Gênesis 42

Tetun Alkitab (TET) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Baa oras nia, Yakob rona naꞌak, noo haan iha rai Mesir. Nia moos dale baa oan sia naꞌak, “Oa sia! Tan saa emi tuur no-nook dei!?
1 Ora, Jacó soube que havia trigo no Egito, e disse a seus filhos: Por que estais olhando uns para os outros?
2 Haꞌu krona iha rai Mesir noo haan! Diꞌak liu, emi baa sosa haan iha nebaa, nebee ita keta mate salaen!”
2 Disse mais: Tenho ouvido que há trigo no Egito; descei até lá, e de lá comprai-o para nós, a fim de que vivamos e não morramos.
3 Rona Yakob naruka nunia, Yusuf maun naꞌin sanulu nia moos nadiꞌa aan baa.
3 Então desceram os dez irmãos de José, para comprarem trigo no Egito.
4 Mais Yakob la nabusik Yusuf alin ikun Benyamin tuir maun sia, tan Yakob naneo naꞌak, “Arumak oan ikun nia netan maufinu tenik!”
4 Mas a Benjamim, irmão de José, não enviou Jacó com os seus irmãos, pois disse: Para que, porventura, não lhe suceda algum desastre.
5 Hodi nunia, Yakob oan naꞌin sanulu dei mak baa sosa haan iha rai Mesir. Oras nia, ema waꞌin nosi rai Kanaꞌan moos baa sosa haan iha Mesir, tan rai salaen nia toꞌo rai Kanaꞌan tiꞌan.
5 Assim entre os que iam lá, foram os filhos de Israel para comprar, porque havia fome na terra de Canaã.
6 Baa oras nia, naꞌi Mesir foti Yusuf tiꞌan baa niakaan liman kwana iha rai Mesir. Kalo ema mai nosi nabee dei atu sosa hare, Yusuf mak faꞌan baa sia. Tan baa nia, baa oras maun sia toꞌo, sia nakniꞌa loꞌu-sudur baa Yusuf.
6 José era o governador da terra; era ele quem vendia a todo o povo da terra; e vindo os irmãos de José, prostraram-se diante dele com o rosto em terra.
7 — ausente —
7 José, vendo seus irmãos, reconheceu-os; mas portou-se como estranho para com eles, falou-lhes asperamente e perguntou-lhes: Donde vindes? Responderam eles: Da terra de Canaã, para comprarmos mantimento.
8 — ausente —
8 José, pois, reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Rona maun sia nataa nunia, Yusuf nanoin nola niakaan meꞌi uluk nia. Hotu, nia dale nataꞌuk sia naꞌak, “Haꞌu la kfiar emi! Emi neꞌe nanis mai atu buka rai Mesir ain! Hotu emi fila hikar mai hatuda ho ami!”
9 Lembrou-se então José dos sonhos que tivera a respeito deles, e disse-lhes: Vós sois espias, e viestes para ver a nudez da terra.
10 Rona Yusuf lian nia, sia nataa naꞌak, “Lale, ama! Ami neꞌe, ama naꞌi eman haruka sia dei! Tebes ama. Ami mai atu sosa haan!
10 Responderam-lhe eles: Não, senhor meu; mas teus servos vieram comprar mantimento.
11 Ami hotu-hotu neꞌe, aman ida dei! Ami la mai buka lia, ama! Ami neꞌe, ema diꞌak!”
11 Nós somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens de retidão; os teus servos não são espias.
12 Rona nola nunia, Yusuf dale makaꞌas tenik naꞌak, “Hoi! Emi neꞌe bosok teen! Keta tolek haꞌu! Emi nanis mai atu buka rai neꞌe ain!”
12 Replicou-lhes: Não; antes viestes para ver a nudez da terra.
13 Mais maun sia sakar naꞌak, “Lale ama! Ami neꞌe, ama naꞌi eman haruka sia dei! Ami mai hosi rai Kanaꞌan! Ami neꞌe, maun-alin naꞌin sanulu resin rua! Ami hotu-hotu neꞌe, aman ida dei! Amikaan alin ikun nein no ama iha uma. No tenik amikaan alin ida, mais nia la iha tiꞌan!”
13 Mas eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem da terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, e outro já não existe.
14 Hotu Yusuf nataa nikar naꞌak, “Lale! Lia mak haꞌu kdale nia, tebes! Emi neꞌe, nanis mai buka rai neꞌe ain.
14 Respondeu-lhe José: É assim como vos disse; sois espias.
15 Haꞌu kusu emi hatudu kakaer ida baa haꞌu, nebee kodi katene emikaan dalen nia tebes ka lale. Haꞌu karai aan! Kalo emikaan alin ikun nia la mai neꞌe, emi la bele laꞌo hela rai neꞌe!
