Atos 27
Tetun Alkitab (TET) vs VC
1 Nunia hotu, Gubernur Festus nakotu atu solok Paulus baa kota Roma iha rai Italia, nebee ulun boot ukunrai Roma nakotu niakaan lia iha nebaa. Nia latan Paulus no ema bui naꞌin hira seluk, baa sondadu ida naran Yulius. Nia neꞌe sondadu ulun kiꞌik ida nosi sondadu makdaka ukunrai ulun tofatik.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Baa oras nia, haꞌu (Lukas) moos baa kamalu Paulus. Ema Makedonia ida nosi kota Tesalonika naran Aristarkus, tuir namalu no. Ami saꞌe roo tasi ida mak mai nosi kota Adramitium. Tuir lia kakotun roo naꞌin, roo nia atu laꞌo tuli fatin waꞌin iha rai Asia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Laꞌo hela Kaisarea tiꞌan, baa awan ami toꞌo kota Sidon. Sondadu ulun Yulius laran diꞌak baa Paulus nodi foo baa nia baa naree niakaan mamaluk sia iha rai maran, nebee sia naliku nia no bele foo sa-saa baa nia.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Hotu ami saꞌe hikar baa roo nia atu laꞌo liu. Mais anin sakar makaꞌas resik, toꞌo roo la nakfofer aan. Hotu ema roo sia bedok roo nia tuir rai Siprus no rai maran Siria leet, atu neli aan nosi anin.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Hotu ami laꞌo teri tasi iha rai Kilikia no rai Pamfilia oin, baa liu toꞌo kota Mira iha rai Likia. Toꞌo baa, ami hotu-hotu tuun hosi roo.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Iha kota Mira nia, sondadu ulun Yulius buka roo seluk mak ami atu saꞌe baa Italia. Netan tiꞌan roo ida nosi kota Aleksandria, nia naruka ami hotu-hotu saꞌe.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ami laꞌo loron hira tiꞌan, mais roo la fofer aan baa oin tan anin sakar makaꞌas. Ami laꞌo susar basuk tebes, toꞌo hareꞌis aan baa rai Knidus. Mais anin sei boot bei-beik, dadi ami laꞌo tesi baa rai Kreta, nebee hali aan baa anin. Hodi nunia, ami laꞌo liu rai inur ida, naran Salmone.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ami laꞌo susar basuk liu rai hasan nia, halolon rai Kreta tasi tehen, foin toꞌo namon ida mak kreꞌis baa kota Lasea, naran Namon Kabaas.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Iha nia ema roo sia nanawa kole, tan ami laꞌo kleur basuk tiꞌan, mais sei la toꞌo Italia dauk. Baa oras nia, ema Yahudi loron boot halirin aan siku tiꞌan. Neꞌe naꞌak, oras anin makaꞌas no laloran boot nahuu moris. Tan lia nia, ema roo sia dale baa malu atu laꞌo liu ka lale. Rona nola nunia, Paulus dale naꞌak,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Mamaluk sia. Haꞌu kusu dale oan ida. Haꞌu kaneo kalo ita laꞌo liu, ita hetan maufinu. Bele-bele roo neꞌe mout, hotu naha sia lakon, toꞌo ita moos mate mohu.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Mais sondadu ulun Yulius la noꞌuk rona Paulus. Nia fiar baa roo ulun no roo naꞌin, tan sia nakotu tiꞌan atu laꞌo luku.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Sia natene Namon Kabaas nia la nakmatek, kalo noo roo naknamon iha nia oras laloran. Tan nunia, sia nakara laꞌo liu baa kota Feniks. Sia nakara ami hein iha nia baa oras laloran mosu. Kota Feniks nia, namon mak kabaas kaliuk iha rai Kreta, tan nalik aan nosi anin lorotoba balu-baluk, no la kona laloran boot.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Hotu, anin tasi lorokbelan nahuu nakiis. Ema roo sia naneo naꞌak sia bele tuir anin nia baa kota Feniks. Sia dale naꞌak, “Anin neꞌe diꞌak. Ita baa ona!” Hotu sia foti sao, dada saꞌe tais roo, hotu laꞌo nalolon tasi tehen.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 — ausente —
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 — ausente —
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Ami haklele tuir anin nunia, toꞌo kreꞌis rai kiꞌik ida naran Kauda. Oras nia, bero ida sei kesi iha roo kotuk. Ami kole tebes dada hasaꞌe bero nia baa roo laran.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Hasaꞌe tiꞌan, ema roo sia kesi nalik roo nia, tan sia natauk keta-keta niakaan ai kabelak nakloke, hotu mout. Sia moos nataꞌuk keta-keta anin nuu nalaꞌo roo toꞌo naktuka baa raihenek tasi tehen ida naran Sirtis iha Afrika nebaa. Tan baa nia, sia natuun tais roo, nebee roo bele nakraik.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Anin dadurus nia fake amikaan roo nia karuk-kwana toꞌo awan. Baa oras nia, ema roo sia nahuu foti naha, soe baa tasi atu namaan roo.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Baa awan tenik, anin dadurus sei makaꞌas. Sia hetak nataꞌuk, toꞌo soe tenik naha. Sia moos soe bahoꞌak roo sia.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Loron-kalan anin dadurus nia la nanawa toꞌo loron hira sia. Ababun maꞌar toꞌo ami la bele haree loro no fitun. Ami hotu-hotu horan ami la moris tenik ona.