Gênesis 41

Tetun Alkitab (TET) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Tinan rua liu tiꞌan, naꞌi Mesir moos meꞌi. Nia meꞌi naꞌak, nia nariik iha mota Nil tehen.
1 Passados dois anos completos, Faraó teve um sonho e eis que estava em pé junto ao rio Nilo.
2 Teki-tekis naree karau baka matan hitu. Karau nia sia bokur no leen tebes. Sia sai nosi mota atu naa hae.
2 Do rio subiam sete vacas de boa aparência e gordas e pastavam no meio dos juncos.
3 Hotu, karau baka matan hitu seluk sai mai nosi mota. Karau nia sia rekas, hela mesan ruin. Sia nariik kreꞌis baa karau bokur sia.
3 Após elas subiam do rio outras sete vacas, de aparência feia e magras; e pararam junto às primeiras, na margem do rio.
4 La oras, karau rekas sia folan nola karau bokur sia hotu-hotu. Naree nunia, naꞌin sarebak, hotu naktekir.
4 As vacas de aparência feia e magras engoliam as sete vacas de boa aparência e gordas. Então Faraó acordou.
5 Naktekir la kleur, naꞌin toba nikar. Hotu, nia meꞌi tenik naꞌak, nia naree hare fulin hitu mak isin makonuk. Hare fulin nia sia tubu nosi hare kain boꞌas ida.
5 Tornando a dormir, sonhou outra vez. De uma só haste saíam sete espigas cheias e boas.
6 Hotu, nia naree tenik hare abas fulin hitu mak naklaik tiꞌan, tan kona anin manas.
6 E após elas nasciam sete espigas mirradas e queimadas pelo vento leste.
7 Teki-tekis hare abas nia sia folan nola hare mahoo isin makonuk sia. Naree nunia, naꞌin sarebak, hotu naktekir. Foin nia natene naꞌak, nia meꞌi tenik.
7 As espigas mirradas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então Faraó acordou. Tinha sido um sonho.
8 Baa seisawan nia, naꞌin noran la diꞌak. Nia naruka klosan sia baa bolu nola ema makdook no ema matenek sia hotu-hotu iha rai Mesir. Sia mai hotu tiꞌan, naꞌin moos katak meꞌi nia. Mais la no mak bele nalore meꞌi nia isin baa nia.
8 De manhã, ao despertar muito perturbado, mandou chamar todos os magos do Egito e todos os seus sábios. Contou-lhes os seus sonhos, mas não havia ninguém que pudesse dar a interpretação.
9 Rona lia nia, klosan ulun mak babilan naꞌin hemun foin nanoin nola Yusuf. Hotu nia katak baa naꞌin naꞌak, “Ama naꞌi! Haꞌu kmusti katak sain haꞌukaan salan!
9 Então o copeiro-chefe disse a Faraó: — Hoje me lembro das minhas ofensas.
10 Uluk, ama naꞌi krakat haꞌu ko haꞌukaan maluk, hotu ama natama ami baa bui laran.
10 Quando Faraó ficou irado com os seus servos e me pôs na prisão, na casa do comandante da guarda, a mim e ao padeiro-chefe,
11 Iha nia, kalan ida ami naꞌin rua moos meꞌi. Ida-idak netan meꞌi se-seluk.
11 tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele. Sonhamos, e cada sonho tinha o seu próprio significado.
12 Iha bui laran nia, no ema Ibrani nurak ida, mak Potifar atan. Ami katak meꞌi baa nia. Hotu, nia nalore.
12 Achava-se conosco um jovem hebreu, escravo do comandante da guarda. Contamos a ele os nossos sonhos, e ele nos deu a interpretação, a cada um segundo o seu sonho.
13 Tuir meꞌi nia, foin ama foti nikar haꞌu. Mais haꞌukaan maluk netan ukun mate. Hahalok nia sia hotu-hotu kona besik baa saa mak ema Ibrani nalore nia!”
13 E tal como nos interpretou, assim aconteceu: eu fui restituído ao meu cargo, e o outro foi enforcado.
14 Rona nola nunia, naꞌin naruka kedan klosan sia lai-lais baa nola Yusuf nosi bui laran. Sai nosi bui, Yusuf koi timi rahuk no nadiꞌa aan atu baa nataa ama naꞌi.
14 Então Faraó mandou chamar José, e o fizeram sair às pressas da masmorra. Ele se barbeou, mudou de roupa e foi apresentar-se a Faraó.
15 Toꞌo baa, naꞌin dale baa Yusuf naꞌak, “Hei, lawarik! Haꞌu ko meꞌi ida, mais la no ema mak bele nalore meꞌi nia isin! Mais ema katak baa haꞌu naꞌak, o neꞌe bele!”