15 Nisto sereis provados: Pela vida de Faraó, não saireis daqui, a menos que venha para cá vosso irmão mais novo.
16 Emi musti boi hola emi naꞌin ida, nebee nia fila baa saka nola alin ikun nodi mai! Seluk sia haꞌu keti katoos baa neꞌe! Emikaan alin mai tiꞌan lai, foin haꞌu katene emi dale loos. Kalo lale, malorek tiꞌan emi neꞌe mai buka rai Mesir ain.”
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão, mas vós ficareis presos, a fim de serem provadas as vossas palavras, se há verdade convosco; e se não, pela vida de Faraó, vós sois espias.
17 Hotu, Yusuf naruka niakaan ema sia neti natoos maun sia iha bui loron tolu laran.
17 E meteu-os juntos na prisão por três dias.
18 Sia tama loron tolu tiꞌan, Yusuf baa dale no sia iha bui laran naꞌak, “Haꞌu neꞌe, ema mak nataꞌuk Maromak. Haꞌu moos tuir Niakaan hakaran nohuun! Haꞌu kakara kabusik emi, nebee emi bele moris.
18 Ao terceiro dia disse-lhes José: Fazei isso, e vivereis; porque eu temo a Deus.
19 Mais, emi musti hatudu kakaer nebee haꞌu katene emi neꞌe, ema loos! Nuneꞌe: Haꞌu keti katoos emi naꞌin ida iha neꞌe! Emi seluk sia bele fila, hodi haan foo baa emikaan familin sia! Tan sia noꞌi nein emi fila hodi haan!
19 Se sois homens de retidão, que fique um dos irmãos preso na casa da vossa prisão; mas ide vós, levai trigo para a fome de vossas casas,
20 Toꞌo nebaa tiꞌan, emi musti fila hikar mai hodi emikaan alin nia, nebee hatudu haꞌak emi neꞌe ema loos! Kalo lale, haꞌu ktaa ukun mate baa emi!”
20 e trazei-me o vosso irmão mais novo; assim serão verificadas vossas palavras, e não morrereis. E eles assim fizeram.
21 Hotu, sia dale baa malu naꞌak, “Haa! Oras neꞌe, ita musti selu itakaan salan mak uluk ita halo tiꞌan baa itakaan alin. Baa oras nia, nia susar tebes toꞌo nusu tulun baa ita, mais ita la mana nia kois. Tan baa nia, oras neꞌe ita moos kona susar nuneꞌe!”
21 Então disseram uns aos outros: Nós, na verdade, somos culpados no tocante a nosso irmão, porquanto vimos a angústia da sua alma, quando nos rogava, e não o quisemos atender; é por isso que vem sobre nós esta angústia.
22 Hotu, Ruben foo natene baa alin sia naꞌak, “Hei ali sia! Uluk haꞌu kakahik emi tiꞌan nebee keta halo saa ida baa lawarik nia. Mais emi la rona! Etuk, oras neꞌe ita hatiu hola Yusuf raan ona!”
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos dizia eu: Não pequeis contra o menino; Mas não quisestes ouvir; por isso agora é requerido de nós o seu sangue.
23 Maun sia dale nunia, mais sia la natene naꞌak Yusuf moos natene siakaan lia. Baa oras nia Yusuf dale no sia nodi lia Mesir, foin niakaan ibun-nanaan salin baa lia Ibrani.
23 E eles não sabiam que José os entendia, porque havia intérprete entre eles.
24 Rona maun sia dale nunia, Yusuf nariik kedan baa tanis mesan iha fatik seluk. Tanis notu, nia fila nikar baa maun sia. Hotu, nia naruka niakaan ema sia kesi nola maun Simeon iha maun-alin sia oin.
24 Nisto José se retirou deles e chorou. Depois tornou a eles, falou-lhes, e tomou a Simeão dentre eles, e o amarrou perante os seus olhos.
25 Hotu, Yusuf naruka klosan sia natama hare baa maun kakaluk sia, nodi natama nikar no-nook ida-idak osan baa kakaluk laran. Nia moos naruka foo bakae baa sia. Rona nola nunia, klosan sia nalaꞌok Yusuf harukan nia.
25 Então ordenou José que lhes enchessem de trigo os sacos, que lhes restituíssem o dinheiro a cada um no seu saco, e lhes dessem provisões para o caminho. E assim lhes foi feito.
26 Nunia hotu, Yusuf maun sia nasaꞌe kakaluk sia baa siakaan kuda keledai. Hotu, sia moos fila.
26 Eles, pois, carregaram o trigo sobre os seus jumentos, e partiram dali.
27 Toꞌo dalan klaran, sia nanawa kole. Hotu, ida kore niakaan kakaluk atu nahaan kuda keledai. Mais nia sarebak, tan naree niakaan osan iha kakaluk laran.
