Gênesis 37
Tetun Alkitab (TET) vs ARIB
1 — ausente —
1 Jacó habitava na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 — ausente —
2 Estas são as gerações de Jacó. José, aos dezessete anos de idade, estava com seus irmãos apascentando os rebanhos; sendo ainda jovem, andava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia a seu pai más notícias a respeito deles.
3 Baa oras Yusuf moris, Yakob katuas tiꞌan. Tan baa nia, Yakob dadobe Yusuf liu nosi oan seluk sia. Dala ida Yakob nalo nola faru klobor kabaas ida bodik Yusuf.
3 Israel amava mais a José do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Maun sia naree siakaan aman dadobe Yusuf liu resik, sia rai hirus no Yusuf, toꞌo sia la noꞌuk dale diꞌa-diꞌak tenik no nia.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos eles, odiavam-no, e não lhe podiam falar pacificamente.
5 — ausente —
5 José teve um sonho, que contou a seus irmãos; por isso o odiaram ainda mais.
6 — ausente —
6 Pois ele lhes disse: Ouvi, peço-vos, este sonho que tive:
7 — ausente —
7 Estávamos nós atando molhos no campo, e eis que o meu molho, levantando-se, ficou em pé; e os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho.
8 Sia deꞌan Yusuf naꞌak, “O maneo, o neꞌe naꞌin ka? O atu ukun ami ka?” Sia hirus Yusuf liu resik, tan nia nalore meꞌi nia.
8 Responderam-lhe seus irmãos: Tu pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso ainda mais o odiavam por causa dos seus sonhos e das suas palavras.
9 Baa kalan ida seluk, Yusuf meꞌi tenik. Hotu, nia nalore baa maun sia naꞌak, “Mau sia! Haꞌu kmeꞌi tenik! Haꞌu karee loro, no fulan no fitun sanulu resin ida. Buat nia sia hotu-hotu sudur baa haꞌu.”
9 Teve José outro sonho, e o contou a seus irmãos, dizendo: Tive ainda outro sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Dale baa maun sia tiꞌan, Yusuf baa katak lia meꞌi nia baa aman. Mais aman deꞌan makaꞌas nia naꞌak, “Meꞌi saa mak nia! O maneo, haꞌu ko okaan inan no okaan maun-alin sia atu mai deꞌi o ain ka? O neꞌe, liu resik!”
10 Quando o contou a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai, e disse-lhe: Que sonho é esse que tiveste? Porventura viremos, eu e tua mãe, e teus irmãos, a inclinar-nos com o rosto em terra diante de ti?
11 Tan lia nia, Yusuf maun sia hirus nia tebe-tebes. Mais aman sura bei-beik meꞌi nia sia isin iha neon laran.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; mas seu pai guardava o caso no seu coração.
12 Baa loron ida, Yusuf maun sia nalaꞌo aman niakaan bibi no bibi malae sia, toꞌo kreꞌis leo Sikem.
12 Ora, foram seus irmãos apascentar o rebanho de seu pai, em Siquém.
13 La kleur falik, Yusuf aman dale naꞌak, “Yusuf! Okaan maun sia naliku bibi no bibi malae sia kreꞌis baa Sikem. O madiꞌa aan baa maree sia lai!”
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Loron hira siku, aman naruka Yusuf naꞌak, “Oras neꞌe o baa maree okaan maun sia no bibi no bibi malae sia. Maree sia hotu, fila mai katak haꞌu.”
14 Disse-lhe Israel: Vai, vê se vão bem teus irmãos, e o rebanho; e traze-me resposta. Assim o enviou do vale de Hebrom; e José foi a Siquém.
15 Toꞌo nebaa, nia buka maun sia nasirin hae molik iha nia. Hotu, nia nasoru ema ida. Ema nia nusu naꞌak, “O moꞌi buka saa?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e perguntou-lhe: Que procuras?
16 Yusuf nataa naꞌak, “Haꞌu koꞌi buka haꞌukaan maun sia! Sia nodi bibi no bibi malae sia, buka hae kreꞌis iha neꞌe. Ama naree sia ka?”
16 Respondeu ele: Estou procurando meus irmãos; dize-me, peço-te, onde apascentam eles o rebanho.
17 Hotu, ema nia katak naꞌak, “Sia la iha neꞌe tiꞌan! Haꞌu krona sia katak naꞌak sia atu baa kreꞌis leo Dotan.”
17 Disse o homem: Foram-se daqui; pois ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos, e os achou em Dotã.
18 Maun sia moos naree nola Yusuf tiꞌan. Hotu, sia kabuar lia fuan atu noꞌo nia.
18 Eles o viram de longe e, antes que chegasse aonde estavam, conspiraram contra ele, para o matarem,
19 Sia katak baa malu naꞌak, “Mana lai! Meꞌi ulun mai tiꞌan!
19 dizendo uns aos outros: Eis que lá vem o sonhador!
20 Mai ita hoꞌo nia ona! Hoꞌo tiꞌan, ita soe baa wee knuuk aat nia laran! Hotu, ita katak baa ama haꞌak, asu fuik folan nola nia tiꞌan! Foin ita haree, meꞌi nia sia nunabee!”
20 Vinde pois agora, matemo-lo e lancemo-lo numa das covas; e diremos: uma besta-fera o devorou. Veremos, então, o que será dos seus sonhos.
21 Rona nola nunia, Yusuf maun Ruben buka dalan sori Yusuf. Nia katak baa alin sia naꞌak, “Ita keta hoꞌo nia!
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles, dizendo: Não lhe tiremos a vida.
