Gênesis 37
Tetun Alkitab (TET) vs ARA
1 — ausente —
1 Habitou Jacó na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 — ausente —
2 Esta é a história de Jacó. Tendo José dezessete anos, apascentava os rebanhos com seus irmãos; sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Baa oras Yusuf moris, Yakob katuas tiꞌan. Tan baa nia, Yakob dadobe Yusuf liu nosi oan seluk sia. Dala ida Yakob nalo nola faru klobor kabaas ida bodik Yusuf.
3 Ora, Israel amava mais a José que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica talar de mangas compridas.
4 Maun sia naree siakaan aman dadobe Yusuf liu resik, sia rai hirus no Yusuf, toꞌo sia la noꞌuk dale diꞌa-diꞌak tenik no nia.
4 Vendo, pois, seus irmãos que o pai o amava mais que a todos os outros filhos, odiaram-no e já não lhe podiam falar pacificamente.
5 — ausente —
5 Teve José um sonho e o relatou a seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 — ausente —
6 Pois lhes disse: Rogo-vos, ouvi este sonho que tive:
7 — ausente —
7 Atávamos feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé; e os vossos feixes o rodeavam e se inclinavam perante o meu.
8 Sia deꞌan Yusuf naꞌak, “O maneo, o neꞌe naꞌin ka? O atu ukun ami ka?” Sia hirus Yusuf liu resik, tan nia nalore meꞌi nia.
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Reinarás, com efeito, sobre nós? E sobre nós dominarás realmente? E com isso tanto mais o odiavam, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Baa kalan ida seluk, Yusuf meꞌi tenik. Hotu, nia nalore baa maun sia naꞌak, “Mau sia! Haꞌu kmeꞌi tenik! Haꞌu karee loro, no fulan no fitun sanulu resin ida. Buat nia sia hotu-hotu sudur baa haꞌu.”
9 Teve ainda outro sonho e o referiu a seus irmãos, dizendo: Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Dale baa maun sia tiꞌan, Yusuf baa katak lia meꞌi nia baa aman. Mais aman deꞌan makaꞌas nia naꞌak, “Meꞌi saa mak nia! O maneo, haꞌu ko okaan inan no okaan maun-alin sia atu mai deꞌi o ain ka? O neꞌe, liu resik!”
10 Contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o o pai e lhe disse: Que sonho é esse que tiveste? Acaso, viremos, eu e tua mãe e teus irmãos, a inclinar-nos perante ti em terra?
11 Tan lia nia, Yusuf maun sia hirus nia tebe-tebes. Mais aman sura bei-beik meꞌi nia sia isin iha neon laran.
11 Seus irmãos lhe tinham ciúmes; o pai, no entanto, considerava o caso consigo mesmo.
12 Baa loron ida, Yusuf maun sia nalaꞌo aman niakaan bibi no bibi malae sia, toꞌo kreꞌis leo Sikem.
12 E, como foram os irmãos apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 La kleur falik, Yusuf aman dale naꞌak, “Yusuf! Okaan maun sia naliku bibi no bibi malae sia kreꞌis baa Sikem. O madiꞌa aan baa maree sia lai!”
13 perguntou Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Loron hira siku, aman naruka Yusuf naꞌak, “Oras neꞌe o baa maree okaan maun sia no bibi no bibi malae sia. Maree sia hotu, fila mai katak haꞌu.”
14 Disse-lhe Israel: Vai, agora, e vê se vão bem teus irmãos e o rebanho; e traze-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Toꞌo nebaa, nia buka maun sia nasirin hae molik iha nia. Hotu, nia nasoru ema ida. Ema nia nusu naꞌak, “O moꞌi buka saa?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: Que procuras?
16 Yusuf nataa naꞌak, “Haꞌu koꞌi buka haꞌukaan maun sia! Sia nodi bibi no bibi malae sia, buka hae kreꞌis iha neꞌe. Ama naree sia ka?”
16 Respondeu: Procuro meus irmãos; dize-me: Onde apascentam eles o rebanho?
17 Hotu, ema nia katak naꞌak, “Sia la iha neꞌe tiꞌan! Haꞌu krona sia katak naꞌak sia atu baa kreꞌis leo Dotan.”
17 Disse-lhe o homem: Foram-se daqui, pois ouvi-os dizer: Vamos a Dotã. Então, seguiu José atrás dos irmãos e os achou em Dotã.
18 Maun sia moos naree nola Yusuf tiꞌan. Hotu, sia kabuar lia fuan atu noꞌo nia.
18 De longe o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Sia katak baa malu naꞌak, “Mana lai! Meꞌi ulun mai tiꞌan!
19 E dizia um ao outro: Vem lá o tal sonhador!
20 Mai ita hoꞌo nia ona! Hoꞌo tiꞌan, ita soe baa wee knuuk aat nia laran! Hotu, ita katak baa ama haꞌak, asu fuik folan nola nia tiꞌan! Foin ita haree, meꞌi nia sia nunabee!”
20 Vinde, pois, agora, matemo-lo e lancemo-lo numa destas cisternas; e diremos: Um animal selvagem o comeu; e vejamos em que lhe darão os sonhos.
