Gênesis 42
Tetun Alkitab (TET) vs BKJ
1 Baa oras nia, Yakob rona naꞌak, noo haan iha rai Mesir. Nia moos dale baa oan sia naꞌak, “Oa sia! Tan saa emi tuur no-nook dei!?
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 Haꞌu krona iha rai Mesir noo haan! Diꞌak liu, emi baa sosa haan iha nebaa, nebee ita keta mate salaen!”
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 Rona Yakob naruka nunia, Yusuf maun naꞌin sanulu nia moos nadiꞌa aan baa.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Mais Yakob la nabusik Yusuf alin ikun Benyamin tuir maun sia, tan Yakob naneo naꞌak, “Arumak oan ikun nia netan maufinu tenik!”
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 Hodi nunia, Yakob oan naꞌin sanulu dei mak baa sosa haan iha rai Mesir. Oras nia, ema waꞌin nosi rai Kanaꞌan moos baa sosa haan iha Mesir, tan rai salaen nia toꞌo rai Kanaꞌan tiꞌan.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Baa oras nia, naꞌi Mesir foti Yusuf tiꞌan baa niakaan liman kwana iha rai Mesir. Kalo ema mai nosi nabee dei atu sosa hare, Yusuf mak faꞌan baa sia. Tan baa nia, baa oras maun sia toꞌo, sia nakniꞌa loꞌu-sudur baa Yusuf.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 — ausente —
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 — ausente —
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Rona maun sia nataa nunia, Yusuf nanoin nola niakaan meꞌi uluk nia. Hotu, nia dale nataꞌuk sia naꞌak, “Haꞌu la kfiar emi! Emi neꞌe nanis mai atu buka rai Mesir ain! Hotu emi fila hikar mai hatuda ho ami!”
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 Rona Yusuf lian nia, sia nataa naꞌak, “Lale, ama! Ami neꞌe, ama naꞌi eman haruka sia dei! Tebes ama. Ami mai atu sosa haan!
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 Ami hotu-hotu neꞌe, aman ida dei! Ami la mai buka lia, ama! Ami neꞌe, ema diꞌak!”
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 Rona nola nunia, Yusuf dale makaꞌas tenik naꞌak, “Hoi! Emi neꞌe bosok teen! Keta tolek haꞌu! Emi nanis mai atu buka rai neꞌe ain!”
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 Mais maun sia sakar naꞌak, “Lale ama! Ami neꞌe, ama naꞌi eman haruka sia dei! Ami mai hosi rai Kanaꞌan! Ami neꞌe, maun-alin naꞌin sanulu resin rua! Ami hotu-hotu neꞌe, aman ida dei! Amikaan alin ikun nein no ama iha uma. No tenik amikaan alin ida, mais nia la iha tiꞌan!”
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 Hotu Yusuf nataa nikar naꞌak, “Lale! Lia mak haꞌu kdale nia, tebes! Emi neꞌe, nanis mai buka rai neꞌe ain.
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Haꞌu kusu emi hatudu kakaer ida baa haꞌu, nebee kodi katene emikaan dalen nia tebes ka lale. Haꞌu karai aan! Kalo emikaan alin ikun nia la mai neꞌe, emi la bele laꞌo hela rai neꞌe!
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 Emi musti boi hola emi naꞌin ida, nebee nia fila baa saka nola alin ikun nodi mai! Seluk sia haꞌu keti katoos baa neꞌe! Emikaan alin mai tiꞌan lai, foin haꞌu katene emi dale loos. Kalo lale, malorek tiꞌan emi neꞌe mai buka rai Mesir ain.”
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 Hotu, Yusuf naruka niakaan ema sia neti natoos maun sia iha bui loron tolu laran.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Sia tama loron tolu tiꞌan, Yusuf baa dale no sia iha bui laran naꞌak, “Haꞌu neꞌe, ema mak nataꞌuk Maromak. Haꞌu moos tuir Niakaan hakaran nohuun! Haꞌu kakara kabusik emi, nebee emi bele moris.
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Mais, emi musti hatudu kakaer nebee haꞌu katene emi neꞌe, ema loos! Nuneꞌe: Haꞌu keti katoos emi naꞌin ida iha neꞌe! Emi seluk sia bele fila, hodi haan foo baa emikaan familin sia! Tan sia noꞌi nein emi fila hodi haan!
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Toꞌo nebaa tiꞌan, emi musti fila hikar mai hodi emikaan alin nia, nebee hatudu haꞌak emi neꞌe ema loos! Kalo lale, haꞌu ktaa ukun mate baa emi!”
