên senäˀ Joppa búˀpiye u̖ˀḏi ovâysaaní, indá wí sen Simon gin nakhá̖wä̖́ˀiˀ óenuuwä̖́-í nä́wepiye óemáˀíḏí, iˀ sendá Peter gin wáˀ nakhá̖wä̖́.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 I-á iwóyíndeˀ wí púje tä̖́vikandiˀ Simon ginbá nakhá̖wä̖́ˀiví tewhá ee, nä́ˀi tewhá-á mâapꞌoe núˀ nakꞌóe.”
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 Iˀ makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀḏi Cornelius óehíˀbowa ihayḏi ijâaˀan, heḏi Cornelius-di wíje iví tewháˀin tꞌôeˀindá heḏá wí sundaḏo-á ovâytu̖hkánnan, nä́ˀi sundadoḏá hä̖̂ä̖ḏi waa Cornelius óekhä̖geˀdo heḏá Jôesi Táḏá óeˀaˀginmäˀ.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 Háa iˀ makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀḏi óetu̖ˀan waa Cornelius-di ovâythayyan, heḏáháˀ Joppa-piye ovâysan.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 Wíyá tháwä́n taagepiye waˀḏi in senäˀ pꞌóegé dimändi, iˀ búˀ tsowa dipowamän dihayḏiboˀ, Peter oe whaˀkꞌaypiye napee ijûusuˀa̖míḏí.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 Naha̖hséhpóeḏí ihú̖u̖ya̖míˀin nadaˀ, hebo waˀ dâyhä̖ä̖háaˀoḏibo naˀä̖̂ä̖kꞌóe waagibá ûnpóe, heḏi makówá nakhuuḏeeˀin ûnkeepóe, heḏi wí hä̖ä̖wí nangepiye nawha̖veˀä̖ḏi imûˀ, i-á wên aa pháagíˀin waagiˀinbá namuu, heḏi jónu wéegé eeje nawhimuu.
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 — ausente —
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 In aa iwe tꞌä̖mägeˀin animâa hä̖ä̖wên dikwꞌôn, hä̖ä̖pandá pꞌoekanu-á pä̖́ä̖yu̖-á heḏá tsíḏé-á.
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 Heḏi toˀwíḏí óehíˀmáaḏí natꞌoe ginnân: “Peter, ówí̖nú, ovâyhá̖nú hä̖ˀin heḏá ovâykꞌôe.”
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Hebo Peter natú̖, “Joe, háˀto, Nanbí Sedó. Naa hä̂nhay wänbo wíḏókꞌoepí hä̖ä̖wí nanbí khuu gínmuuḏi gínkhâ̖a̖kꞌóeˀiˀ, giˀbi hä̖ä̖wí khá̖a̖ˀi gin âytu̖máaˀiˀ.”
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Heḏá wíyá iˀ híˀ natꞌoe ginnân: “Wíˀúkhâyˀä̖hpí untú̖u̖níˀin nakhâ̖a̖kꞌóeˀin hä̖ä̖wí Jôesi Táḏá natú̖ˀi híwóˀdi namuuˀin.”
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 Powin gin napóe, heḏi ihayḏi in aa pháagíˀin wesebo makówápiye óetege.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 Peter iˀánshaamáa hä̖ä̖-angú iˀ hä̖ä̖wí ûnkeepóeˀiˀ namuuˀin, heḏi ihayḏibá in senäˀ Cornelius-di ovâysannin wáy Simon-ví tewhá ûnkꞌóeˀin dâyshaa, heḏi oe tehpaa phóḏi dipówá.
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 Heḏi ditu̖hkwínpóeḏí ditsikapóe, “Ti nä́we Simon Peter iwóyí̖ˀ?”
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Waˀḏi Peter iˀ hä̖ä̖wí ûnkeepóe i̖ˀgeḏi iˀánshaamáaḏí iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ḏi óetu̖ˀan, “Ótꞌôeyanbe, poje senäˀdi wóetu̖wä̖máa. Nää-áho ówhanbe, heḏi ánshaaginpíḏíboˀ indáḏí ópûn.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Naaḏân dovâytu̖ˀan nä́äpiye diˀä̖ä̖-íˀin.”
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 Heḏi Peter in senäˀ dijiˀ iwepiye nawân heḏi ovâytu̖ˀan, “Naa-ân iˀ omuu undi dítu̖wä̖máaˀiˀ. Háaḏan íˀä̖ä̖?”