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Loron hira nia, ami la haa-hemu. Hotu Paulus katak baa ema hotu-hotu iha roo nia naꞌak, “Mamaluk sia! Kalo emi tuir haꞌu hodi la laꞌo hela Namon Kabaas, ita la hetan susar boot neꞌe, no ita la halakon sa-saa.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Mais oras neꞌe, haꞌu kusu emi hotu-hotu neon boot baa dei. Itakaan roo neꞌe atu dodok welon, mais lalika hataꞌuk, tan la noo ida mak mate.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Nebee emi hotu-hotu hatene, haꞌu neꞌe Naꞌi Maromak ain-liman. Hori fonin Nia naruka makbukar laleꞌan ida mai nariik iha haꞌu sorin nodi katak naꞌak,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ‘Paulus! Lalika mataꞌuk! Naꞌi Maromak nakotu kedan naꞌak o musti masoru ulun boot ukunrai iha Roma, nebee nia tetu okaan lia. Naꞌi Maromak laran diꞌak baa o. Nia atu sori o mo ema hotu-hotu iha roo neꞌe.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Tan lia nia, mamaluk sia lalika neon lakon. Haꞌu kfiar tebe-tebes Naꞌi Maromak atu nalaꞌok saa mak Nia katak baa haꞌu hori fonin aan.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Mais roo neꞌe atu naktaman iha rai ida.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Laloran no anin fake nakdiuk toꞌo ami haklele loron sanulu resin haat iha Tasi Adria. Nareꞌis kalan boot, ema roo sia noran hanesan ami hareꞌis aan baa rai maran tiꞌan.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Sia natuun fatuk sasukat atu nodi natene wee niakaan leꞌan. Sia sukat nola roꞌa tomak rua nulu. Roo soruk tenik baa, sia sukat tenik netan roꞌa tomak sanulu resin lima.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Sia hotu-hotu nataꞌuk, keta toꞌo roo naktaman baa fatuk moris. Tan lia nia, sia natuun sao fuan haat iha roo kotuk. Ami hotu-hotu haloon nebee loro saꞌe lai-lais.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Mais baa oras nia, ema roo sia kabuar lia atu sai no-nook laꞌo nela roo nia. Sia natuun bero, nodi asufanu natuun sao baa roo oin.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Mais Paulus natene siakaan kakutak aat. Nia katak baa sondadu ulun no sondadu seluk sia naꞌak, “Kalo ema roo sia la nein iha roo neꞌe, emi atu mate mohu.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Rona Paulus dale nunia, sondadu sia baa taa kotu bero talin, nabusik bero nia naklele. Hodi nunia, ema roo sia la bele laꞌo nela roo nia.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Oras rai atu nakroma, Paulus namaus ema atu naa. Nia dale naꞌak, “Domiku rua neꞌe laran, ita hanoin susar dei, la haa-hemu saa ida.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Diꞌak liu ita haa-hemu lai, nebee ita biit hikar, tan la noo ida mak atu mate. Ita hotu-hotu nanis moris.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Dale notu nunia, Paulus foti tubi nodi namulak sera dodan baa Naꞌi Maromak iha siakaan oin. Hotu nia nola tubi rohan ida, nodi naa.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 — ausente —
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 — ausente —
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Haa bosu tiꞌan, ema roo sia nahuu foti soe kakaluk hare gandum sia baa tasi laran nebee namaan tenik roo.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Rai naroma tiꞌan, ema roo sia titu-naree rai maran. Mais sia la natene rai maran saa. Sia moos naree rai hasan mahoo raihenek iha tasi tehen. Sia naloon, kalo bele sia nodi roo liu fatuk moris sia, baa tasi tehen nia.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Tan nunia, sia taa kotu sao sia iha tasi laran. Sia moos natuun roo fafofer nodi nalaꞌo roo nia. Hotu sia nasaꞌe tais roo kiꞌik baa oin, nebee anin nuu nodi roo baa tasi tehen.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Mais roo nia nalai tula aan baa foho raihenek iha tasi laran. Roo naktaman iha nia, la naklele tenik. Hotu laloran boot fake nadodok roo kotuk.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Naree nunia, sondadu sia naneo atu noꞌo ema bui sia hotu-hotu. Sia nataꞌuk keta toꞌo ema bui sia nani baa rai maran, hotu nalai lakon.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Mais sondadu ulun Yulius saseni sia, tan nakara sori Paulus. Nia naruka ema hotu-hotu mak bele nani, naksoit baa tasi laran, nani baa rai maran.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Nia moos naruka ema mak la bele nani, kaer ai rohan, lale saa dei, hotu naklele tuir laloran baa rai maran. Hodi nunia, ami hotu-hotu toꞌo diꞌa-diꞌak baa rai maran.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.