15 Este lhe disse: — Tive um sonho, e não há quem o interprete. Porém ouvi falar a respeito de você que, quando ouve um sonho, é capaz de interpretá-lo.
16 Rona nola nunia, Yusuf nataa naꞌak, “Ama naꞌi! Haꞌu moos la katene sa-saa! Maromak mesan mak bele nalore meꞌi isin! Nia nanis beer nalore lia mak diꞌak bodik ama naꞌi!”
16 José respondeu: — Isso não está em mim; mas Deus dará resposta favorável a Faraó.
17 Hotu naꞌin katak naꞌak, “Iha meꞌi nia, haꞌu koꞌi kariik iha mota Nil tehen.
17 Então Faraó disse a José: — No meu sonho, eu estava em pé na margem do Nilo,
18 Hotu haꞌu karee karau baka mak bokur no leen matan hitu sai nosi mota, hotu naa hae iha mota tehen.
18 e eis que subiam dele sete vacas gordas e de boa aparência e pastavam no meio dos juncos.
19 Hotu karau baka matan hitu seluk moos mai. Mais sia rekas, hela mesan ruin. Iha rai Mesir neꞌe, haꞌu la karee karau rekas oin nunia!
19 Após estas subiam outras vacas, fracas, muito feias e magras. Eu nunca tinha visto vacas tão feias, em toda a terra do Egito.
20 Mais haꞌu kblaar tebes! Tan teki-tekis, karau rekas matan hitu nia folan nola hotu karau bokur nia sia!
20 E as vacas magras e ruins devoravam as primeiras sete vacas gordas.
21 Masik folan nola nunia moos, karau nia sia rekas nafati dei! Meꞌi tiꞌan, haꞌu moos kaktekir!
21 E, depois de as terem engolido, não davam aparência de que as tinham devorado, pois o aspecto delas continuava ruim como no princípio. Então acordei.
22 La kleur, haꞌu ktoba dukur kikar. Hotu haꞌu kmeꞌi tenik. Karee hare isin makonuk fulin hitu, tubu nosi hare kain boꞌas ida.
22 Depois, vi, em meu sonho, que sete espigas saíam da mesma haste, cheias e boas.
23 Nunia hotu, karee tenik hare abas fulin hitu mak naklaik tiꞌan, tan kona anin manas.
23 Depois delas nasceram sete espigas secas, mirradas e queimadas pelo vento leste.
24 Mais teki-tekis, hare abas nia sia folan nola hotu hare isin makonuk sia. Hotu, haꞌu kaktekir. Haꞌu moos katak meꞌi nia baa ema matenek sia. Mais la no ema ida moos mak bele nalore meꞌi nia isin!”
24 As sete espigas mirradas devoravam as sete espigas boas. Contei isso aos magos, mas ninguém foi capaz de me dar a interpretação.
25 Rona nola meꞌi nia sia, Yusuf katak baa naꞌin naꞌak, “Ama naꞌi! Meꞌi rua nia, isin manesak! Maromak beer katak kedan baa ita boot saa mak Nia atu nalo!
25 Então José respondeu: — O sonho de Faraó é apenas um; Deus revelou a Faraó o que ele vai fazer.
26 Meꞌi nia sia isin, nuneꞌe: karau baka bokur matan hitu, no hare isin makonuk fulin hitu nia, neꞌe naꞌak, rai bosu tinan hitu laran.
26 As sete vacas boas serão sete anos; as sete espigas boas, também sete anos; o sonho é um só.
27 Nunia moos, karau baka rekas matan hitu, no hare abas fulin hitu nia, neꞌe naꞌak, rai salaen tinan hitu laran.
27 As sete vacas magras e feias, que subiam após as primeiras, serão sete anos, bem como as sete espigas mirradas e queimadas pelo vento leste serão sete anos de fome.
28 Hodi meꞌi nia sia, Maromak katak sain kedan lia mak Nia atu nalo. Lia nia hanesan ohin haꞌu kfoin katak nia.
28 — Esta é a palavra, como acabo de dizer a Faraó: Deus manifestou a Faraó o que ele vai fazer.
29 Ita atu hetan rai bosu tinan hitu laran iha rai Mesir.
29 Eis que vêm sete anos de grande abundância por toda a terra do Egito.
30 — ausente —
30 Depois virão sete anos de fome. Toda aquela abundância será esquecida na terra do Egito e a fome consumirá a terra;
31 — ausente —
31 e não será lembrada a abundância na terra, por causa da fome que seguirá, porque será gravíssima.