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 Hotu, sia dale baa malu naꞌak, “Haa! Oras neꞌe, ita musti selu itakaan salan mak uluk ita halo tiꞌan baa itakaan alin. Baa oras nia, nia susar tebes toꞌo nusu tulun baa ita, mais ita la mana nia kois. Tan baa nia, oras neꞌe ita moos kona susar nuneꞌe!”
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 Hotu, Ruben foo natene baa alin sia naꞌak, “Hei ali sia! Uluk haꞌu kakahik emi tiꞌan nebee keta halo saa ida baa lawarik nia. Mais emi la rona! Etuk, oras neꞌe ita hatiu hola Yusuf raan ona!”
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Maun sia dale nunia, mais sia la natene naꞌak Yusuf moos natene siakaan lia. Baa oras nia Yusuf dale no sia nodi lia Mesir, foin niakaan ibun-nanaan salin baa lia Ibrani.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 Rona maun sia dale nunia, Yusuf nariik kedan baa tanis mesan iha fatik seluk. Tanis notu, nia fila nikar baa maun sia. Hotu, nia naruka niakaan ema sia kesi nola maun Simeon iha maun-alin sia oin.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 Hotu, Yusuf naruka klosan sia natama hare baa maun kakaluk sia, nodi natama nikar no-nook ida-idak osan baa kakaluk laran. Nia moos naruka foo bakae baa sia. Rona nola nunia, klosan sia nalaꞌok Yusuf harukan nia.
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 Nunia hotu, Yusuf maun sia nasaꞌe kakaluk sia baa siakaan kuda keledai. Hotu, sia moos fila.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Toꞌo dalan klaran, sia nanawa kole. Hotu, ida kore niakaan kakaluk atu nahaan kuda keledai. Mais nia sarebak, tan naree niakaan osan iha kakaluk laran.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 Nia nahii kedan naꞌak, “Adeei! Mai haree lai! Neꞌe, ita susar tiꞌan! Sia tau nikar haꞌukaan osan baa kakaluk laran!”
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Hotu, sia laꞌo liu. Toꞌo Kanaꞌan tiꞌan, sia katak baa ama Yakob lia hotu-hotu mak kona baa sia tiꞌan.
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 Sia katak naꞌak, “Ama! Naꞌi Mesir ema liman kwana nia, makaꞌas resik! Niakaan dalen makaꞌas tebes! Nia duu ami naꞌak, ami mai buka rai Mesir ain.
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Mais ami hataa haꞌak, ‘Lale! Ami dale lia loos! Ami la mai buka rai Mesir ain.
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 Ami neꞌe, ema diꞌak! Ami hotu-hotu, maun-alin naꞌin sanulu resin rua! Amikaan aman, ida dei! Amikaan alin ida mate tiꞌan! Alin ikun nein no amikaan ama iha Kanaꞌan!’
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Rona ami dale nunia, naꞌin liman kwana nia naꞌak, ‘Haꞌu atu karee kokon, emi neꞌe loos ka lale! Ida nosi emi musti nein heik iha neꞌe! Emi seluk sia bele fila, hodi hare baa emikaan famili sia, nebee sia keta mate salaen!
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Mais emi musti hodi alin nia mai lai, nebee haꞌu kbele katene, emi neꞌe dale loos, la mai buka lia iha rai neꞌe. Foin haꞌu kbele kabusik emikaan maluk mak keti katoos neꞌe! Hotu haꞌu moos foo leet baa emi baa nabee dei iha rai neꞌe!’ ”
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Dale hotu nunia, sia nahuu kore no namamu sai kakaluk isin sia. Sia sarebak, tan naree sia ida-idak osan iha kakaluk laran. Naree nunia, Yakob no oan sia hotu-hotu nataꞌuk tebes.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 Hotu, Yakob dale baa oan sia naꞌak, “Emi neꞌe halakon mohu haꞌukaan oan sia! Yusuf la iha tiꞌan! Simeon moos nunia tenik! Oras neꞌe, emi hakara hola tenik Benyamin hodi baa. Emi neꞌe tebe-tebes atu hasusar haꞌu dei!”
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 Rona aman katak nunia, Ruben moos dale baa aman naꞌak, “Ama! Latan Benyamin baa haꞌu! Haꞌu mak katiu kola lia neꞌe! Haꞌu karai aan, haꞌu atu foo kikar nia baa ama! Kalo lale, ama bele noꞌo haꞌukaan oan mane rua nia!”
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 Mais Yakob nataa nikar naꞌak, “La bele! Emi la bele hodi Benyamin baa! Maun Yusuf mate tiꞌan! Oras neꞌe, hela mesan nia dei! Kalo nia moos netan maufinu iha dalan lolon, emi halo haꞌukaan ulun moras tuꞌan tan tenik, toꞌo haꞌu ktama rate!”
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.