Gênesis 42

Tetun Alkitab (TET) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Baa oras nia, Yakob rona naꞌak, noo haan iha rai Mesir. Nia moos dale baa oan sia naꞌak, “Oa sia! Tan saa emi tuur no-nook dei!?
1 Quando Jacó soube que havia mantimentos no Egito, disse aos filhos: — Por que vocês estão aí de braços cruzados?
2 Haꞌu krona iha rai Mesir noo haan! Diꞌak liu, emi baa sosa haan iha nebaa, nebee ita keta mate salaen!”
2 Ouvi dizer que no Egito há mantimentos. Vão até lá e comprem cereais para não morrermos de fome.
3 Rona Yakob naruka nunia, Yusuf maun naꞌin sanulu nia moos nadiꞌa aan baa.
3 Então os dez irmãos de José por parte de pai foram até o Egito para comprar mantimentos.
4 Mais Yakob la nabusik Yusuf alin ikun Benyamin tuir maun sia, tan Yakob naneo naꞌak, “Arumak oan ikun nia netan maufinu tenik!”
4 Mas Jacó não deixou que Benjamim, o irmão de José por parte de pai e de mãe, fosse com eles; ele tinha medo de que lhe acontecesse alguma desgraça.
5 Hodi nunia, Yakob oan naꞌin sanulu dei mak baa sosa haan iha rai Mesir. Oras nia, ema waꞌin nosi rai Kanaꞌan moos baa sosa haan iha Mesir, tan rai salaen nia toꞌo rai Kanaꞌan tiꞌan.
5 Os filhos de Jacó foram comprar mantimentos junto com outras pessoas, pois em todo o país de Canaã havia fome.
6 Baa oras nia, naꞌi Mesir foti Yusuf tiꞌan baa niakaan liman kwana iha rai Mesir. Kalo ema mai nosi nabee dei atu sosa hare, Yusuf mak faꞌan baa sia. Tan baa nia, baa oras maun sia toꞌo, sia nakniꞌa loꞌu-sudur baa Yusuf.
6 Como governador do Egito, era José quem vendia cereais às pessoas que vinham de outras terras. Quando os irmãos de José chegaram, eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
7 — ausente —
7 Logo que José viu os seus irmãos, ele os reconheceu, mas fez de conta que não os conhecia. E lhes perguntou com voz dura: — Vocês, de onde vêm? — Da terra de Canaã — responderam. — Queremos comprar mantimentos.
8 — ausente —
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Rona maun sia nataa nunia, Yusuf nanoin nola niakaan meꞌi uluk nia. Hotu, nia dale nataꞌuk sia naꞌak, “Haꞌu la kfiar emi! Emi neꞌe nanis mai atu buka rai Mesir ain! Hotu emi fila hikar mai hatuda ho ami!”
9 Então José lembrou dos sonhos que tinha tido a respeito deles e disse: — Vocês são espiões que vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
10 Rona Yusuf lian nia, sia nataa naꞌak, “Lale, ama! Ami neꞌe, ama naꞌi eman haruka sia dei! Tebes ama. Ami mai atu sosa haan!
10 Eles responderam: — De modo nenhum, senhor. Nós, os seus criados, viemos para comprar mantimentos.
11 Ami hotu-hotu neꞌe, aman ida dei! Ami la mai buka lia, ama! Ami neꞌe, ema diꞌak!”
11 Somos filhos de um mesmo pai. Nós não somos espiões, senhor! Somos gente honesta.
12 Rona nola nunia, Yusuf dale makaꞌas tenik naꞌak, “Hoi! Emi neꞌe bosok teen! Keta tolek haꞌu! Emi nanis mai atu buka rai neꞌe ain!”
12 — Não acredito — disse José. — Vocês vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
13 Mais maun sia sakar naꞌak, “Lale ama! Ami neꞌe, ama naꞌi eman haruka sia dei! Ami mai hosi rai Kanaꞌan! Ami neꞌe, maun-alin naꞌin sanulu resin rua! Ami hotu-hotu neꞌe, aman ida dei! Amikaan alin ikun nein no ama iha uma. No tenik amikaan alin ida, mais nia la iha tiꞌan!”
13 Eles disseram: — Nós moramos em Canaã. Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um irmão desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai.
14 Hotu Yusuf nataa nikar naꞌak, “Lale! Lia mak haꞌu kdale nia, tebes! Emi neꞌe, nanis mai buka rai neꞌe ain.
14 José respondeu: — É como eu disse: vocês são espiões.
15 Haꞌu kusu emi hatudu kakaer ida baa haꞌu, nebee kodi katene emikaan dalen nia tebes ka lale. Haꞌu karai aan! Kalo emikaan alin ikun nia la mai neꞌe, emi la bele laꞌo hela rai neꞌe!
15 E o jeito de provar que vocês estão dizendo a verdade é este: enquanto o irmão mais moço de vocês não vier para cá, vocês não sairão daqui. Isso eu juro pela vida do rei!