32 Tan ama naꞌi meꞌi rua nia isin manesak, neꞌe naꞌak, Maromak nakotu kedan tiꞌan atu nalaꞌok tuir meꞌi nia sia. La kleur, saa mak Nia nakotu tiꞌan nia, nanis dadi.
32 O sonho de Faraó foi repetido, porque a coisa é estabelecida por Deus, e Deus se apressa a fazê-la.
33 Tan lia nia, haꞌu kusu baa ama naꞌi, nuneꞌe: Diꞌak liu, ama foti nola ema matenek ida mak bele naliku sa-saa nalo diꞌak. Foti hotu, foo beran baa nia nebee nodi babilan rai Mesir neꞌe diꞌa-diꞌak.
33 — Agora, pois, Faraó devia escolher um homem ajuizado e sábio e encarregá-lo de dirigir a terra do Egito.
34 Oras rai bosu tinan hitu nia, diꞌak liu, ama foti tenik ema nebee libur nola rai isin resin sia. Ema musti faꞌe rai isin sia, nalo baa lima, hotu rai natoos faꞌek ida.
34 Faraó devia fazer isto: pôr administradores sobre a terra e recolher a quinta parte dos frutos da terra do Egito nos sete anos de fartura.
35 Ema musti nalo tuir ama naꞌin ukun, nodi libur hare nosi leo hotu-hotu iha rai Mesir. Hotu, sia musti rai natoos hare nia iha kanaha uman nodi daka diꞌa-diꞌak.
35 Esses administradores deviam ajuntar toda a colheita dos bons anos que virão, recolher cereal por ordem de Faraó, para mantimento nas cidades, e guardá-lo em armazéns.
36 Hodi nunia, oras rai salaen tinan hitu nia toꞌo, ita sei ho haan. Kalo ama naꞌi nadiꞌa kedan nunia, nanis la no ema mak mate salaen.”
36 Assim, o mantimento servirá para abastecer a terra nos sete anos da fome que haverá no Egito, para que a terra não seja destruída pela fome.
37 Rona Yusuf dale nunia, naꞌi no niakaan klosan boot sia, simu Yusuf lia fuan.
37 O conselho agradou a Faraó e a todos os seus oficiais.
38 Naꞌin dale naꞌak, “Maromak Kmalar Lulik nanis tuun baa Yusuf neꞌe! Ita la bele hetan seluk ema mak diꞌak liu nia!”
38 Então Faraó perguntou aos seus oficiais: — Será que poderíamos achar alguém melhor do que José, um homem em quem está o Espírito de Deus?
39 Hotu, naꞌin dale baa Yusuf naꞌak, “Maromak katak tiꞌan lia hotu-hotu baa o, lawarik! Oras neꞌe, foin ami hatene haꞌak o neꞌe matenek! Okaan hanoin liu nosi ema hotu-hotu!
39 Depois, Faraó disse a José: — Visto que Deus revelou tudo isto a você, não há ninguém tão ajuizado e sábio como você.
40 Tan baa nia, oras neꞌe haꞌu kfoti o baa haꞌukaan liman kwana. Nebee renu hotu-hotu tuir okaan harukan. Haꞌu mesan, mak boot liu o!”
40 Você será o administrador da minha casa, e todo o meu povo obedecerá à sua palavra. Somente no trono eu serei maior do que você.
41 — ausente —
41 E Faraó disse mais a José: — Eis que eu o constituo autoridade sobre toda a terra do Egito.
42 — ausente —
42 Então Faraó tirou o seu anel-sinete da mão e o pôs no dedo de José. Mandou que o vestissem com roupas de linho fino e lhe pôs no pescoço um colar de ouro.
43 Naꞌin moos latan kedan baa Yusuf, niakaan kareta kuda fohorai kabaas ida, mak bodik ema boot nomer rua. Oras Yusuf saꞌe kareta nia, no ema nalai uluk iha kareta oin nodi nahii bei-beik naꞌak, “Hoi! Loke dalan! Foo tabe! No ema boot atu laꞌo liu!” Nodi nadahur nunia, naꞌin foti Yusuf nalo baa liman kwana iha rai Mesir.
43 E o fez subir na sua segunda carruagem, e clamavam diante dele: “Inclinem-se todos!” Desse modo, deu-lhe autoridade sobre toda a terra do Egito.
44 Hotu, naꞌin moos katak baa Yusuf naꞌak, “Nuneꞌe. O matene tiꞌan, haꞌu neꞌe mak naꞌin. Mais haꞌu katak tiꞌan ema hotu-hotu iha rai Mesir neꞌe kaꞌak, kalo o la mabusik sa-saa, sia nanis la bele nalo!”
