Gênesis 37
Tetun Alkitab (TET) vs BKJ
1 — ausente —
1 E Jacó habitou na terra em que seu pai foi estrangeiro, na terra de Canaã.
2 — ausente —
2 Estas são as gerações de Jacó. José, sendo da idade de dezessete anos, estava apascentando as ovelhas com seus irmãos. E o rapaz estava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai. E José trouxe a seu pai más notícias sobre eles.
3 Baa oras Yusuf moris, Yakob katuas tiꞌan. Tan baa nia, Yakob dadobe Yusuf liu nosi oan seluk sia. Dala ida Yakob nalo nola faru klobor kabaas ida bodik Yusuf.
3 Ora, Israel amava José mais do que a todos os seus filhos, porque ele era o filho da sua velhice, e ele lhe fez uma túnica de muitas cores.
4 Maun sia naree siakaan aman dadobe Yusuf liu resik, sia rai hirus no Yusuf, toꞌo sia la noꞌuk dale diꞌa-diꞌak tenik no nia.
4 E quando seus irmãos viram que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, eles o odiaram, e não conseguiam falar pacificamente com ele.
5 — ausente —
5 E José sonhou um sonho, e o contou a seus irmãos; e eles o odiaram ainda mais.
6 — ausente —
6 E ele lhes disse: Ouvi, rogo-vos, este sonho que eu sonhei:
7 — ausente —
7 Eis que estávamos amarrando feixes no campo; e eis que meu feixe se levantava e ficava em pé. E eis que vossos feixes estavam em pé ao redor e faziam reverência ao meu feixe.
8 Sia deꞌan Yusuf naꞌak, “O maneo, o neꞌe naꞌin ka? O atu ukun ami ka?” Sia hirus Yusuf liu resik, tan nia nalore meꞌi nia.
8 E seus irmãos lhe disseram: Deverias tu reinar sobre nós? Ou deverias ter domínio sobre nós? E eles o odiaram ainda mais por seus sonhos, e por suas palavras.
9 Baa kalan ida seluk, Yusuf meꞌi tenik. Hotu, nia nalore baa maun sia naꞌak, “Mau sia! Haꞌu kmeꞌi tenik! Haꞌu karee loro, no fulan no fitun sanulu resin ida. Buat nia sia hotu-hotu sudur baa haꞌu.”
9 E ele sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que eu sonhei mais um sonho. E eis que o sol e a lua e onze estrelas faziam reverência a mim.
10 Dale baa maun sia tiꞌan, Yusuf baa katak lia meꞌi nia baa aman. Mais aman deꞌan makaꞌas nia naꞌak, “Meꞌi saa mak nia! O maneo, haꞌu ko okaan inan no okaan maun-alin sia atu mai deꞌi o ain ka? O neꞌe, liu resik!”
10 E ele o contou a seu pai, e a seus irmãos; e seu pai o repreendeu, e lhe disse: O que é este sonho que tu sonhaste? Iremos eu e tua mãe e teus irmãos, de fato nos curvar diante de ti em terra?
11 Tan lia nia, Yusuf maun sia hirus nia tebe-tebes. Mais aman sura bei-beik meꞌi nia sia isin iha neon laran.
11 E seus irmãos o invejaram; mas seu pai observou o que se dizia.
12 Baa loron ida, Yusuf maun sia nalaꞌo aman niakaan bibi no bibi malae sia, toꞌo kreꞌis leo Sikem.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai em Siquém.
13 La kleur falik, Yusuf aman dale naꞌak, “Yusuf! Okaan maun sia naliku bibi no bibi malae sia kreꞌis baa Sikem. O madiꞌa aan baa maree sia lai!”
13 E Israel disse a José: Teus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Vem, e eu te enviarei a eles. E ele disse: Aqui eu estou.
14 Loron hira siku, aman naruka Yusuf naꞌak, “Oras neꞌe o baa maree okaan maun sia no bibi no bibi malae sia. Maree sia hotu, fila mai katak haꞌu.”