16 Emi musti boi hola emi naꞌin ida, nebee nia fila baa saka nola alin ikun nodi mai! Seluk sia haꞌu keti katoos baa neꞌe! Emikaan alin mai tiꞌan lai, foin haꞌu katene emi dale loos. Kalo lale, malorek tiꞌan emi neꞌe mai buka rai Mesir ain.”
16 Um de vocês irá buscá-lo, mas os outros ficarão presos até que fique provado se estão ou não dizendo a verdade. Se não estão, é que vocês são espiões. Juro pela vida do rei!
17 Hotu, Yusuf naruka niakaan ema sia neti natoos maun sia iha bui loron tolu laran.
17 E os pôs na cadeia por três dias.
18 Sia tama loron tolu tiꞌan, Yusuf baa dale no sia iha bui laran naꞌak, “Haꞌu neꞌe, ema mak nataꞌuk Maromak. Haꞌu moos tuir Niakaan hakaran nohuun! Haꞌu kakara kabusik emi, nebee emi bele moris.
18 No terceiro dia José disse a eles: — Eu sou uma pessoa que
19 Mais, emi musti hatudu kakaer nebee haꞌu katene emi neꞌe, ema loos! Nuneꞌe: Haꞌu keti katoos emi naꞌin ida iha neꞌe! Emi seluk sia bele fila, hodi haan foo baa emikaan familin sia! Tan sia noꞌi nein emi fila hodi haan!
19 Se, de fato, são pessoas honestas, que um de vocês fique aqui na cadeia, e que os outros voltem para casa, levando mantimentos para matar a fome das suas famílias.
20 Toꞌo nebaa tiꞌan, emi musti fila hikar mai hodi emikaan alin nia, nebee hatudu haꞌak emi neꞌe ema loos! Kalo lale, haꞌu ktaa ukun mate baa emi!”
20 Depois tragam aqui o seu irmão mais moço. Isso provará se vocês estão ou não dizendo a verdade; e, se estiverem, não serão mortos. Eles concordaram
21 Hotu, sia dale baa malu naꞌak, “Haa! Oras neꞌe, ita musti selu itakaan salan mak uluk ita halo tiꞌan baa itakaan alin. Baa oras nia, nia susar tebes toꞌo nusu tulun baa ita, mais ita la mana nia kois. Tan baa nia, oras neꞌe ita moos kona susar nuneꞌe!”
21 e disseram uns aos outros: — De fato, nós agora estamos sofrendo por causa daquilo que fizemos com o nosso irmão. Nós vimos a sua aflição quando pedia que tivéssemos pena dele, porém não nos importamos. Por isso agora é a nossa vez de ficarmos aflitos.
22 Hotu, Ruben foo natene baa alin sia naꞌak, “Hei ali sia! Uluk haꞌu kakahik emi tiꞌan nebee keta halo saa ida baa lawarik nia. Mais emi la rona! Etuk, oras neꞌe ita hatiu hola Yusuf raan ona!”
22 E Rúben disse assim: — Eu bem que disse que não maltratassem o rapaz, mas vocês não quiseram me ouvir. Por isso agora estamos pagando pela morte dele.
23 Maun sia dale nunia, mais sia la natene naꞌak Yusuf moos natene siakaan lia. Baa oras nia Yusuf dale no sia nodi lia Mesir, foin niakaan ibun-nanaan salin baa lia Ibrani.
23 Eles não sabiam que José estava entendendo o que diziam, pois ele tinha estado falando com eles por meio de um intérprete.
24 Rona maun sia dale nunia, Yusuf nariik kedan baa tanis mesan iha fatik seluk. Tanis notu, nia fila nikar baa maun sia. Hotu, nia naruka niakaan ema sia kesi nola maun Simeon iha maun-alin sia oin.
24 José saiu de perto deles e começou a chorar. Quando pôde falar outra vez, voltou, separou Simeão e mandou que fosse amarrado na presença deles.
25 Hotu, Yusuf naruka klosan sia natama hare baa maun kakaluk sia, nodi natama nikar no-nook ida-idak osan baa kakaluk laran. Nia moos naruka foo bakae baa sia. Rona nola nunia, klosan sia nalaꞌok Yusuf harukan nia.
25 José mandou que os empregados enchessem de mantimentos os sacos que os irmãos haviam trazido e que devolvessem o dinheiro de cada um, colocando-o nos sacos de mantimentos. E também que lhes dessem comida para a viagem. E assim foi feito.
26 Nunia hotu, Yusuf maun sia nasaꞌe kakaluk sia baa siakaan kuda keledai. Hotu, sia moos fila.
26 Os irmãos de José carregaram os jumentos com os mantimentos que haviam comprado e foram embora.
27 Toꞌo dalan klaran, sia nanawa kole. Hotu, ida kore niakaan kakaluk atu nahaan kuda keledai. Mais nia sarebak, tan naree niakaan osan iha kakaluk laran.
27 Quando chegaram ao lugar onde iam passar a noite, um deles abriu um saco para dar comida ao seu animal e viu que o seu dinheiro estava ali na boca do saco de mantimentos.