44 Disse ainda Faraó a José: — Eu sou Faraó, mas sem a sua ordem ninguém poderá fazer nada em toda a terra do Egito.
45 Hotu, naꞌin nanaran Yusuf naꞌak, Safnat Panea, tuir ema Mesir naran. Nia moos sasudin Yusuf no feto ida, naran Asnat. Yusuf banin mane, naran Potifera. Nia neꞌe, naꞌilulik ulun iha kota On. Hodi nunia, Yusuf dadi ema boot iha rai Mesir.
45 E Faraó chamou José de Zafenate-Paneia e lhe deu por mulher Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om. E José percorreu toda a terra do Egito.
46 Baa oras naꞌin foti nia, Yusuf otas tinan tolu nulu. Nosi ikus, Yusuf baa laꞌo nasirin fatin hotu-hotu iha rai Mesir.
46 José tinha trinta anos de idade quando se apresentou a Faraó, rei do Egito, e andou por toda a terra do Egito.
47 Iha tinan hitu rai bosu nia, toꞌos isin waꞌin tebes.
47 Nos sete anos de fartura a terra produziu com abundância.
48 Oras nia, Yusuf libur no bali nola toꞌos isin resin sia. Hare resin nosi fatin kreꞌis baa kota nabee dei, Yusuf rai baa kanaha uman iha kota nia.
48 E José ajuntou todo o mantimento que houve na terra do Egito durante os sete anos e o guardou nas cidades; o mantimento do campo ao redor de cada cidade foi guardado na mesma cidade.
49 Hare resin nia sia waꞌin lo-loos, hanesan raihenek tasi tehen, toꞌo ema la bele sukat.
49 Assim, José ajuntou muitíssimo cereal, como a areia do mar, até perder a conta, porque ia além das medidas.
50 Oras rai salaen sei la toꞌo dauk, Yusuf feen Asnat nahoris oan mane naꞌin rua.
50 Antes de chegar a fome, nasceram dois filhos a José, os quais lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Baa oras nia, Yusuf katak naꞌak, “Maromak nalo haꞌu kaluꞌa tiꞌan haꞌukaan susar baa oras haꞌu ksai kosi haꞌukaan ama uman!” Nodi nanoin lia nia, Yusuf nanaran oan ulun nia naꞌak, Manase (tan lian hanesan lia fuan Ibrani ida naꞌak ‘haluꞌa’).
51 Ao primogênito José chamou de Manassés, pois disse: “Deus me fez esquecer todo o meu trabalho e toda a casa de meu pai.”
52 Baa oras netan oan nomer rua, Yusuf katak naꞌak, “Haꞌu ketan susar waꞌin tiꞌan iha fatin neꞌe, mais Maromak natuun matak-malirin baa haꞌu, toꞌo haꞌu ketan oan iha neꞌe!” Nodi nanoin lia neꞌe, Yusuf nanaran oan nomer rua nia naꞌak, Efraim (tan efraim lia isin naꞌak ‘hetan oan’).
52 Ao segundo deu o nome de Efraim, pois disse: “Deus me fez próspero na terra da minha aflição.”
53 Nosi ikus, rai bosu tinan hitu nia siku.
53 Passados os sete anos de abundância que houve na terra do Egito,
54 Hotu, rai salaen moos toꞌo, kona besik no Yusuf lian uluk nia. Iha fatin seluk sia, ema salaen tiꞌan, mais iha rai Mesir sei noo haan.
54 começaram os sete anos de fome, como José havia predito. E havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 La kleur, ema Mesir sia moos salaen. Hotu, sia baa nusu haan iha naꞌin. Naꞌin moos naruka sia baa Yusuf, mais musti tuir Yusuf ukun.
55 Quando toda a terra do Egito começou a sentir a fome, o povo clamou a Faraó por pão; e Faraó dizia a todos os egípcios: — Vão falar com José e façam o que ele disser.
56 Rai salaen nia hetak boot toꞌo kona fatin hotu-hotu iha rai Mesir. Yusuf nahuu loke kanaha uman, nebee faꞌan hare baa ema Mesir sia.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, José abriu todos os celeiros e vendia aos egípcios; porque a fome aumentava na terra do Egito.
57 Rona lia nia, ema fatin hotu-hotu iha Mesir mai sosa haan nosi Yusuf. Rai salaen nia aat tebe-tebes iha raiklaran tomak.
57 E todas as terras vinham ao Egito para comprar de José, porque a fome aumentava em todo o mundo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.