22 Diꞌak liu, ita soe nia baa wee knuuk aat nia, nebee nia naꞌin mate! Surak, ita keta haduar raan! Fatin neꞌe mamuk. Ema nanis la natene!” Maun Ruben dale nunia, tan nia nakara sori no-nook Yusuf nodi naruka fila nikar baa aman.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova, que está no deserto, e não lanceis mão nele. Disse isto para livrá-lo das mãos deles, a fim de restituí-lo a seu pai.
23 Yusuf toꞌo siakaan oin tiꞌan, maun sia kaer nola nia, nodi kolu nasai faru kabaas nia.
23 Logo que José chegou a seus irmãos, estes o despiram da sua túnica, a túnica de várias cores, que ele trazia;
24 Hotu, sia dada sarat Yusuf, natama baa wee knuuk aat nia.
24 e tomando-o, lançaram-no na cova; mas a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Hotu, sia moos fila baa naa. Baa oras sia sei noꞌi naa, teki-tekis sia naree ema lolok ida moos mai. Ema lolok nia siakaan kuda unta, tula naha, nuꞌu ai raan morin, ai babudun sia, no aitahan oi-oik, atu nodi baa faꞌan. Ema lolok nia, ema Ismael mak mai nosi leo Gilead. Sia laꞌo dalan dook tebes, baa rai Mesir.
25 Depois sentaram-se para comer; e, levantando os olhos, viram uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade; nos seus camelos traziam tragacanto, bálsamo e mirra, que iam levar ao Egito.
26 Naree nunia, Yahuda katak baa maun-alin sia naꞌak, “Diꞌak liu, nuneꞌe dei! Ita keta hoꞌo nia! Ita hetan sotir saa? Masik nunabee moos, ita la bele subar niakaan raan!
26 Disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar nosso irmão e encobrir o seu sangue?
27 Diꞌak liu, ita faꞌan nia baa ema Ismael nia sia! Masik ita halo oin nunabee baa nia moos, nia neꞌe itakaan alin susu! Tan baa nia, ita la bele hahoras nia!” Rona Yahuda dale nunia, sia moos simu.
27 Vinde, vendamo-lo a esses ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele; porque é nosso irmão, nossa carne. E escutaram-no seus irmãos.
28 Baa oras ema makfaꞌan sa-saa nia sia atu laꞌo liu, Yusuf maun sia dada nasaꞌe nia nosi wee knuuk nia. Sia moos faꞌan nia baa ema Ismael nia sia nodi nola folin osan murak tomak rua nulu. Hotu, ema Ismael sia nola Yusuf, nodi baa rai Mesir.
28 Ao passarem os negociantes midianitas, tiraram José, alçando-o da cova, e venderam-no por vinte siclos de prata aos ismaelitas, os quais o levaram para o Egito.
29 Baa oras sia faꞌan Yusuf, maun Ruben la natene. Nia fila baa wee knuuk nia, nia sarebak tebe-tebes, tan la naree Yusuf tiꞌan. Nia lees karin niakaan tais, tan noran susar basuk.
29 Ora, Rúben voltou à cova, e eis que José não estava na cova; pelo que rasgou as suas vestes
30 Hotu nia fila baa alin sia, nodi dale naꞌak, “Adeei! Oa nia la iha wee knuuk nia tiꞌan! Oras neꞌe, haꞌu atu kalo saa tenik?”
30 e, tornando a seus irmãos, disse: O menino não aparece; e eu, aonde irei?
31 Hotu, sia sona noꞌo bibi matan ida. Sia moos nola Yusuf farun kabaas nia, loban baa bibi raan,
31 Tomaram, então, a túnica de José, mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 nodi baa siakaan aman Yakob. Sia katak naꞌak, “Ama! Ami hili hola faru neꞌe! Ama naree kokon! Arumak neꞌe, ali Yusuf farun!”
32 Enviaram a túnica de várias cores, mandando levá-la a seu pai e dizer-lhe: Achamos esta túnica; vê se é a túnica de teu filho, ou não.
33 Naree nola faru nia, Yakob natene kedan. Nia dale naꞌak, “Adeei! Neꞌe nanis haꞌukaan oan farun. Asu fuik sira karin nia tiꞌan! Adeei! Haꞌukaan oan mate tiꞌan!”
33 Ele a reconheceu e exclamou: A túnica de meu filho! uma besta-fera o devorou; certamente José foi despedaçado.
34 Yakob moos lees karin niakaan faru, seluk nodi tais hene metan, tan nia susar basuk. Nia tanis kleur tebes baa oan Yusuf.
34 Então Jacó rasgou as suas vestes, e pôs saco sobre os seus lombos e lamentou seu filho por muitos dias.
35 Masik Yakob oan mane no feto hotu-hotu mai namaus nia moos, la bele. Nia dale naꞌak, “Haꞌu la kanawa tanis toꞌo haꞌu kmate, tan haꞌu la kbele kaluꞌa oan ida neꞌe!” Yakob neon susar bei-beik, tan nia nanoin oan Yusuf mak mate tiꞌan nia.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado, e disse: Na verdade, com choro hei de descer para meu filho até o Seol. Assim o chorou seu pai.
36 Yakob sei noran susar nunia, ema mak faꞌan sa-saa nia sia toꞌo Mesir tiꞌan. Hotu, sia faꞌan Yusuf baa ema boot ida, naran Potifar. Ema boot neꞌe, naꞌi Mesir niakaan daka rai ulun.
36 Os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.