14 E ele lhe disse: Vai, rogo-te, vê se está bem com teus irmãos, e bem com os rebanhos, e traze-me palavra novamente. Assim ele o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Toꞌo nebaa, nia buka maun sia nasirin hae molik iha nia. Hotu, nia nasoru ema ida. Ema nia nusu naꞌak, “O moꞌi buka saa?”
15 E um certo homem o encontrou; e eis que ele estava vagando pelo campo. E o homem lhe perguntou, dizendo: O que tu estás procurando?
16 Yusuf nataa naꞌak, “Haꞌu koꞌi buka haꞌukaan maun sia! Sia nodi bibi no bibi malae sia, buka hae kreꞌis iha neꞌe. Ama naree sia ka?”
16 E ele disse: Eu procuro os meus irmãos. Dize-me, rogo-te, onde eles estão apascentando seus rebanhos.
17 Hotu, ema nia katak naꞌak, “Sia la iha neꞌe tiꞌan! Haꞌu krona sia katak naꞌak sia atu baa kreꞌis leo Dotan.”
17 E o homem disse: Eles partiram daqui, pois eu os ouvi dizendo: Vamo-nos a Dotã. E José foi após seus irmãos, e os encontrou em Dotã.
18 Maun sia moos naree nola Yusuf tiꞌan. Hotu, sia kabuar lia fuan atu noꞌo nia.
18 E quando eles o viram de longe, antes que se aproximasse deles, conspiraram contra ele para matá-lo.
19 Sia katak baa malu naꞌak, “Mana lai! Meꞌi ulun mai tiꞌan!
19 E eles disseram uns aos outros: Eis que está vindo o sonhador.
20 Mai ita hoꞌo nia ona! Hoꞌo tiꞌan, ita soe baa wee knuuk aat nia laran! Hotu, ita katak baa ama haꞌak, asu fuik folan nola nia tiꞌan! Foin ita haree, meꞌi nia sia nunabee!”
20 Vamos, pois, matá-lo e lançá-lo numa cova, e diremos: Algum animal o devorou, e veremos o que se tornará os seus sonhos.
21 Rona nola nunia, Yusuf maun Ruben buka dalan sori Yusuf. Nia katak baa alin sia naꞌak, “Ita keta hoꞌo nia!
21 E Rúben ouvindo isso, o livrou de suas mãos, e disse: Não o matemos.
22 Diꞌak liu, ita soe nia baa wee knuuk aat nia, nebee nia naꞌin mate! Surak, ita keta haduar raan! Fatin neꞌe mamuk. Ema nanis la natene!” Maun Ruben dale nunia, tan nia nakara sori no-nook Yusuf nodi naruka fila nikar baa aman.
22 E Rúben lhes disse: Não derrameis sangue, mas lançai-o nesta cova que está no deserto, e não ponde as mãos sobre ele; disse isso a fim de livrá-lo de suas mãos para fazê-lo voltar ao seu pai.
23 Yusuf toꞌo siakaan oin tiꞌan, maun sia kaer nola nia, nodi kolu nasai faru kabaas nia.
23 E aconteceu que, quando José havia chegado a seus irmãos, eles despiram José de sua túnica, a túnica de muitas cores que estava nele;
24 Hotu, sia dada sarat Yusuf, natama baa wee knuuk aat nia.
24 e eles o tomaram, e o lançaram em uma cova. E a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Hotu, sia moos fila baa naa. Baa oras sia sei noꞌi naa, teki-tekis sia naree ema lolok ida moos mai. Ema lolok nia siakaan kuda unta, tula naha, nuꞌu ai raan morin, ai babudun sia, no aitahan oi-oik, atu nodi baa faꞌan. Ema lolok nia, ema Ismael mak mai nosi leo Gilead. Sia laꞌo dalan dook tebes, baa rai Mesir.
25 E eles sentaram-se para comer pão, e levantaram seus olhos e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade com seus camelos carregando especiarias e bálsamo e mirra, transportando para o Egito.
26 Naree nunia, Yahuda katak baa maun-alin sia naꞌak, “Diꞌak liu, nuneꞌe dei! Ita keta hoꞌo nia! Ita hetan sotir saa? Masik nunabee moos, ita la bele subar niakaan raan!