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 In senäˀdi óetu̖ˀan, “Cornelius-dáho naˀin dísan, i-á sundáḏoví tsondi namuu. I-á iví wówátsi taˀge ihon, Jôesi Táḏá óeˀaˀgin, heḏi iví̖ˀgeḏi in Huḏíyo tꞌä̖hkí híwó dívíhéeˀoˀ. Wí makówáwi tꞌôepa̖ˀa̖a̖ˀiˀḏi óetu̖ˀan u̖ wóetu̖ˀâ̖a̖míḏí iví tewhá eepiye unmú-íḏí, heḏânho wí híˀ uvíˀweḏi natꞌoe-íḏí.”
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Heḏiho Peter-di ovâytu̖ˀan ditsꞌú̖u̖ní gin, iwebo dívíwhoˀkwꞌôeníḏí iˀ khun. Heḏi iˀ tháwä́ndá héˀḏibo Peter ishaaḏi ipikhâyˀan, heḏi indáḏí namää, heḏá wên Joppa-win Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀindá wáˀ dimää.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Wíyá tháwä́ndá oe Caesarea dipówá. Cornelius-áho ivíˀwe natsíkhaˀä́n, iví ây-á maatuˀindá kꞌemaˀindá ovâywéˀgeˀannin wóegé.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 In Peter-ˀin tꞌä̖hkí iˀ tewhá ee dipówá ihayḏi Cornelius-di óesengitu̖ˀan, heḏi Peter-ví páaḏépiye idégeˀdisóge óeˀaˀgeeníḏí.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Hebo Peter-di óekwi̖nukhä̖geˀnan, heḏi óetu̖ˀan, “Ówí̖nú, u̖ˀ waagibá naa wí tꞌowaḏa̖ˀmân omuu.”
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Heḏi dänhíˀhondi iˀ tewhá íve datsꞌú̖. Peter-di in báyékí tꞌowa iwe diwéˀgekwꞌóˀnin ovâymûˀ,
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 heḏi ovâytu̖ˀan, “Ti wíˀúnhanginnáhpíˀan wí Huḏíyo ûnkhâ̖a̖kꞌóeˀin iví khuu ûnmuuḏi piˀwên tꞌowa-áḏí iwóeníˀin heḏá inbíˀpiye naˀáḏâamú-íˀindá? Hebo Jôesiḏi naa nä́ˀin díhá̖ˀan: Naa wíḏînkhâyˀä̖hpí otú̖u̖níˀin wây-á tꞌowa híwóˀnin wíḏimuupíˀin háa naa dînkhâ̖a̖kꞌóeˀin indáḏí dáywóeníḏí.
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 Heḏânkun nä́wepiye oˀä̖ä̖-íḏí dídaaˀandi naa ‘joe’ gin wóˀtú̖hpí. Heḏi nää-á dítu̖ˀâ̖a̖mí háaḏí u̖ˀḏi dítu̖hkánnannin.”
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 Cornelius-di óetu̖ˀan, “Poje thaa phaḏe poje iwe thíˀêeḏi, nää waabá naná, heḏi naví tewhá ee dáyjûusuˀoḏi oˀä́n, heḏi tsíkhagipí wí sen otsꞌáˀi aa natoˀondi dînkeepóe, heḏi naví hânge nakwi̖nuḏee.
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 Iˀḏi naa dítu̖ˀan, ‘Cornelius, Jôesi Táḏá uví jûusu natꞌoe, heḏá iˀ hä̖ä̖wí u̖ˀḏi in sehkanäwó diwówájiˀin ovâymä́giˀiˀ imûˀ, heḏi háa biˀoˀin háˀto ûnˀôeḏe-í.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Nää-á wí toˀwí oe Joppa-piye násân, Simon óetu̖ˀâ̖a̖míḏí uvíˀpiye naˀä̖ä̖-íḏí, i-á Peter gin wáˀ nakhá̖wä̖́. Wí púje tä̖́vikandiˀvíˀwe naˀä́n, i-á Simon ginbá nakhá̖wä̖́, heḏi mâapꞌoe núˀ nathaa.’
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Heḏiho wesebo wên senäˀ dovâysan wóetu̖hkánnamíḏí, heḏi u̖-á wesebo unˀä̖ä̖ḏi híwó biˀan. Nää-á nä́we tꞌä̖hkí gikwꞌó, heḏá Jôesi Táḏá-á wáˀ nä́we naˀindáḏíbá naˀä́n. Nää gikwꞌó ívítꞌôeyaaníḏí hä̖ä̖wí tꞌä̖hkí háa Nanbí Sedó Jôesi Táḏáḏí wóetu̖ˀan waa naˀin dítꞌôeˀa̖míḏí.”
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 Heḏi ginnân Peter natú̖: “Nää naa dînhanginná taˀgendi Jôesi Táḏáḏí tꞌowa tꞌä̖hkí handa̖ˀ ovâymáaˀin.