28 Nia nahii kedan naꞌak, “Adeei! Mai haree lai! Neꞌe, ita susar tiꞌan! Sia tau nikar haꞌukaan osan baa kakaluk laran!”
28 Ele disse aos irmãos: — Vejam só! O meu dinheiro está aqui no meu saco de mantimentos! Eles devolveram! Todos ficaram muito assustados e, tremendo de medo, perguntavam uns aos outros: — O que será isso que Deus fez com a gente?
29 Hotu, sia laꞌo liu. Toꞌo Kanaꞌan tiꞌan, sia katak baa ama Yakob lia hotu-hotu mak kona baa sia tiꞌan.
29 Quando chegaram a Canaã, contaram a Jacó, o seu pai, tudo o que havia acontecido com eles. E disseram:
30 Sia katak naꞌak, “Ama! Naꞌi Mesir ema liman kwana nia, makaꞌas resik! Niakaan dalen makaꞌas tebes! Nia duu ami naꞌak, ami mai buka rai Mesir ain.
30 — Aquele homem, o governador do Egito, tratou a gente com brutalidade e nos acusou de termos ido ao seu país como espiões.
31 Mais ami hataa haꞌak, ‘Lale! Ami dale lia loos! Ami la mai buka rai Mesir ain.
31 Nós respondemos: “Somos homens honestos; não somos espiões.
32 Ami neꞌe, ema diꞌak! Ami hotu-hotu, maun-alin naꞌin sanulu resin rua! Amikaan aman, ida dei! Amikaan alin ida mate tiꞌan! Alin ikun nein no amikaan ama iha Kanaꞌan!’
32 Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um dos nossos irmãos desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai em Canaã.”
33 Rona ami dale nunia, naꞌin liman kwana nia naꞌak, ‘Haꞌu atu karee kokon, emi neꞌe loos ka lale! Ida nosi emi musti nein heik iha neꞌe! Emi seluk sia bele fila, hodi hare baa emikaan famili sia, nebee sia keta mate salaen!
33 O governador respondeu: “Eu tenho um jeito de descobrir se vocês são homens honestos. Um de vocês ficará aqui comigo, e os outros vão voltar, levando um pouco de mantimento para as suas famílias, que estão passando fome.
34 Mais emi musti hodi alin nia mai lai, nebee haꞌu kbele katene, emi neꞌe dale loos, la mai buka lia iha rai neꞌe. Foin haꞌu kbele kabusik emikaan maluk mak keti katoos neꞌe! Hotu haꞌu moos foo leet baa emi baa nabee dei iha rai neꞌe!’ ”
34 Mas tragam aqui para mim o seu irmão mais novo. Assim, eu ficarei sabendo que vocês não são espiões, mas homens honestos. Aí entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão ficar aqui negociando.”
35 Dale hotu nunia, sia nahuu kore no namamu sai kakaluk isin sia. Sia sarebak, tan naree sia ida-idak osan iha kakaluk laran. Naree nunia, Yakob no oan sia hotu-hotu nataꞌuk tebes.
35 Aconteceu que, quando despejaram os mantimentos, cada um achou na boca do saco um saquinho com o seu dinheiro. Quando eles e o seu pai viram o dinheiro, ficaram com medo.
36 Hotu, Yakob dale baa oan sia naꞌak, “Emi neꞌe halakon mohu haꞌukaan oan sia! Yusuf la iha tiꞌan! Simeon moos nunia tenik! Oras neꞌe, emi hakara hola tenik Benyamin hodi baa. Emi neꞌe tebe-tebes atu hasusar haꞌu dei!”
36 Então Jacó disse: — Vocês querem que eu perca todos os meus filhos? José não está com a gente, e Simeão também não está. Agora vocês querem levar Benjamim, e quem sofre com tudo isso sou eu!
37 Rona aman katak nunia, Ruben moos dale baa aman naꞌak, “Ama! Latan Benyamin baa haꞌu! Haꞌu mak katiu kola lia neꞌe! Haꞌu karai aan, haꞌu atu foo kikar nia baa ama! Kalo lale, ama bele noꞌo haꞌukaan oan mane rua nia!”
37 Aí Rúben disse ao pai: — Deixe que eu tome conta de Benjamim; eu o trarei de volta para o senhor. Se não trouxer, o senhor pode matar os meus dois filhos.
38 Mais Yakob nataa nikar naꞌak, “La bele! Emi la bele hodi Benyamin baa! Maun Yusuf mate tiꞌan! Oras neꞌe, hela mesan nia dei! Kalo nia moos netan maufinu iha dalan lolon, emi halo haꞌukaan ulun moras tuꞌan tan tenik, toꞌo haꞌu ktama rate!”
38 Jacó respondeu: — O meu filho não vai com vocês. José, o irmão dele, está morto, e só ficou Benjamim. Alguma coisa poderia acontecer com ele na viagem que vão fazer, e assim vocês matariam de tristeza este velho.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.