26 E Judá disse a seus irmãos: Que proveito haverá se matarmos nosso irmão e escondermos seu sangue?
27 Diꞌak liu, ita faꞌan nia baa ema Ismael nia sia! Masik ita halo oin nunabee baa nia moos, nia neꞌe itakaan alin susu! Tan baa nia, ita la bele hahoras nia!” Rona Yahuda dale nunia, sia moos simu.
27 Vinde, e vendamo-lo aos ismaelitas, e que nossas mãos não estejam sobre ele, pois ele é nosso irmão e nossa carne; e seus irmãos ficaram satisfeitos.
28 Baa oras ema makfaꞌan sa-saa nia sia atu laꞌo liu, Yusuf maun sia dada nasaꞌe nia nosi wee knuuk nia. Sia moos faꞌan nia baa ema Ismael nia sia nodi nola folin osan murak tomak rua nulu. Hotu, ema Ismael sia nola Yusuf, nodi baa rai Mesir.
28 Então, passavam ali mercadores midianitas, e eles tiraram e levantaram José da cova, e venderam José aos ismaelitas por vinte peças de prata; e eles trouxeram José ao Egito.
29 Baa oras sia faꞌan Yusuf, maun Ruben la natene. Nia fila baa wee knuuk nia, nia sarebak tebe-tebes, tan la naree Yusuf tiꞌan. Nia lees karin niakaan tais, tan noran susar basuk.
29 E Rúben retornou à cova, e eis que José não estava na cova; e ele rasgou suas vestes.
30 Hotu nia fila baa alin sia, nodi dale naꞌak, “Adeei! Oa nia la iha wee knuuk nia tiꞌan! Oras neꞌe, haꞌu atu kalo saa tenik?”
30 E ele retornou aos seus irmãos, e disse: O menino não está; e eu, para onde irei?
31 Hotu, sia sona noꞌo bibi matan ida. Sia moos nola Yusuf farun kabaas nia, loban baa bibi raan,
31 E eles tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e mergulharam a túnica no sangue.
32 nodi baa siakaan aman Yakob. Sia katak naꞌak, “Ama! Ami hili hola faru neꞌe! Ama naree kokon! Arumak neꞌe, ali Yusuf farun!”
32 E eles enviaram a túnica de muitas cores, e a levaram a seu pai, e disseram: Achamos isto; vê agora se é ou não a túnica de teu filho.
33 Naree nola faru nia, Yakob natene kedan. Nia dale naꞌak, “Adeei! Neꞌe nanis haꞌukaan oan farun. Asu fuik sira karin nia tiꞌan! Adeei! Haꞌukaan oan mate tiꞌan!”
33 E ele a reconheceu, e disse: É a túnica de meu filho; uma fera o devorou; José sem dúvida foi rasgado em pedaços.
34 Yakob moos lees karin niakaan faru, seluk nodi tais hene metan, tan nia susar basuk. Nia tanis kleur tebes baa oan Yusuf.
34 E Jacó rasgou suas vestes, e colocou pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou por seu filho durante muitos dias.
35 Masik Yakob oan mane no feto hotu-hotu mai namaus nia moos, la bele. Nia dale naꞌak, “Haꞌu la kanawa tanis toꞌo haꞌu kmate, tan haꞌu la kbele kaluꞌa oan ida neꞌe!” Yakob neon susar bei-beik, tan nia nanoin oan Yusuf mak mate tiꞌan nia.
35 E todos os seus filhos e todas as suas filhas se levantaram para consolá-lo, mas ele recusou ser consolado. E ele disse: Pois, eu descerei ao túmulo lamentando meu filho. Assim seu pai chorou por ele.
36 Yakob sei noran susar nunia, ema mak faꞌan sa-saa nia sia toꞌo Mesir tiꞌan. Hotu, sia faꞌan Yusuf baa ema boot ida, naran Potifar. Ema boot neꞌe, naꞌi Mesir niakaan daka rai ulun.
36 E os midianitas o venderam ao Egito, a Potifar, oficial de Faraó, e capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.