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Tꞌä̖hkí toˀwên iˀ dâyˀaˀginnin heḏá híwó dívíˀoˀindá iˀḏi ovâysígíhóndeˀ, tobá wä̖́hä̖̂ä̖win dimuu wänboˀ.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 Iˀḏi iví tun in Israel tꞌowa ovâymä́gi, heḏi ovâytu̖ˀan dínkoḏi i-áḏí dívíwóeníḏí Jesus Christ iˀandi namuuḏi, i-á tꞌowa tꞌä̖hkígîˀ shánkí natsonjiˀi-ân namuu.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 Un únhanginná háa tíˀúugéḏí napóeˀin oe Galilee nange heḏá hä̖́yú̖ Judea nange nanáˀ tꞌä̖hká, John iˀ pꞌóˀpꞌoekandiˀḏi in tꞌowa dipꞌóˀpꞌoepúuwíˀin ovâytu̖ˀan dihayḏi.
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 Únhanginná Jôesi Táḏáḏí iví Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ ônsannin Jesus Nazareth-wiˀ, heḏânho Jesus-áho óesógeˀin ikeeya̖míḏí heḏá in pínnándá óemä̂äníḏá, heḏi Jôesi Táḏá i-áḏí najiḏi Jesus-di híwó in tꞌowa ovâyˀoˀ wáy namää wänboˀ, heḏá hä̖́yú̖ iˀ Penísendiḏi ovâytꞌôephaḏekannannin hehkháa ovâymä́gi.
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 “Hä̖ä̖wí Jesus-ví̖ˀgeḏi gínhanginnáˀdi naˀindi tꞌowa âytꞌôeˀoˀ, háa iˀan waa ee Jerusalem búˀ heḏá iˀ wéˀgeˀi búˀây in Huḏíyoví nange tꞌä̖hká nanáˀdiˀ. I-á óetꞌóhtä̖gekꞌûˀḏi óehay.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 I-ânkun iˀ namuu Jôesi Táḏáḏí óewáywówápaaˀiˀ, heḏi dînkeeyan iˀ powageˀi thaa nachuu iweḏi wíyá nawówápóeˀin.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 Tꞌä̖hkí tꞌowaḏá wíˀóemûˀpí, hebo naˀin iví̖ˀgeḏi ívíhéeˀa̖míḏí páaḏébo dídeˀmannindânho iˀ âymûˀ. Wíyá nawówápóe ihayḏi i-áḏí ívíhú̖u̖yan.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 Heḏi iˀḏi naˀin díjôn Jôesi Táḏáví tun in tꞌowa âytunphaaḏé-íḏí, heḏá âytu̖ˀâ̖a̖míḏá taˀgendi i-ânkun namuu Jôesi Táḏáḏí óesógeˀiˀ tꞌä̖hkí tꞌowa ovâykeekwꞌôeníḏí háa híwó háa híwóhpí dívíˀannin, wíˀgíngí in ho dichuuˀindá in waˀ diwówájiˀindá.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Tꞌä̖hkí Jôesi Táḏáví tukheˀmindi dítu̖ˀan, tꞌä̖hkí toˀwên Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀinbí tꞌaywóˀdi dínˀowóˀjen. Jesus-ânkun ônkꞌûˀ gin dînˀa̖míḏí.”
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 Waˀḏi Peter-di gin ovâytu̖máaḏí iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ nawá̖ tꞌä̖hkí in iví híˀ ôntˀôeyandeˀinbíˀwepiye.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Heḏi in Huḏíyo Jesus-víˀpiye dívíwä̖yundeˀin Peter-áḏí diˀä̖ä̖ˀin hânho ovâyháaˀan, iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ in Huḏíyo dimuupíˀin wáˀ báyékíbo ovâymä́giḏi.
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 Dínhanginpóe ovâymä́giˀin inbí híˀ ho ditꞌoeḏi, gá piˀwí tundi dívíhéeˀoḏân, heḏá Jôesi Táḏá ívíwo hayˀi namuu gin ditû̖ˀdá.
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 Heḏi Peter-di in i-áḏí diˀä̖ä̖ˀin ovâytu̖ˀan, “Nä́ˀin tꞌowa-á iˀ Yä̖ˀḏâaˀi Pꞌoewa̖a̖hâ̖a̖ dâykêˀ, naˀin iˀ âykêˀ waabá. Heḏânkun tóebo wíˀûnkꞌóepí ovâykhâ̖a̖ˀa̖míḏí pꞌoeḏi ovâypꞌóˀpꞌoeˀa̖míˀin, hewä̖.”
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Heḏiho in Cornelius-ˀin ovâytu̖ˀan dínkhâyˀä̖ˀ dipꞌóˀpꞌoepúuwíˀin, dâykeeya̖míḏí Jesus Christ-víˀin dimuuˀin. Heḏáháˀ indi óedaaˀan wí hä̖́yú̖ thaa indáḏí iwóyí̖ˀníḏí.
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.