27 Quando um deles abriu o saco, para dar forragem ao seu jumento na estalagem, viu o seu dinheiro, pois estava na boca do saco.
28 Nia nahii kedan naꞌak, “Adeei! Mai haree lai! Neꞌe, ita susar tiꞌan! Sia tau nikar haꞌukaan osan baa kakaluk laran!”
28 E disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi-me devolvido; ei-lo aqui no saco. Então lhes desfaleceu o coração e, tremendo, viravam-se uns para os outros, dizendo: Que é isto que Deus nos tem feito?
29 Hotu, sia laꞌo liu. Toꞌo Kanaꞌan tiꞌan, sia katak baa ama Yakob lia hotu-hotu mak kona baa sia tiꞌan.
29 Depois vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e contaram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Sia katak naꞌak, “Ama! Naꞌi Mesir ema liman kwana nia, makaꞌas resik! Niakaan dalen makaꞌas tebes! Nia duu ami naꞌak, ami mai buka rai Mesir ain.
30 O homem, o senhor da terra, falou-nos asperamente, e tratou-nos como espias da terra;
31 Mais ami hataa haꞌak, ‘Lale! Ami dale lia loos! Ami la mai buka rai Mesir ain.
31 mas dissemos-lhe: Somos homens de retidão; não somos espias;
32 Ami neꞌe, ema diꞌak! Ami hotu-hotu, maun-alin naꞌin sanulu resin rua! Amikaan aman, ida dei! Amikaan alin ida mate tiꞌan! Alin ikun nein no amikaan ama iha Kanaꞌan!’
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um já não existe e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Rona ami dale nunia, naꞌin liman kwana nia naꞌak, ‘Haꞌu atu karee kokon, emi neꞌe loos ka lale! Ida nosi emi musti nein heik iha neꞌe! Emi seluk sia bele fila, hodi hare baa emikaan famili sia, nebee sia keta mate salaen!
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que vós sois homens de retidão: Deixai comigo um de vossos irmãos, levai trigo para a fome de vossas casas, e parti,
34 Mais emi musti hodi alin nia mai lai, nebee haꞌu kbele katene, emi neꞌe dale loos, la mai buka lia iha rai neꞌe. Foin haꞌu kbele kabusik emikaan maluk mak keti katoos neꞌe! Hotu haꞌu moos foo leet baa emi baa nabee dei iha rai neꞌe!’ ”
34 e trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espias, mas homens de retidão; então vos entregarei o vosso irmão e negociareis na terra.
35 Dale hotu nunia, sia nahuu kore no namamu sai kakaluk isin sia. Sia sarebak, tan naree sia ida-idak osan iha kakaluk laran. Naree nunia, Yakob no oan sia hotu-hotu nataꞌuk tebes.
35 E aconteceu que, despejando eles os sacos, eis que o pacote de dinheiro de cada um estava no seu saco; quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, tiveram medo.
36 Hotu, Yakob dale baa oan sia naꞌak, “Emi neꞌe halakon mohu haꞌukaan oan sia! Yusuf la iha tiꞌan! Simeon moos nunia tenik! Oras neꞌe, emi hakara hola tenik Benyamin hodi baa. Emi neꞌe tebe-tebes atu hasusar haꞌu dei!”
36 Então Jacó, seu pai, disse-lhes: Tendes-me desfilhado; José já não existe, e não existe Simeão, e haveis de levar Benjamim! Todas estas coisas vieram sobre mim.
37 Rona aman katak nunia, Ruben moos dale baa aman naꞌak, “Ama! Latan Benyamin baa haꞌu! Haꞌu mak katiu kola lia neꞌe! Haꞌu karai aan, haꞌu atu foo kikar nia baa ama! Kalo lale, ama bele noꞌo haꞌukaan oan mane rua nia!”
37 Mas Rúben falou a seu pai, dizendo: Mata os meus dois filhos, se eu to não tornar a trazer; entrega-o em minha mão, e to tornarei a trazer.
38 Mais Yakob nataa nikar naꞌak, “La bele! Emi la bele hodi Benyamin baa! Maun Yusuf mate tiꞌan! Oras neꞌe, hela mesan nia dei! Kalo nia moos netan maufinu iha dalan lolon, emi halo haꞌukaan ulun moras tuꞌan tan tenik, toꞌo haꞌu ktama rate!”
38 Ele porém disse: Não descerá meu filho convosco; porquanto o seu irmão é morto, e só ele ficou. Se lhe suceder algum desastre pelo caminho em que fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza ao Seol.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.