21 Rona nola nunia, Yusuf maun Ruben buka dalan sori Yusuf. Nia katak baa alin sia naꞌak, “Ita keta hoꞌo nia!
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Diꞌak liu, ita soe nia baa wee knuuk aat nia, nebee nia naꞌin mate! Surak, ita keta haduar raan! Fatin neꞌe mamuk. Ema nanis la natene!” Maun Ruben dale nunia, tan nia nakara sori no-nook Yusuf nodi naruka fila nikar baa aman.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cisterna que está no deserto, e não ponhais mão sobre ele; isto disse para o livrar deles, a fim de o restituir ao pai.
23 Yusuf toꞌo siakaan oin tiꞌan, maun sia kaer nola nia, nodi kolu nasai faru kabaas nia.
23 Mas, logo que chegou José a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia.
24 Hotu, sia dada sarat Yusuf, natama baa wee knuuk aat nia.
24 E, tomando-o, o lançaram na cisterna, vazia, sem água.
25 Hotu, sia moos fila baa naa. Baa oras sia sei noꞌi naa, teki-tekis sia naree ema lolok ida moos mai. Ema lolok nia siakaan kuda unta, tula naha, nuꞌu ai raan morin, ai babudun sia, no aitahan oi-oik, atu nodi baa faꞌan. Ema lolok nia, ema Ismael mak mai nosi leo Gilead. Sia laꞌo dalan dook tebes, baa rai Mesir.
25 Ora, sentando-se para comer pão, olharam e viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade; seus camelos traziam arômatas, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Naree nunia, Yahuda katak baa maun-alin sia naꞌak, “Diꞌak liu, nuneꞌe dei! Ita keta hoꞌo nia! Ita hetan sotir saa? Masik nunabee moos, ita la bele subar niakaan raan!
26 Então, disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar o nosso irmão e esconder-lhe o sangue?
27 Diꞌak liu, ita faꞌan nia baa ema Ismael nia sia! Masik ita halo oin nunabee baa nia moos, nia neꞌe itakaan alin susu! Tan baa nia, ita la bele hahoras nia!” Rona Yahuda dale nunia, sia moos simu.
27 Vinde, vendamo-lo aos ismaelitas; não ponhamos sobre ele a mão, pois é nosso irmão e nossa carne. Seus irmãos concordaram.
28 Baa oras ema makfaꞌan sa-saa nia sia atu laꞌo liu, Yusuf maun sia dada nasaꞌe nia nosi wee knuuk nia. Sia moos faꞌan nia baa ema Ismael nia sia nodi nola folin osan murak tomak rua nulu. Hotu, ema Ismael sia nola Yusuf, nodi baa rai Mesir.
28 E, passando os mercadores midianitas, os irmãos de José o alçaram, e o tiraram da cisterna, e o venderam por vinte siclos de prata aos ismaelitas; estes levaram José ao Egito.
29 Baa oras sia faꞌan Yusuf, maun Ruben la natene. Nia fila baa wee knuuk nia, nia sarebak tebe-tebes, tan la naree Yusuf tiꞌan. Nia lees karin niakaan tais, tan noran susar basuk.
29 Tendo Rúben voltado à cisterna, eis que José não estava nela; então, rasgou as suas vestes.
30 Hotu nia fila baa alin sia, nodi dale naꞌak, “Adeei! Oa nia la iha wee knuuk nia tiꞌan! Oras neꞌe, haꞌu atu kalo saa tenik?”
30 E, voltando a seus irmãos, disse: Não está lá o menino; e, eu, para onde irei?
31 Hotu, sia sona noꞌo bibi matan ida. Sia moos nola Yusuf farun kabaas nia, loban baa bibi raan,
31 Então, tomaram a túnica de José, mataram um bode e a molharam no sangue.
32 nodi baa siakaan aman Yakob. Sia katak naꞌak, “Ama! Ami hili hola faru neꞌe! Ama naree kokon! Arumak neꞌe, ali Yusuf farun!”
32 E enviaram a túnica talar de mangas compridas, fizeram-na levar a seu pai e lhe disseram: Achamos isto; vê se é ou não a túnica de teu filho.
33 Naree nola faru nia, Yakob natene kedan. Nia dale naꞌak, “Adeei! Neꞌe nanis haꞌukaan oan farun. Asu fuik sira karin nia tiꞌan! Adeei! Haꞌukaan oan mate tiꞌan!”
33 Ele a reconheceu e disse: É a túnica de meu filho; um animal selvagem o terá comido, certamente José foi despedaçado.
34 Yakob moos lees karin niakaan faru, seluk nodi tais hene metan, tan nia susar basuk. Nia tanis kleur tebes baa oan Yusuf.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e se cingiu de pano de saco, e lamentou o filho por muitos dias.
35 Masik Yakob oan mane no feto hotu-hotu mai namaus nia moos, la bele. Nia dale naꞌak, “Haꞌu la kanawa tanis toꞌo haꞌu kmate, tan haꞌu la kbele kaluꞌa oan ida neꞌe!” Yakob neon susar bei-beik, tan nia nanoin oan Yusuf mak mate tiꞌan nia.
35 Levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado e disse: Chorando, descerei a meu filho até à sepultura. E de fato o chorou seu pai.
36 Yakob sei noran susar nunia, ema mak faꞌan sa-saa nia sia toꞌo Mesir tiꞌan. Hotu, sia faꞌan Yusuf baa ema boot ida, naran Potifar. Ema boot neꞌe, naꞌi Mesir niakaan daka rai ulun.
36 Entrementes, os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.